Πέμπτη 28 Ιαν 2021 4:24      

Λίγα φτωχά λόγια στη μνήμη του Κώστα Γεωργιάδη

Πάει καιρός που ο Κώστας αποφάσισε να μεταναστεύσει στη γειτονιά των αγγέλων όπως έκανε πάλαι ποτέ και πήγε μετανάστης στη Γερμανία. Όμως ο βαρκάρης του Αχέροντα ανέβαλε συνέχεια τη μεταφορά του στην απέναντι όχθη της χρυσής ακτής όπου τον περίμεναν με αγωνία προσφιλείς ψυχές για να τον υποδεχτούν.

Όσο περνούσε ο καιρός τόσο πίεζε ο Κώστας τον βαρκάρη να ξεκινήσουν το ταξίδι  προς την αντίπερα όχθη λέγοντάς του «πληρώνω όσο όσο για τα ναύλα και όχι σαν εκείνον που σου είπε ούκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος. Εγώ είμαι έτοιμος από καιρό, έλα ας ξεκινήσουμε…». Ώσπου κάποια νύχτα με φεγγάρι, στο μεσονύχτι, χτύπησε την πόρτα της ψυχής του και τον συνόδευσε στη βάρκα του. Το ταξίδι μόλις είχε αρχίσει. 

Ποιος ήταν ο Κώστας; Ήρθε από το Κιλκίς στην Κατερίνη της δεκαετίας του ’50  έχοντας ήδη στο βιογραφικό του σημαντική προϋπηρεσία στο χώρο του βιβλίου από μικρό παιδί. Άνοιξε το βιβλιοπωλείο «Ήλιος» στο κέντρο της πόλης (στον πεζόδρομο της Μ.Αλεξάνδρου), παντρεύτηκε την αδελφή μου τη Νίκη και σε λίγο απέκτησαν τον Ιορδάνη και την Αρετή. Μια κοινή πορεία 60 χρόνων μόλις είχε αρχίσει. Η δύσκολη οικονομική κατάσταση της εποχής άρχισε να διώχνει τους Έλληνες προς το εξωτερικό. Έτσι και ο Κώστας έφυγε πρώτος στην ξενιτειά για να τον ακολουθήσει λίγο αργότερα η Νίκη με τα δύο τους, παιδιά πέντε και δυόμιση ετών, με το βλέμμα στο άγνωστο και βάρκα την ελπίδα.

Η ιστορία τους είναι ένα συναρπαστικό σενάριο για ταινία σαν αυτά που συνήθιζε να γράφει η ζωή μέσα από τον αγώνα και τα βιώματα των ανθρώπων του καιρού τους. Με σκληρή δουλειά πάντα, στη φάμπρικα που έφτιαχνε αλλαντικά στην αρχή και στο μίνι μάρκετ που μπόρεσαν να ανοίξουν αργότερα, κατάφεραν να διώξουν τη φτώχεια από τη ζωή τους. Ύστερα από τριάντα χρόνια γύρισαν στην πατρίδα πατώντας γερά τα πόδια τους. Ο τουρισμός ήταν η ελληνική φάμπρικα της δεκαετίας του ’80. Στήσανε λοιπόν τη δική τους τουριστική επιχείρηση στην ανερχόμενη τότε Ολυμπιακή Ακτή και κάνανε το όνειρο του επαναπατρισμού πραγματικότητα.  Μαζί με την ευημερία  ήρθαν στη ζωή τους τρία εγγόνια και πολύ αργότερα δύο δισέγγονα. Λίγο πριν την αυλαία ευτύχησε μάλιστα να παραβρεθεί στο γάμο του εγγονού του Κώστα και να τον καμαρώσει γαμπρό. Έζησε μια ζωή πλούσια σε εμπειρίες από την αρχή μέχρι το τέλος.              

Τα χρόνια περάσανε κουβαλώντας το παρελθόν και ανοίγοντας τα μέλλον. Τα πρώτα χρόνια, τα χρόνια της νεότητας, ήταν δύσκολα άλλα όμορφα. Τα έβλεπα να ζωντανεύουν όταν ζωγράφιζα το πορτραίτο του Κώστα με το λαμπερό βλέμμα και το αισιόδοξο χαμόγελο και τα βλέπω πάλι κάθε φορά που επισκέπτομαι το σπίτι της αδελφής μου. Ο Κώστας ήταν μια ξεχωριστή προσωπικότητα, πολύ αγαπητή στους φίλους του και στους οικείους του. Ήταν ένας άνθρωπος της πιάτσας, της αγοράς, της παρέας, του κέντρου της πόλης, τόσο στα ξένα όσο και στην πατρίδα. Ήταν ένας γενναιόδωρος άνθρωπος στη σκέψη, στις πράξεις και στα συναισθήματα.  

Το τελευταίο διάστημα η υγεία του κλονίσθηκε σοβαρά και δοκιμάστηκε όπως ο Ιώβ. Ο ίδιος ο Θεός είπε «όντινα αγαπώ, ελέγχω και παιδεύω». Όπως με τον δίκαιο δούλο του τον Ιώβ ίσως έτσι θέλησε ο Θεός να δοκιμάσει τον έντιμο και αγαθό Κώστα στο τέλος του αγώνα της ζωής του και να του απονείμει το βραβείο του Δίκαιου Κριτή. Όχι κλάματα λοιπόν για τον Κώστα παρά μόνο ευχές για καλό παράδεισο. Η πιστή σου σύζυγος, οι οικείοι σου και όλοι εμείς δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ. Στο επανιδείν.                

20/8/2019                                                                    Δ. Ποικιλίδου                                                                      
                                                                             Ζωγράφος - Λογοτέχνης                                                                                                                         

Άρθρα απόψεις

Ακολουθήστε το "Ο.Β." στο twitter και κάντε like στην σελίδα μας στο facebook και μάθετε πρώτοι όλα όσα συμβαίνουν!

Scroll to Top