Δευτέρα 18 Ιουν 2018 18:38      

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Branko Popovic Miles: “Η ζωή είναι δημιουργία, δεν πρέπει να εφησυχάζεις ποτέ”

Ο πίνακας δεν τελειώνει στο τελάρο, το ταλέντο δεν σε κάνει ζωγράφο από μόνο του και τα Βαλκάνια θα είναι πάντα μια πυριτιδαποθήκη. Αυτές είναι οι βασικές παράμετροι που έχουν ορίσει την καλλιτεχνική διαδρομή αλλά και την ζωή του Branko Popovic Miles, του ζωγράφου από το Σαράγεβο με εξειδίκευση στην Ακουαρέλα, που βρέθηκε το 1992 λόγω πολέμου στην Ελλάδα κι έκτοτε ζει και δημιουργεί εδώ. Κοιτώντας πίσω βρίσκει το θετικό σε όλα αυτά, που είναι το ότι δεν αφέθηκε να εφησυχάσει ποτέ.

Μια ζωή σε κίνηση έχει να επιδείξει ο Branko, από την οποία έχει ζήσει σχεδόν τη μισή στη χώρα μας. Όταν μιλάει για την ελληνική κρίση, αναφέρεται σε πρώτο πληθυντικό σημειώνει ωστόσο ότι έπρεπε να  προσπαθήσει για να προσαρμοστεί κι ότι άφησε πολλά πίσω στην πατρίδα του, εκτός από το σπίτι, τους ανθρώπους του και όλους τους πίνακες που είχε ζωγραφίσει μέχρι τότε. 

Ο  Branko Popovic Miles είναι ένας αληθινός υπηρέτης της τέχνης. Για να φτάσει να κερδίσει την αναγνώριση που έχει και να δημιουργεί έργα με καλλιτεχνική αξία, δεν σταμάτησε ποτέ να δουλεύει, να μαθαίνει. Σπούδασε Αρχιτεκτονική, έπειτα αποφοίτησε από την Καλών Τεχνών κι εργαζόταν ως καθηγητής στο Σαράγεβο. Αυτό έκανε και στην Αθήνα και το συνεχίζει ακόμα, να μεταδίδει τις γνώσεις του για ζωγραφική, σχέδιο και ψηφιδωτό.

Παράλληλα, συνεχίζει να δημιουργεί ακατάπαυστα, το εργαστήριό του είναι γεμάτο με πίνακες σε κάθε γωνιά, και να εκθέτει τα μοναδικά έργα του. Ξεχωρίζει για τους τρισδιάστατους πίνακες που δημιουργεί αλλά βεβαίως και τις Ακουαρέλες του, μέρος των οποίων θα απολαύσει το κοινό της Κατερίνης στην έκθεση υδατογραφίας του, που φιλοξενεί η Γκαλερί Μάτι από 18 Ιανουαρίου ως και 3 Φεβρουαρίου 2018.

Η έκθεση αυτή στάθηκε αφορμή για την συνέντευξη που παραχώρησε ο Branko Popovic Miles στον Αλέξανδρο Σωματαρίδη και μπορείτε να διαβάσετε παρακάτω.

Ως δάσκαλος, έχουν περάσει από εσάς πολλοί νέοι καλλιτέχνες. Μέσα στα χρόνια, βλέπετε να αλλάζει η προσέγγιση των νέων απέναντι στην τέχνη; Εσείς προσαρμόζεστε την διδασκαλία σας ανάλογα;

Ως δάσκαλος είμαι της παλιάς σχολής, ξεκινάω από το μηδέν και πάντα με τον κλασσικό τρόπο ζωγραφικής. Στην Ελλάδα, αλλά και στην βόρεια Ευρώπη απ’ όσο ξέρω δεν διδάσκουν τόσο πολύ τα κλασσικά κι αυτό γιατί οι μαθητές θέλουν να γίνουν ζωγράφοι σε μια νύχτα. Δεν το βλέπουν σαν μια διαδικασία που έχει πολλά σκαλιά να ανέβεις, δεν γίνεται όμως έτσι. 
Όταν έρχεται ένας μαθητής σε μένα του ζητάω να ζωγραφίσει όπως μπορεί, για να δω σε τι επίπεδο είναι. Υπάρχουν αυτοί που έχουν ασχοληθεί, αυτοί που έχουν κάνει και μαθήματα και αυτοί που είναι εντελώς αρχάριοι, το οποίο το προτιμώ. Γιατί αν μάθεις κάτι μισό ή με λάθος τρόπο, μετά είναι πιο δύσκολο να μάθεις τον σωστό τρόπο.

Στην εποχή μας, με την ταχύτητα που ζούμε, θεωρείτε ότι ο σύγχρονος άνθρωπος έχει το χρόνο που χρειάζεται να αφιερώσει σε έναν πίνακα ώστε να αισθανθεί κάτι από αυτό που οραματίστηκε ο ζωγράφος;

Αυτό είναι κάτι πολύ δύσκολο. Για να γίνει αυτό χρειάζεται ο ζωγράφος να είναι έξυπνος, διαβασμένος και με εμπειρίες ζωής. Στην εποχή μας, στην Αμερική έχουν ζήτηση έργα αφηρημένης τέχνης κι οι νέοι ζωγράφοι προσπαθούν να κάνουν το ίδιο. Θα πρέπει να ξέρεις πρώτα τα βασικά όμως για να φτάσεις να ζωγραφίζεις έτσι. Είναι σαν να μαθαίνεις να φτιάχνεις ένα αυτοκίνητο χωρίς να ξέρεις κάτι για τους τροχούς. Θα το φτιάξεις, αλλά δεν θα προχωράει.
Έτσι είναι και στην ζωγραφική. Κάθε πίνακας έχει νόμους, προοπτική, σύνθεση, χρωματισμούς. Αν δεν ακολουθήσεις αυτούς τους νόμους δεν έχει τόσο σημασία τι ζωγραφίζεις, το αποτέλεσμα δεν θα είναι σωστό.

Σε τι ποσοστό παίζει ρόλο η τεχνική και σε τι ποσοστό το ταλέντο στην ζωγραφική;

Πρέπει να έχεις ταλέντο για να γίνεις ζωγράφος, αλλά δεν χρειάζεται το ταλέντο για να μάθεις να ζωγραφίζεις. Εγώ διδάσκω τεχνικά πράγματα, κατευθύνω, φτάνω τον μαθητή μέχρι ένα επίπεδο αλλά πρέπει να το έχει και μέσα του. Το ταλέντο είναι πολύ σημαντικό, αλλά είναι ένα ποσοστό της επιτυχίας. Αν δεν εργαστείς σκληρά, κανείς δεν θα γνωρίσει το ταλέντο σου.
Ο ζωγράφος που πηγαίνει σε σχολή θα προχωρήσει πιο γρήγορα από κάποιον που ασχολείται μόνος του γιατί θα ξέρει που πηγαίνει, πότε να αρχίζει και πότε να σταματάει. Υπάρχουν αυτοδίδακτοι που γεμίζουν έναν πίνακα σε σημείο που χάνει. 

Αν δεν γινόσασταν ζωγράφος ποια άλλη τέχνη θα μπορούσε να σας εκφράσει;

Ασχολούμαι πολύ με τη μουσική και τον αθλητισμό, αλλά ήθελα να γίνω αρχαιολόγος. Μου αρέσει η εργασία της συντήρησης, το ρετουσάρισμα η αναπαλαίωση. Και είναι κάτι με το οποίο ασχολούμαι παρά την κατεύθυνση που πήρα. Ασχολήθηκα επίσης πολύ με τον αθλητισμό, ποδόσφαιρο κυρίως αλλά και σκι, κολύμβηση , πολλά σπορ. Αυτό σου δίνει κι αντοχή για την δουλειά σου. 
Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι στη ζωγραφική και σε άλλες τέχνες, όποιος ασχολείται είναι λίγο τρελός ή κάνει και καταχρήσεις. Εγώ από φοιτητής έκανα πολύ υγιεινή ζωή. Το μόνο που μου είναι απαραίτητο στη ζωή είναι η ζωγραφική.
Στο Σαράγεβο είχα στούντιο έξω από το σπίτι, μια κατασκευή σαν αποθήκη. Καθόμουν εκεί μέσα όλη τη μέρα, ακόμα κι όταν δεν ζωγράφιζα, ήθελα να είμαι μέσα στο χώρο. Έτσι αποκτούσα εξοικείωση και καταλάβαινα τα πράγματα καλύτερα. Όσο περισσότερη τριβή έχεις με το αντικείμενο καλλιεργείς την κουλτούρα σου, όπως τα παιδιά των καλλιτεχνών που είναι πιο πιθανό να ακολουθήσουν την τέχνη των γονιών τους.

Με εκθέσεις σε πάνω από τριάντα χώρες όλα αυτά τα χρόνια, έχετε γυρίσει τον κόσμο. Θεωρείτε ότι υπάρχουν μεγάλες διαφορές στο πως προσλαμβάνει την τέχνη ο κάθε λαός;

Η κρίση που περνάμε τώρα δεν είναι μόνο στον οικονομικό τομέα, αλλά σε πολλούς. Έτσι και στην ζωγραφική. Η κλασσική ζωγραφική δεν πάει καλά. Τα δικά μου έργα βρίσκουν περισσότερη ανταπόκριση στις μεσογειακές χώρες. Στη Σκανδιναβία προτιμούν πίνακες αφηρημένης ζωγραφικής. 
Στις μέρες μας είναι πιο εύκολο να κάνεις μια έκθεση στο εξωτερικό, γιατί μπορούν να δουν τα έργα σου με ένα email. Παλιά έπρεπε να πληρώσεις, να στείλεις δείγματα, με το ενδεχόμενο αν δεν συμφωνούσατε να έπρεπε να πληρώσεις και την μεταφορά για να έρθουν πίσω. 
Στους πίνακες μου ψάχνω να απεικονίζω την 3η διάσταση. Υπάρχουν τέτοια έργα μου και στην θεματική «Καμπάνες» αλλά και σε αυτά που έχω κάνει για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Αυτά είναι δύσκολο να μεταφερθούν στο εξωτερικό. Την έκθεσή μου που φιλοξενείται τώρα στο Βέλγιο την έχω στείλει με ένα ειδικό κιβώτιο που έχω. Με την ακουαρέλα υπάρχει κι η ευκολία ότι ξεκορνιζάρεται και μεταφέρεται ο πίνακας εύκολα. Αυτή τη στιγμή έχω εκθέσεις με έργα δικά μου σε ακουαρέλα σε τρεις διαφορετικές χώρες.
Προσπαθώ να αντιμετωπίζω την ζωγραφική όπως και το ποδόσφαιρο. Στο τέλος το αποτέλεσμα μετράει. Αν μπορείς να βάλεις γκολ σουτάροντας από το κέντρο, δεν είναι το πιο ορθόδοξο αλλά είναι καλύτερο από το να κάνεις ντρίπλες να φτάσει μέχρι την περιοχή και να στείλεις τη μπάλα έξω. Πρέπει βεβαίως να ξέρεις να τα κάνεις όλα για σταθείς σε ένα καλό επίπεδο και να φέρνεις αποτέλεσμα.

Η ζωή σας έχει αλλάξει από τις ανακατατάξεις στα Βαλκάνια, οι οποίες ποτέ δεν σταματούν τελείως. Βλέπετε τέλος σε όλο αυτό το σκηνικό;

Όταν ήρθα στην Ελλάδα, ήρθα για ένα καλοκαίρι. Περίμενα ότι ο πόλεμος θα σταματήσει μέχρι τον Οκτώβριο και θα γυρίσω στο σπίτι μου. Τα παιδιά μου ήταν 8 και 10 χρονών δεν ήθελα να δουν τον πόλεμο. Δεν ήθελα να πολεμήσω γιατί δεν ήξερες με ποιον πολεμούσες. Όλοι ήταν φίλοι και τότε τις αντιμαχόμενες πλευρές τις χώριζε ένας δρόμος, δεν είναι εύκολο να το καταλάβει όποιος δεν το έχει ζήσει. Όταν έφτασα στην Αθήνα είχα μόνο δυο πινέλα μαζί μου, τίποτα άλλο. Ήρθα για διακοπές και είμαι εδώ 27 χρόνια. 
Τα Βαλκάνια είναι στο επίκεντρο, όλοι τα θέλουν υπό την επιρροή τους είναι σημαντική περιοχή γεωστρατηγικά. Γι’ αυτό ζούμε αυτές τις καταστάσεις. Ποιος πιστεύει ότι η Ελλάδα κι η Τουρκία έχουν πρόβλημα κάθε χρόνο. Θα πολεμήσουν μεταξύ τους αυτές οι δυο χώρες που είναι μαζί στο ΝΑΤΟ; Βοηθάει όμως να αγοράζονται όπλα κι από τις δυο πλευρές.
Προσωπικά, ποτέ δεν ήθελα να ζωγραφίσω τον πόλεμο, και να λέω μετά ότι ήμουν μέσα σε αυτή την κατάσταση. Είμαι με τη φύση και τη ζωή. Τα Βαλκάνια πάντα είναι σαν ένα βαρέλι με μπαρούτι. Και είναι έτσι γιατί δεν μας αφήνουν οι μεγάλες δυνάμεις να ηρεμήσουμε. Έχει όμως ακόμα κι αυτό την καλή πλευρά  του, γιατί δεν μας αφήνουν να εφησυχάζουμε. Το χειρότερο πράγμα για τον άνθρωπο είναι να μένει στατικός, εμείς εργαζόμαστε συνεχώς.
Εμείς εδώ ποτέ δεν θα γίνουμε Ευρώπη, κι αυτό είναι καλό. Προτιμώ να ζω έτσι εδώ, ακόμα και χωρίς λεφτά, παρά να πήγαινα στη Νορβηγία μ’ έναν υψηλό μισθό. 

Όταν μιλάτε για την τέχνη σας αναφέρεστε και σε άλλες τέχνες. Τελικά, τα όρια όπου τελειώνει η μια τέχνη και αρχίζει μια άλλη είναι πιο κοντά απ’ όσο θα περίμενε κανείς;

Ποτέ δεν πιστεύω ότι ο πίνακας τελειώνει στο τελάρο. Γι’ αυτό κάνω και τρισδιάστατους πίνακες όπου το θέμα φεύγει προς τα έξω, πάει στη ζωή. Ποτέ ένας πίνακας δεν είναι έτοιμος, πάντα μπορείς να συνεχίσεις να τον δουλεύεις. Οι καλές τέχνες συνδέονται στενά μεταξύ τους. Προσωπικά θα πω ότι δεν μπορώ να ζωγραφίσω αν δεν έχω μουσική. Είναι αυτό που με αποκόπτει από το περιβάλλον γύρω μου και δημιουργεί τις συνθήκες για να δημιουργήσω.

Πληροφορίες:
Branko Popovic Miles - Έκθεση Υδατογραφίας
Εγκαίνια:  Πέμπτη 18 Ιανουαρίου 2018, ώρα 20:30
Διάρκεια έκθεσης: 18 Ιανουαρίου – 3 Φεβρουαρίου 2018
Χώρος - Διεύθυνση: Γκαλερί Μάτι, Αβέρωφ 4 - 60100 Κατερίνη, 
Τηλ: 2351031275, www.e-mati.gr

Συνέντευξη Γκαλερί Μάτι Branko Popovic

Ακολουθήστε το "Ο.Β." στο twitter και κάντε like στην σελίδα μας στο facebook και μάθετε πρώτοι όλα όσα συμβαίνουν!

Scroll to Top