Κυριακή 16 Ιουν 2019 17:40      

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Ο ύμνος της αγάπης

 «Εάν λαλώ τάς γλώσσας τών ανθρώπων και τών αγγέλων, αγάπην δέ μή έχω, έγεινα χαλκός ηχών, ή κύμβαλον αλαλάζον»  (Α΄ Κορινθίους ιγ΄, 1)   

   Μικρό παιδάκι ήμουνα και πήγαινα ανελλιπώς στο «Κυριακό Σχολείο». (Η ονομασία του κατηχητικού των Ευαγγελικών από το αγγλοσαξονικό Sunday School).  Κάθε Κυριακή οι δάσκαλοι μας πρότειναν για αποστήθιση ένα εδάφιο από την Αγία Γραφή και συνολικά 58 εδάφια σε όλη η διάρκεια του χρόνου. Κάποια φορά λοιπόν έπρεπε να διαγωνιστούμε για την ικανότητά μας να απαγγείλουμε από μνήμης και τα 58 εδάφια της χρονιάς, συν όλα τα ονόματα των βιβλίων της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, συν τις δέκα εντολές, συν τον 1ο και τον 23ο ψαλμό του Δαβίδ, συν τον Ησαΐα νε΄ και τέλος τον ύμνο της αγάπης από την Α’ Κορινθίους ιγ΄. Όσοι καταφέραμε να τα απαγγείλουμε με επιτυχία, ανταμειφθήκαμε με το πρώτο βραβείο που αντιστοιχούσε σε ένα δέμα με ρούχα από την Αμερική, ένα πολύτιμο δέμα για εμάς, τα μικρά παιδιά της μεταπολεμικής Ελλάδας. Ακόμη  και σήμερα, μάλιστα, μπορώ όλα αυτά να τα ανακαλέσω στη μνήμη μου και να τα απαγγείλω με ευκολία.

  Από εκείνη την ηλικία απέκτησα επίσης τη συνήθεια κάθε πρωί να αναπολώ το παρελθόν και παράλληλα να κάνω φευγαλέες σκέψεις για το παρόν ή για το μέλλον που κάποια στιγμή στην ενήλικη ζωή μου, άρχισα να καταγράφω. Σ’ αυτό με βοήθησε κάτι που άκουσα και είδα στην τηλεόραση. Ένας δημοσιογράφος έπαιρνε συνέντευξη από τη Χατζηλαζάρου, τη σύντροφο του ποιητή και πεζογράφου Εμπειρίκου. Τη ρώτησε λοιπόν αν γράφει και αυτή και πώς εμπνέεται. «Μου κουδουνίζουνε» απάντησε εκείνη αργά και στοχαστικά, «γι’ αυτό έχω πάντα δίπλα μου χαρτί και μολύβι και τα γράφω αμέσως γιατί αλλιώς ξεχνιούνται». «Χάρη» είπα τότε στον άνδρα μου, «και εμένα μου κουδουνίζουνε». «Γράψτα κι εσύ» μου είπε τότε εκείνος και με παρότρυνε να το κάνω.

   Έτσι λοιπόν, όταν πρωί-πρωί με την αυγή ή με το σούρουπο ακόμη, ακούω αυτό το κουδούνισμα, πιάνω μολύβι και χαρτί και γράφω τις λέξεις που ξεχειλίζουν από το νου και την ψυχή μου πάνω στις λευκές σελίδες όπως τα κομμάτια του πάζλ μέχρι να φανούν οι μορφές ή τα σχήματα.                        

   Εχτές το πρωί, μόλις ξύπνησα και πριν καλά-καλά ανοίξω τα νυσταγμένα μου βλέφαρα, άρχισε να μου κουδουνίζει η φωνή του Απόστολου Παύλου από τα βάθη των αιώνων. Απευθυνόταν «προς την «εκκλησίαν του Θεού την ούσαν εν Κορίνθω» και τους έψαλε, μεταξύ άλλων, τον «ύμνο της αγάπης»: «Και εάν έχω προφητείαν και εξεύρω πάντα τα μυστήρια και πάσαν την γνώσιν, και εάν έχω πάσαν την πίστην ώστε να μετατοπίζω όρη, αγάπην δε μη έχω, είμαι ουδέν. Και αν πάντα τα υπάρχοντά μου διανείμω, και αν παραδώσω το σώμα δια να καυθώ, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ωφελούμαι.

   Η αγάπη μακροθυμεί, αγαθοποιεί. Η αγάπη δεν φθονεί. Η αγάπη δεν αυθαδιάζει, δεν επαίρεται, δεν ασχημονεί, δεν ζητεί τα εαυτής, δεν παροξύνεται, δεν διαλογίζεται το κακόν, δεν χαίρει εις την αδικίαν, συγχαίρει δε εις την αλήθειαν. Πάντα ανέχεται, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει… Τώρα δε μένει, πίστις, ελπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα. Μεγαλυτέρα δε τούτων είναι η αγάπη».

   Διαβάστε τη δύναμη της κάθε λέξης ξεχωριστά, την έννοια και τη σημασία της. Αυτές οι «μετρημένες» λέξεις λένε όλη την αλήθεια. Η κάθε μία γαληνεύει τον άνθρωπο, τον κάνει να πιστεύει και να ελπίζει σε έναν καλύτερο κόσμο γεμάτο αγάπη.             

   Αλήθεια, φίλε μου, μπορείς να συγκρίνεις αυτούς τους δύο κόσμους; Τον ένα κόσμο τον γεμάτο αγάπη, πίστη, αλήθεια, υπομονή, ελπίδα, ανοχή  με τον άλλον κόσμο τον γεμάτο αυθάδεια, έπαρση, παρόξυνση, κακία και ασχήμια. Σε ποιόν πλανήτη θα επέλεγες να ζεις, φίλε μου, αν μπορούσες να διαλέξεις; Σ’ αυτόν της αγάπης ή σ’ αυτόν του μίσους και της αδικίας; Σ’ αυτόν της ειρήνης ή σ’ αυτόν των πολέμων; Σ’ αυτόν που «η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει;» ή σ’ αυτόν που ο «αντίδικός μας ο διάβολος, ως λέων ωρυόμενος περιέρχεται ζητών τίνα να καταπίει;»       

   Βλέπεις, φίλε μου, όλ’ αυτά παθαίνω όταν μου κουδουνίζουνε οι λέξεις, οι έννοιες, οι σκέψεις και οι διαλογισμοί. Και επειδή ο Κύριος μας προτρέπει να είμαστε «πονηροί ως όφεις και αθώοι ως περιστεραί» ας είμαστε προσεχτικοί και ας αφήσουμε σε Κείνον «πάσαν μέριμναν»… 

Κατερίνη 18/3/2019                                                       Δ. Ποικιλίδου                                                                      

                                                                             Ζωγράφος - Λογοτέχνης  

Άρθρα απόψεις Δέσποινα Ποικιλίδου

Ακολουθήστε το "Ο.Β." στο twitter και κάντε like στην σελίδα μας στο facebook και μάθετε πρώτοι όλα όσα συμβαίνουν!

Scroll to Top