Παρασκευή 24 Νοε 2017 15:26      

Η ομάδα θα επέστρεφε σε 48 ώρες. Μετά την επιστροφή της ομάδας στις 22 Νοεμβρίου 1942, από τον Ζέρβα και τον Έντυ «έγινε κατανομή των δυνάμεων, του τακτικού μέρους, των σαμποτέρ και των συνεργείων αποκοπής των τηλεπικοινωνιακών και σιδηροδρομικών γραμμών, πριν και μετά την γέφυρα. Το απόγευμα ενημέρωσαν και τον Άρη Βελουχιώτη για το τελικό σχέδιο αλλά αυτός και πάλι επέμενε στην αναβολή. Όμως ο Ζέρβας και ο Έντυ επέμεναν πως η επιχείρηση θα γίνει στις 11 το βράδυ της 25ης Νοεμβρίου 1942 είτε έλθει είτε όχι η απάντηση από την Κεντρική Επιτροπή του ΕΑΜ και άσχετα του αν λάβει μέρος και ο Άρης Βελουχιώτης.

Και αυτό δεν έγινε τυχαία όπως αναφέρει ο ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ στο βιβλίο του με τίτλο «Ποίος Έπταισεν;» (σελ. 345)  «Οι ηγέτες (κομμουνιστές) δέχονται να αμνηστεύονται τα δικά τους αδικήματα, που χαρακτηρίζονται ως πολιτικά, δεν δέχονται όμως να χαρακτηρίζονται ως πολιτικά αδικήματα όσα διεπράχθησαν με δική τους εντολή και για τον ίδιο σκοπό από απλά μέλη». Ο ίδιος μάλιστα αναφέρει ότι ο Θανάσης Χατζής, Γραμματέας του ΕΑΜ, για το άρθρο 3, περί Αμνηστίας, διατυπώνει στο βιβλίο του την άποψη: «Έναντι της αθλίας υπογραφής στη Βάρκιζα έγινε κάτι αθλιέστερο. Παραδόθηκε στην ΕΑΜική αντιπροσωπεία ένα μυστικό έγγραφο – παράρτημα της Συμφωνίας, με υπογραφή της Ελληνικής κυβέρνησης και Βρετανική εγγύηση, ότι για 50 ηγετικά πρόσωπα του ΚΚΕ (τα οποία θα καθόριζε το ίδιο) εξασφαλιζόταν το ακαταδίωκτο και οι ηγέτες του ΚΚΕ έμειναν στο απυρόβλητο».

Για τη Συμφωνία της Βάρκιζας (ΣτΒ), όπως ήδη είδαμε, συμφώνησε με πολύ μικρές απώλειες η ηγεσία του ΚΚΕ, ενώ το κόμμα επέβαλε στον κόσμο του την τυφλή και χωρίς συζήτηση αποδοχή της από τα στελέχη και τους οπαδούς του. Παρόλα αυτά, με την πάροδο του χρόνου, εμφανίστηκαν φωνές που κατέκριναν την ηγεσία και ιδιαίτερα τους Σιάντο και Παρτσαλίδη για την αμνηστία των στελεχών (όχι όμως και των απλών μελών) αλλά και για τον αφοπλισμό και την παράδοση του οπλισμού του ΕΛΑΣ. Θεωρούσαν ότι ήταν προδοσία και τα δύο, γιατί, όπως έλεγαν και συνεχίζουν ακόμη και σήμερα να λένε, όλη η υπόλοιπη Ελλάδα ήταν τότε ΕΑΜοκρατούμενη.

Ο Έντυ στη συνέχεια προσέφερε στον Ζέρβα, όπως ακριβώς λέει «..τους άνδρες και τα μικρά εφόδια που είχα στη διάθεσή μου και του ζήτησα να αναλάβει της διεύθυνση της επιχείρησης. Του είπα ότι θα ήμουν ευτυχής να θεωρηθώ σαν Επιτελάρχης του» (MYERS, E. 1975; σελ. 67). Ο Ζέρβας με την επιφύλαξη ότι θα συμφωνήσει και η ομάδα των ανταρτών του, διατύπωσε την άποψη ότι θα έπρεπε να ζητήσουν από τον Άρη να συμμετάσχει στη διεύθυνση της επιχείρησης. Ο Έντυ του απάντησε ότι δεν μπορούσε να καταλάβει πώς τρεις άνδρες θα διευθύνουν την ίδια επιχείρηση και ο  Ζέρβας, καθησυχάζοντάς τον του απήντησε: «Θα τη διευθύνω εγώ, αλλά για τις κύριες αποφάσεις και τα σχέδια θα συμφωνήσουμε και οι τρεις»

Η Ομάδα των Εγγλέζων άρχισε να ανησυχεί οπότε ο Μαρίνος ζήτησε από τον Νικηφόρο να μεταφέρει στον Άρη τις ανησυχίες τους για την καθυστέρηση. Ο Βελουχιώτης, όπως αναφέρει ο ίδιος ο Νικηφόρος στο βιβλίο του (Αντάρτης, τομ. Α, σελ.379) του είπε μεταξύ άλλων: «..Ποιον προορισμό έχουν, Νικηφόρε, μήπως ξέρουμε τι ακριβώς συμβαίνει; Ποίοι είναι αυτοί; Πού βρεθήκανε αξιωματικοί; Κατάσκοποι είναι. Πράκτορες που ήρθαν να δουλέψουν εναντίον μας. Θα γκρεμίσουν και κανένα γιοφύρι, αλλά προ παντός να μας διαιρέσουν, να μας βάλουν να σκοτωθούμε μεταξύ μας…». Η περιοδεία-επίδειξη του Άρη με τους Εγγλέζους φαίνεται πως τέλειωσε στην Ευρυτανία, όπου τους περιέφερε αντί να πάει προς Φωκίδα-Φθιώτιδα άλλαξε κατεύθυνση, όταν έστριψαν προς τα βόρεια και κινήθηκαν προς το χωριό Φιδάκια και την επομένη στο Παπαρούσι. Στο χωριό έφθασαν τρεις ομάδες του ΕΛΑΣ με τον Άθω Ρουμελιώτη που έφερναν και τον Νταγκ, τον χαμένο ασυρματιστή που έπεσε μέσα στο Καρπενήσι και σώθηκε από τους απλούς Καρπενησιώτες.. 

Η πρώτη συνάντηση Βελουχιώτη με τους Εγγλέζους σαμποτέρ.  

Ο Νικηφόρος οδήγησε τους Άγγλους σαμποτέρ στο χωριό Βελούχι, στο λημέρι του Άρη Βελουχιώτη. Η συνάντηση με τον Βελουχιώτη στις 29 Οκτωβρίου 1942 ήταν αποκαρδιωτική για τον Μαρίνο, διότι όταν αυτός του ευχήθηκε για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, ο Άρης ρώτησε τί ήταν αυτή και όταν του υπενθύμισε την ιστορική επέτειο, εκείνος γέλασε περιφρονητικά. Η έκπληξη του Μαρίνου ήταν όμως μεγάλη όταν στην συνέχεια ο Άρης προσποιήθηκε ότι αμφιβάλλει για τον Μαρίνο και για την αγγλική αποστολή, ότι δηλαδή αυτή η ομάδα μπορεί και να μην είναι πράγματι από το Συμμαχικό Στρατηγείο και ότι πιθανόν να είναι Γερμανοί, οπότε ο Άρης έθεσε τον Μαρίνο και τους Άγγλους υπό περιορισμό «..μέχρι να αποδειχθεί ότι δεν είμαστε Γερμανοί». Ο Νικηφόρος «σαν γνήσιος στρατιώτης (Σημείωση Γράφοντος (Σ.Γ) ο Δημητρίου (Νικηφόρος) ήταν της Σχολής Ευελπίδων) και πατριώτης  παραξενεύτηκε από τη συμπεριφορά του Άρη και του ζήτησε να μιλήσουν ιδιαιτέρως (ΜΑΡΙΝΟΣ, 1994, Σελ. 73). Και ξαφνικά «τα γύρισε» ο Άρης, δικαιολογήθηκε για την προηγούμενή του συμπεριφορά και «..μας δέχθηκε πλέον σαν συναγωνιστές, δίνοντάς μας την πρέπουσα θέση στο αρχηγείο του». Εξήγησε ο Μαρίνος στον Άρη Βελουχιώτη ότι η ομάδα ήταν τμήμα μιας μεγαλύτερης αποστολής που είχε πέσει με αλεξίπτωτα στην περιοχή με εντολή να πραγματοποιηθεί σαμποτάζ και ότι έπρεπε το ταχύτερο να γίνει αυτή η συνάντηση. Από την πλευρά του ο Άρης έδειξε ότι δεν γνώριζε την ύπαρξη των υπολοίπων αλλά υποσχέθηκε να φροντίσει αμέσως να τους βρούνε.

Όλον αυτόν τον καιρό δεν είχε εμφανιστεί ούτε ένας αντάρτης. Παρόλο που στη Γκιώνα ήδη δρούσε ο Άρης Βελουχιώτης, για τον οποίο άκουγε ο Μάγιερς ότι υπήρχε στην περιοχή. Ο Μάγιερς έστελνε μηνύματα στον Βελουχιώτη αλλά εκείνος δεν απαντούσε. «Φαινόταν σαν να μας απέφευγε επίτηδες», γράφει συγκεκριμένα ο Μάγιερς στο βιβλίο του «Η Ελληνική Περιπλοκή» (MAYERS, 1975, σελ. 60).

Χρησιμοποιώντας αοριστολογίες ο Μάγιερς είπε στον Καραλίβανο ότι ήθελε να έλθει σε επαφή με αντάρτες της περιοχής για να κάνουν σαμποτάζ. Ήδη είχε φθάσει η 9η Οκτωβρίου 1942 και το βράδυ εκείνο έγινε ρίψη μόνον εφοδίων τα οποία και εντοπίστηκαν την άλλη μέρα και μεταφέρθηκαν με μουλάρια που τους έφερε από το διπλανό χωριό ο Καραλίβανος. Στο μεταξύ, λόγω της ασυνήθιστης εμφάνισης αεροπλάνων οι Ιταλοί δραστηριοποιήθηκαν στέλνοντας δυνάμεις στα γύρω χωριά. Ο Καραλίβανος πρότεινε στους Άγγλους να μετακινηθούν προς τον Παρνασσό, όμως εκείνοι ήθελαν να πάνε προς την αντίθετη κατεύθυνση. Ο Μπάρμπα-Νίκος τους είπε κρυφά ότι ήξερε μια καλή σπηλιά κοντά στο χωριό Στρώμνη όπου θα ήταν μακριά από του Ιταλούς και ασφαλείς.

Το ίδιο έγινε και με το τρίτο αεροπλάνο που θα πήγαινε στον Ζέρβα αφού έφθασε στο σημείο προορισμού χωρίς όμως να εντοπιστούν οι φωτιές που θα ανάβονταν από το έδαφος. Το αεροπλάνο έκανε κύκλους από τη δυτική μέχρι την ανατολική ακτή αλλά …τίποτα, έτσι επέστρεψε και αυτό το αεροσκάφος πίσω στο Κάιρο. Τι είχε συμβεί; Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Μαρίνου, η αποστολή προς τον Ζέρβα απέτυχε λόγω λάθους στο τοπωνύμιο κατά την αποκρυπτογράφηση του σήματος του «Προμηθέα». Δηλαδή, αντί για την περιοχή «Σακαρέτσι», στο σήμα διαβάστηκε «Πέρα Κάψη» (ΜΑΡΙΝΟΣ, 1994, σελ. 40). Οι νέες εντολές ήταν ότι οι ίδιες αποστολές θα αναχωρούσαν άμεσα ώστε να προλάβαιναν το φεγγάρι και θα έπεφταν οπωσδήποτε, είτε δηλαδή υπήρχαν είτε όχι τα συγκεκριμένα σήματα υποδοχής (φωτιές σε σχήμα σταυρού).

Στο μήνυμα του Αρχιστρατήγου Αλεξάντερ προς τον αξιωματικό του Ναυτικού Κουτσογιαννόπουλο (Προμηθέα ΙΙ) και στο ερώτημα που του έθετε για το αν κάποια από τις ανταρτικές ομάδες, με τις οποίες βρισκόταν σε επαφή, θα μπορούσε να ανατινάξει μια από τις μεγάλες γέφυρες στην ηπειρωτική Ελλάδα ώστε να αχρηστευθεί για διάστημα τουλάχιστον έξι εβδομάδων, ο «Προμηθέας» απάντησε στις 21 Σεπτεμβρίου 1942 λέγοντας ότι αυτό ήταν εφικτό αλλά υπό την προϋπόθεση ότι θα έφθαναν ειδικοί αλεξιπτωτιστές-κομμάντος, με τις αναγκαίες ποσότητες εκρηκτικών και τεχνογνωσία στις ανατινάξεις γεφυρών. Η προσεδάφιση έπρεπε να γίνει την νύκτα μεταξύ 28 Σεπτεμβρίου και 3 Οκτωβρίου. Θα τους περίμεναν μερικοί πατριώτες υπό τον δικηγόρο Σεφεριάδη, στενό φίλο του Ευρ. Μπακιρτζή, τον γνωστό και ως «κόκκινο Συνταγματάρχη».

Σελίδες

Scroll to Top