Παρασκευή 19 Ιουλ 2019 21:53      

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Ο αθλητισμός ζωντανό κύτταρο και συστατικό για μια υγιή κοινωνία!

Ο αθλητισμός ζωντανό κύτταρο και συστατικό για μια υγιή κοινωνία!

Του Μπάμπη Πεΐδη

Υποψήφιου Δημοτικού Συμβούλου

με τον Κώστα Κουκοδήμο

Έχουν γραφτεί πολλά και σίγουρα δεν είναι κάτι διαφορετικό αυτό που θα μπορούσα να γράψω κι εγώ για την χρησιμότητα και την ωφέλεια του αθλητισμού στον άνθρωπο. Έναν αθλητισμό που μπαίνει στη ζωή μας από την νηπιακή-παιδική ηλικία και φτάνει να μας συνοδεύει μέχρι τα βαθιά μας γεράματα. Γιατί ακόμη και το απλό περπάτημα που προτείνουν οι γιατροί στους ηλικιωμένους, μορφή του αθλητισμού μπορεί να θεωρηθεί, και είναι.

Καταλήγουμε στο ότι ο αθλητισμός είναι ένα ισχυρό φάρμακο χωρίς παρενέργειες, απαραίτητο και χρήσιμο στη ζωή του κάθε ανθρώπου. Ένα φάρμακο που μπορεί να προσθέσει ο καθένας στην καθημερινότητα του, όπως έχει προσθέσει τον καφέ του, την βόλτα του, το φαγητό ή το ποτό του σε κάθε του έξοδο.

Η καθημερινότητα μας παρασύρει όλους στη δίνη της αλλά οφείλουμε να βρούμε τους τρόπους να καταπολεμήσουμε τις ασθένειες και τα προβλήματα υγείας τα οποία προέρχονται από την έλλειψη της κίνησης, της άθλησης και γενικότερα του αθλητισμού. Μια σημαντική λοιπόν για την ομαλή εξέλιξη της ζωής του ανθρώπου δραστηριότητα, είναι να βάλει στα παιδιά του το …ρόφημα του αθλητισμού. Σαν το πρωινό του γάλα ή το κακάο του πρίν ξεκινήσει για το σχολείο, σαν το γεύμα που θα πάρει μετά το σχολείο ή πρίν ξεκινήσει το διάβασμα. Κι αν αυτό το «μικρόβιο» μπεί στο αίμα και τη συνείδηση του παιδιού, στην καθημερινότητα του, είναι ίσως αυτό το μικρόβιο που κάποια στιγμή τα επόμενα χρόνια μπορεί να του σώσει την ίδια του τη ζωή.

Πρέπει λοιπόν να βάλουμε τα παιδιά στον αθλητισμό. ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ!

Όχι μόνο αυτά που οι γονείς τους έχουν την άνεση να πληρώσουν τις σχολές και τις ακαδημίες ή τους συλλόγους αλλά όλα τα παιδιά στην όμορφη περιοχή μας.

Όταν σήμερα όλοι μας αναφέρουμε με ευκολία την στάση του κράτους απέναντι στον Έλληνα πολίτη και την εξοντωτική πολιτική που ασκεί ιδιαίτερα απέναντι στην μεσαία και κατώτερη κοινωνική τάξη, εύκολα μπορούμε να συμπεράνουμε ότι υπάρχουν γονείς που θέλουν να εντάξουν τα παιδιά τους στον αθλητισμό αλλά αδυνατούν. Αδυνατούν γιατί οι προτεραιότητες πλέον είναι τεράστιες και έχουν να κάνουν με την καθημερινή διαβίωση και σε πολλές περιπτώσεις ακόμη και την ίδια την επιβίωση.

Αυτό δε μπορεί να το καταλάβει κάποιος ο οποίος κάθε μήνα εισπράττει τον παχουλό του μισθό. Μπορεί όμως εύκολα να καταλάβει τι εννοώ το πλήθος των Ελλήνων φορολογούμενων που σύμφωνα με τα έσοδα του κάθε μήνα, αγκομαχάει και αγωνιά για να καλύψει τις ανάγκες της καθημερινότητας του.

Ο αθλητισμός είναι αναγκαίο καλό για τον άνθρωπο. 

Και ένας δήμος που θέλει να στηρίξει τους δημότες του, ψάχνει τρόπους για να το πραγματοποιήσει. Δε μένει στα λόγια, στις υποσχέσεις και τα …προγράμματα. Τα έχουμε βαρεθεί όλοι μας αυτά. Ούτε περιμένει την περίοδο των εκλογών για να φτιάξει τα αυτονόητα, να πανηγυρίζει και να αυτοδιαφημίζεται επειδή έκανε το καθήκον του.

Υπάρχουν τρόποι ο αθλητισμός να γίνει κοινωνικό αγαθό και για τους ασθενέστερους ώστε να μην είναι μόνο προνόμιο των οικονομικό ισχυρών οικογενειών. Υπάρχουν τρόποι ώστε και ο προβληματισμένος με την ανέχεια πατέρας, να στείλει το παιδί του να γυμναστεί και να βάλει στη ζωούλα του το ισχυρό αυτό φάρμακο για μια ζωή μακριά από εξαρτήσεις, σημαντικά προβλήματα υγείας αλλά και χαρακτήρα και της ίδιας του ακόμη της προσωπικότητας

Αυτά είναι σημαντικά προβλήματα μιας κοινωνίας κι αυτή είναι η δουλειά των ανθρώπων που επιλέγονται από τους συνανθρώπους τους για να κάνουν τη ζωή και την καθημερινότητα των πολιτών της περιοχής τους πιο ήπια και ανεκτή.

Υπάρχουν προγράμματα για όλους, που σε συνεργασία με συλλόγους, ακαδημίες, γυμναστήρια και ικανούς, διαπιστευμένους ανθρώπους, έχουν κάνει την διαφορά σε όλα τα ανεπτυγμένα κράτη, με πολύ μεγάλους αθλητές να έχουν βγεί μέσα από αυτά και να έχουν υψώσει την σημαία της χώρας τους σε παγκόσμιες αθλητικές συναντήσεις.

Προγράμματα που γέμισαν τη ζωή των απλών ανθρώπων με υγεία και διάθεση για ζωή.

Αν αγαπάς τον τόπο σου ψάχνεις και τα βρίσκεις και αισθάνεσαι υπερήφανος που περπατάς στον δρόμο, σε αντικρίζουν και χαμογελούν. Αυτό είναι ίσως και το μεγαλύτερο καταπίστευμα σου φεύγοντας κάποια στιγμή από τον χώρο και την …καρέκλα που σου εμπιστεύθηκαν αυτοί που περιμένουν να επιβραβεύσεις την επιλογή τους και όχι για μια ακόμη φορά, να απογοητευτούν!

Αθλητισμός απόψεις

Ακολουθήστε το "Ο.Β." στο twitter και κάντε like στην σελίδα μας στο facebook και μάθετε πρώτοι όλα όσα συμβαίνουν!

Scroll to Top