Παρασκευή 21 Ιουλ 2017 15:38      

Περί Ποίησης ο λόγος!

Τάσος Σταυρακέλης

Κρύβομαι μέσα/σε κρύπτες στίχων,/μέσα σε λέξεις/που τις νύχτες σχίζουν/σε μικρά κομμάτια/όλους τους αξημέρωτους φόβους./Κρύβομαι στα ημεροβίγλια/των αφανέρωτων πόθων/προσμένοντας την ανατολή/ενός διψασμένου έρωτα για ζωή./Μη με ψάξεις./Εκεί θα με βρεις.

Ποτέ δεν πένθησα/τους νεκρούς μου έρωτες./Όχι, δεν τους θρήνησα./Κι αν στο κορμί μου/σαν Μαινάδες ασελγούσαν/είναι γιατί καταδύθηκα/στα μύχια των αισθημάτων./Εκεί που τα αιμόφυρτα σ’ αγαπώ/σαν στοιχειωμένα/κοντά τους με τραβούσαν/τις νύχτες που ουρλιάζανε οι σιωπές.

 

Γιωργής Παπανικολάου

Είπες φεύγω! / κι έφυγες τόσο απλά κι απαλά, / σα φλοίσβος καλοκαιριού. / Κι απόμεινα να καρτερώ / το θέλω μου σαν αναπάντεχο, / σ` ένα απονενοημένο ηλιοβασίλεμα. / Απομεινάρια μέρας, / Σα ξέφτια απ` όνειρο τ` Αυγούστου.

 

 Δημήτρης Ζάβρας

WALDEN POND/«Η μέρα…», είπε ο Greg που νοίκιαζε τις βάρκες / «είναι όπως πρέπει… Κόπασε ο άνεμος» / Μέρα για βαρκάδα / Με ένα ζευγάρι γάντια κι ένα παγούρι, γύρω-γύρω το Walden Pond / μέχρι το σούρουπο / Δίχως σωσίβιο κι ας μουρμουρίζει η γύρη πόσοι πνιγήκαν / που τη νομίζαν για χαλί / Ο Eddie για παράδειγμα… / Έτρεξε μεθυσμένος να πιάσει τη σελήνη / Ποιος ξέρει, ίσως και για να βγάλει ψεύτη / αυτόν που είχε διαβάσει το χέρι του / Του το είχε πει πως κάπως έτσι θα πεθάνει  / Τι μέρα εκείνη… / «Ψεύτικες οι ιστορίες για τους πνιγμένους…», έλεγε ο Greg / Για να μη στοιχειώσει το Walden Pond κι όχι για το μεροκάματο /… Για να μη σιχαθούν την άνοιξη οι επισκέπτες / Άλλωστε μονάχα ο πάγος μπορεί να σε γελάσει…

 

Μανώλης Αλυγιζάκης

Χρόνια που ριψοκινδύνευσα/στη μαγεία του φεγγαριού/για κείνο το μοναχικό φιλί/του Μάρτη μανουσάκια/φθινοπωρινά χρυσάνθεμα/γιατί ανθίσατε;/στου τρένου την πλατφόρμα τώρα/το βήμα προς τα μπρος/άλλη μια χαμένη ευκαιρία/που μένει αναμφίβολα ανάμεσα/στις παράλληλες γραμμές/κι εγώ της ζωής μου το νόημα/ψάχνω να βρω στην ταχύτητα/του χρόνου τώρα που στέκομαι/αντίθετα στη μελαγχολία/της αιώνιας κατανόησης/όχι πια σφυρίγματα τρένου/μονάχα σκόνη κι εκείνο/το χαμένο φιλί

 

Σπύρος Ποδαράς

Και ξαφνικά /η ηρεμία /η γαλήνη/ο παράδεισος που ζεις /σκοτεινιάζει συννεφιάζει και βρέχει/μόνο αν έχεις πράγματι απολαύσει αυτό που ζούσες μέχρι εκείνη την στιγμή /πριν την συννεφιά /απολαμβάνεις και την βροχή/Μόνο τότε δροσίζεται μαζί με το σώμα και η ψυχή/και μόνο τότε χαμογελάς ειρωνικά την ζωή/ξέροντας ότι μπόρα είναι και θα περάσει.

 Σπύρος Ποταμίτης

Εδώ στέκεσαι στο μεταίχμιο πάνω στην πέτρα /Και το ραγισμένο γυαλί/Βιωτής ενός αίσχους μιας τραγωδίας!/Τους έμαθα και τους καταλαβαίνω τους ανθρώπους/- ξέχωρα απ’ αυτούς που δεν χωράει ο νους μου-/Τους κοιτάζω κατάματα το χαμηλωμένο βλέμμα/Και κρατώ τους ρόζους των δαχτύλων τους/Σαν κόνισμα θαυματουργό της προσδοκίας./Ξέρω ότι ακούς πολλά./Ακατανόητα αδιάφορα…/Χαμένα μέσα σε λογισμούς βαθύρριζους/Που δεν προκάνουν να βλαστήσουν/Ξέρω ότι κοιτάς χωρίς να βλέπεις τίποτα./Κι όμως! Το άγριο κοπάδι τις στέρφες μέρες της βροχής/Ακολουθεί τη μυρωδιά του σύννεφου/Το ψάχνει, όπως η μάνα τον πόνο του παιδιού να τον γιατρέψει!/Ξέρω… Σ΄ αυτό το δύσκολο καιρό/Μη φοβηθείς να δώσεις την ψυχή σου!/Θα σου την πάρουν άδικα, χωρίς αιδώ,/Όπως χρόνια ολόκληρα σπατάλησαν το μάλαμά της./Ξέρω… Κι η δική μου η ψυχή σπαταλημένη, σκόρπια…/Μη φοβηθείς να σώσεις την ψυχή σου/Εδώ είναι ο Τόπος και η Ώρα!

Βιβλίο Τάσος Σταυρακέλης Σπύρος Ποτανμίτης Μανώλης Αλυγιζάκης Δημήτρης Ζάβρας Γιωργής Παπανικολάου Βασίλης Μόσχης

Ακολουθήστε το "Ο.Β." στο twitter και κάντε like στην σελίδα μας στο facebook και μάθετε πρώτοι όλα όσα συμβαίνουν!

Scroll to Top