Τετάρτη 11 Δεκ 2019 7:20      

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Είμαι όσα έχω ξεχάσει; Ο ΗΛΙΑΣ ΜΑΓΚΛΙΝΗΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΗ ΜΑΣ ΤΟ ΒΕΒΑΙΩΝΕΙ

Δεν μεγαλώνουμε μόνο με τις φανερές ενέργειες των γονιών μας, δεν μας αναθρέφουν μόνο με τις καλές τους προθέσεις, αλλά και με τα μυστικά και τα λάθη τους. Γιατί και αυτά υπάρχουν και προσφέρουν συμμετοχή στη διάπλαση. Κι αν δει κανείς αυτή την αλήθεια τότε πάει πάνω από διαχωρισμούς παθών, αναγνωρίζει τη βία σε κάθε πλευρά, μα το ίδιο και την αγάπη.

«...ο πόνος πίσω και πέρα από τις κάνες των όπλων, τους λάκκους και τα μαχαίρια...
πίσω και πέρα από τα οξέα των ιδεολογιών που γίνονται θρησκείες… 
όσα δεν έζησες, όσα φαντάστηκες ή ονειρεύτηκες… 
είσαι εσύ αγνώριστος και μεταμορφωμένος…»   

Αυτά πραγματεύεται ο Ηλίας Μαγκλίνης

Στην πόλη μας το βράδυ της περασμένης Παρασκευής, στο βιβλιοπωλείο ΜΑΤΙ, είχε την τύχη να προλογίσουν το βιβλίο του «Είμαι όσα  έχω ξεχάσει» δύο εξαιρετικές κυρίες  .

Η  Ματίνα Μπίλα και η Ηλιάνα Γερασοπούλου  ανέλυσαν η πρώτη λογοτεχνικά και η δεύτερη - που αποτέλεσε και την έκπληξη - λογοτεχνικά όσο και ψυχιατρικά, ως ειδική -  τη στάση του ανθρώπου απέναντι στην τραυματική μνήμη. 

Το βιβλίο του Ηλία Μαγκλίνη διατρέχει  όλο σχεδόν τον 20ο αιώνα  με σημαντικές στάσεις στη Μικρασιατική Καταστροφή και τον Εμφύλιο Πόλεμο. Οι δύο αυτές χρονικές στιγμές του περασμένου αιώνα, στοιχειώνουν ακόμα την Ελλάδα.  Με καμβά το Αγρίνιο  εκτυλίσσεται μια ιστορία οικογενειακή, που παρόμοιες έχουμε όλοι στις αποσκευές μας. Μια δολοφονία ανάμεσα στις άπειρες, αναφέρει η Μ. Μπίλα διαχειρίζεται ο συγγραφέας. Δεν προσπαθεί να αγιοποιήσει κανένα, δεν θέλει να υποδείξει αθώους ή ένοχους. Αυτό που θέλει να αναδείξει είναι ο άνθρωπος ως φορέας συλλογικής μνήμης. Την αληθινή ιστορία ενός ανθρώπου  απαλλαγμένη από ιδεολογίες. Όσα τη συνέθεσαν, όσα τη δημιούργησαν.  

Έτσι κι αλλιώς οι άνθρωποι δολοφονούνται, με πόση όμως ευκολία μπορείς να δικαιολογήσεις μια δολοφονία.  Είναι μια τραγωδία που κανείς δεν θέλει να θυμάται, ούτε να ξεχάσει.  Οι εθνικές πληγές όμως δεν κλείνουν ποτέ αν δεν κλείσουν οι ατομικές. Μ’ αυτό κλείνει συμπερασματικά η κα Μπίλα παραπέμποντας συνειρμικά στο σήμερα και στην αναζήτηση της θεραπείας του εθνικού διχασμού.
Αγρίνιο- Μεσολόγγι – Παπαστράτος. Οι ιστορίες παρεμβάλλονται η μία μέσα στην άλλη, μας λέει η Ηλιάνα Γερασοπούλου. Η ψυχολογία του ήρωα Κώστα είχε κατατμήσει τα 2/3 των ονείρων όλων των νεαρών της εποχής του. Ίκαρος, πολυταξιδεμένος, στη μεταπολεμική Ελλάδα, τυχερός. Αλλά, υπάρχει ένα μεγάλο γιατί που προσπαθεί να μεταφράσει.

Τι είμαστε; Είμαστε όσα το γονιδίωμα ορίζει ή  όσα τα βιώματα και οι αναμνήσεις μας καθορίζουν. 

Αν τα θυμόμαστε όλα θα ήμασταν δυστυχισμένοι.

Το χλόμιασμα της μνήμης αποπροσωποποιεί τον άνθρωπο. Όσα ζήσαμε είναι όσα επιλέξαμε εκείνη τη στιγμή και ο πόνος καλοδεχούμενος και δεν διαμορφωνόμαστε μόνο από το γονιδίωμα αλλά και από όσα πήραμε από τους γονείς μας. 

Και φτάνοντας στην εξήγηση μας λέει η ψυχολόγος πως το πρώιμο τραύμα διαταράσσει την ψυχική ισορροπία. Ή το σκέφτεται κανείς συνέχεια ή το αποφεύγει. Ο συγγραφέας του βιβλίου αναζητά εναγωνίως την αλήθεια. Η τραυματική εμπειρία καταστάσεων όπως αυτή του εμφυλίου, όπου ο πόνος υπερτερούσε διαχέεται και πλήττει και τους αγέννητους. Και η στέρηση της αγάπης αναγράφεται ως μια μορφή βίας. 

Το  δυνατότερο σημείο του βιβλίου λέει η κα Γερασοπούλου βρίσκεται στη σελίδα 69, που αναγράφει …»ο άνθρωπος που βλέπεις σήμερα δεν είναι ποτέ ο ίδιος άνθρωπος που είδες χθες, όπως και το πρόσωπο που βλέπεις κάθε μέρα στον καθρέφτη δεν είναι ποτέ το ίδιο πρόσωπο που είδες την προηγουμένη».  Η αριστερή η δεξιά αφήγηση είναι πολύ φτωχή για να χαρακτηρίσει μια τραγική ιστορία.

Δυστυχώς όμως η Ελλάδα δεν έχει ακόμα διαχειριστεί το βαθύ τραύμα της διχόνοιας. 

Ο συγγραφέας ευχαρίστησε θερμά τις δύο παρουσιάστριες και τον Γιώργο Χανδόλια για την ανάγνωση αποσπασμάτων του βιβλίου του. Ιδιαίτερα ευχαρίστησε τον Κυριάκο Προβατίδη και το επιτελείο του για την πολύ ωραία βραδιά, τη δεύτερη από το  2016. Υπάρχουν και πιο τραγικές ιστορίες από της οικογένειάς μου είπε. Αυτά που αισθανόμαστε είναι πολύ λίγα. Κολυμπάμε σε μια θάλασσα λήθης, αλλά υπάρχουν νησίδες μνήμης. Τίποτα όμως δεν διαγράφεται. Είμαστε  παλιότεροι από την ημερομηνία γέννησης μας και ένα τραύμα μπορεί να ταξιδέψει στο χρόνο.  Αυτό άλλωστε απέδειξε πρόσφατα  και η ρητορική της κρίσης που επανέφερε στο προσκήνιο   εμφυλιοπολεμικά τσιτάτα. 

Ακολουθήστε το "Ο.Β." στο twitter και κάντε like στην σελίδα μας στο facebook και μάθετε πρώτοι όλα όσα συμβαίνουν!

Scroll to Top