Δευτέρα 10 Αυγ 2020 18:49      

Συγκρίσεις και συγκρούσεις…

Η  σύγκρουση  πηγάζει από τη σύγκριση καθώς συγκρίνουμε τα ασύγκριτα από την ασφάλεια και την άνεση του σαλονιού μας.  Πολύς λόγος γίνεται για το προσφυγικό – μεταναστευτικό. Πολλά φιλανθρωπικά αισθήματα εκφράστηκαν με το να συνδράμουν Έλληνες πολίτες στη σωτηρία και περίθαλψη ανθρώπινων ψυχών από τη μανία των κυμάτων και από την ανασφάλεια των φουσκωτών που κάποιοι παράνομοι διακινητές οδηγούσαν στα ανέτοιμα και απροετοίμαστα νησιά μας. Η αλληλεγγύη και η αμέριστη φροντίδα σε όλο της το μεγαλείο. Όλη η ανθρωπότητα θαύμασε την κουλτούρα φιλοξενίας που έδειξαν οι Έλληνες.       

Δυστυχώς το παράδειγμα αυτό δεν ακολούθησαν πολλοί από τους Ευρωπαίους εταίρους μας. Έκλεισαν ερμητικά τις πόρτες και άφησαν έξω τους πρόσφυγες να ψάχνουν μοίρα στον ήλιο. Νέοι, γέροι και ασυνόδευτα παιδιά βαδίζουν στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. Όλη η εικόνα της φυγής τους εκπέμπει άρωμα από Αρμαγεδώνα!

Ποιος θα το έλεγε πώς μετά από τόσους συνεχείς αιματηρούς και καταστροφικούς πολέμους τα τελευταία εκατό μόνο χρόνια, δύο παγκόσμιους και δεκάδες τοπικούς σε Κορέα, Καμπότζη, Βιετνάμ, Παλαιστίνη, Λίβανο, Αφγανιστάν, Ιράκ, Γιουγκοσλαβία, Αφρική, Συρία και αλλού, και η ειρήνη ακόμη αργεί!

Τα εργοστάσια παραγωγής όπλων εργάζονται νυχθημερόν κατασκευάζοντας πάσης φύσεως όπλα, από ιούς μέχρι πυραύλους κάθε βεληνεκούς και ισχύος. Και όλα αυτά γιατί; Γιατί να μην μπορούν οι άνθρωποι να ζήσουν ειρηνικά επιλύοντας τα όποια προβλήματα με σεβασμό στο συνάνθρωπο και κατανόηση; Έτσι κι αλλιώς πρόσκαιροι είμαστε όλοι σ’ αυτόν τον κόσμο, μηδενός εξαιρουμένου. Όσα χρήματα, γνώση, σοφία, δύναμη ή εξουσία και αν έχει κανείς. Όλοι είμαστε πλασμένοι από τη γη και εκεί θα καταλήξουμε. Μικροί και μεγάλοι, πλούσιοι και φτωχοί. Αυτή είναι η μόνιμη και απόλυτη ισότητα για όλους τους ανθρώπους.      

Ούτως εχόντων των πραγμάτων, παρατηρείται τελευταία μια διάθεση  σύγκρισης «αυτών» των προσφύγων με τους πάλαι ποτέ εξ’ ανατολάς προερχόμενους προγόνους μας. Με την πάροδο του χρόνου και μετά την αρχική στάση αλληλεγγύης, ξύπνησαν τελικά τα ξενοφοβικά αντανακλαστικά της πατρίδας μας. Έμφορτοι «υγιούς εθνικοφροσύνης», αρχίσαμε εμείς, οι απόγονοι των προσφύγων, να ανακαλύπτουμε και να προσάπτουμε στους σημερινούς πρόσφυγες χαρακτηριστικά «μειωμένης προσφυγοσύνης». 

Οι «δικοί» μας πρόσφυγες, λέμε,  όσοι επέζησαν από τους διωγμούς και τις εξορίες των Τούρκων, ήρθαν στην  Ελλάδα κυνηγημένοι και διωγμένοι απάνθρωπα, ήρθαν πεινασμένοι και διψασμένοι, ρακένδυτοι και ελεεινοί. «Αυτοί» οι πρόσφυγες, λέμε πάλι, είναι καλοντυμένοι, καλοζωισμένοι, με επιδόματα και καταλύματα φιλοξενίας, με ένα «ακριβό» κινητό στο χέρι. Δηλαδή σαν να λέμε «αυτοί» έρχονται για διακοπές στην Ελλάδα μέσω Τουρκίας, με σκάφη αναψυχής που δένουν στις πολυτελείς μαρίνες των νησιών μας και καταλύουν σε πεντάστερες ξενοδοχειακές μονάδες στα υπερσύγχρονα καταλύματα της Μόριας και των άλλων αγροτοτουριστικών κατασκηνώσεων, κοινώς προσφυγικών camp, που διαθέτει η χώρα μας, και επειδή είναι τόσο ευχαριστημένοι από τη διαμονή τους εδώ, θέλουν να παρατείνουν πάση θυσία τις διακοπές τους. Μην ξεχνάμε πως λίγα χρόνια νωρίτερα ο όρος «Αλβανός τουρίστας» εξέφραζε την προκατάληψή μας απέναντι στους οικονομικούς (λαθρο)μετανάστες από τη γείτονα χώρα. 

Ξεχνάμε όμως ότι και οι «δικοί» μας πρόσφυγες - θύματα και αυτοί των θρησκευτικών φανατισμών, των εθνικισμών και των καιροσκοπικών, επικερδών, διεθνών πολέμων- δέχονταν με ανακούφιση τη βοήθεια ξένων αποστολών όπως η αμερικανική Near East Relief, δέχτηκαν με ανακούφιση τη βοήθεια της Κοινωνίας των Εθνών και δέχτηκαν με ανακούφιση τη βοήθεια της Επιτροπής Αποκατάστασης Προσφύγων και τα πάσης φύσεως επιδόματα, χρηματικά ή υλικά που τους έδινε.      

Μια άλλη σύγκριση – σύγκρουση που μας χαρακτηρίζει είναι αυτή της διαφορετικής εθνικής καταγωγής, της  θρησκείας και της ενσωμάτωσης/αφομοίωσης στην ελληνική κοινωνία. Οι παππούδες μας, λέμε, ήταν ομόθρησκοι Έλληνες και παρά ταύτα πέρασε καιρός μέχρι να ενσωματωθούν με τον υπόλοιπο πληθυσμό της πατρίδας μας και να συμβάλουν στην πρόοδο και την ευημερία αυτού του τόπου. Οι Σύριοι, Αφγανοί, Ιρανοί, Ιρακινοί κ.α πρόσφυγες που είναι μουσουλμάνοι πως θα ενσωματωθούν/αφομοιωθούν έχοντας τόσο διαφορετική κουλτούρα; 

Πράγματι οι παππούδες μας αντιμετώπισαν πολλά προβλήματα στην αντιμετώπισή τους από τους «γηγενείς». Τους είδαν σαν απειλή, σαν «ξένους», εξαιτίας της διαφορετικής κουλτούρας τους. Μιλούσαν διαφορετικά, έτρωγαν διαφορετικά, χόρευαν διαφορετικά και είχαν έρθει από την Τουρκία. Ήταν λοιπόν «Τουρκόσποροι».  Κάποιους μάλιστα που ήταν διαφορετικού χριστιανικού δόγματος όπως οι προτεστάντες, τους έβλεπαν και σαν αλλόθρησκους. Κι εκείνοι τραγουδούσαν «σα ξένα είμαι Έλληνας και σην Ελλάδα ξένος». Η βασική διαφορά είναι ότι «εκείνοι» ήρθαν για να μείνουν ενώ «αυτοί» για να φύγουν. Θα ήμασταν όμως τυχεροί σαν κοινωνία αν κάποιοι από αυτούς αποφάσιζαν να εμπλουτίσουν την κοινωνία μας με τη διαφορετική τους κουλτούρα και να ριζώσουν βοηθώντας στην ευημερία της χώρας μας όπως έκαναν και οι πρόγονοί μας πρόσφυγες και όπως κάνουν οι Αλβανοί και άλλοι βαλκάνιοι γείτονές μας. 

Τελευταία γίνεται λόγος  για την παραβατικότητα που παρατηρείται από κάποιους πρόσφυγες/μετανάστες. Η ιστορία μας έχει δείξει ότι ο άνθρωπος σε συνθήκες βαρβαρότητας (οικονομική κρίση, πόλεμο, εξορία, γενοκτονία, περιορισμό σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, προσφυγοποίηση, κ.α) καταρρακώνεται ηθικά, ψυχικά και σωματικά. Πρόκειται για τις συνέπειες του «κακού». Πριν μερικές δεκαετίες ήταν οι Έλληνες της Κατοχής και του Εμφυλίου, οι Αλβανοί μετά το ’90, οι κάτοικοι της πρώην Γιουγκοσλαβίας μετά το 1992 και πολλά άλλα παραδείγματα. Σήμερα «αυτοί» αύριο «εμείς». 

Ας παραδεχτούμε ότι κανείς δεν θα ήθελε να είναι στη θέση των σημερινών προσφύγων. Ειδικά τώρα που έρχεται ο χειμώνας και πολλοί από αυτούς ζούνε σε σκηνές, κυκλοφορούν μέσα στις λάσπες και μαγειρεύουν κάτω από άθλιες συνθήκες για να φάνε τα παιδάκια τους. Αν δεν δείχνουμε κατανόηση και αλληλεγγύη τουλάχιστον ας μην συγκρίνουμε τα ασύγκριτα. Η εικόνα της προσφυγομάνας του ’22 με το μωρό στην αγκαλιά δεν διαφέρει σε τίποτε από την εικόνα του άψυχου κορμιού του προσφυγόπουλου που ξέβρασε η θάλασσα σε κάποια ελληνική παραλία. Το μόνο κριτήριο των πραγμάτων για όλους εμάς που θέλουμε να λεγόμαστε χριστιανοί και πιστεύουμε στο λόγο του Θεού, πρέπει να είναι το δίδαγμα της αγάπης και της αλληλεγγύης απέναντι σε κάθε άνθρωπο, ανεξαρτήτου φυλής, χρώματος ή θρησκεύματος.          

Δ. Ποικιλίδου, Ζωγράφος - Λογοτέχνης    
    
9/12/2019

Δέσποινα Ποικιλίδου

Ακολουθήστε το "Ο.Β." στο twitter και κάντε like στην σελίδα μας στο facebook και μάθετε πρώτοι όλα όσα συμβαίνουν!

Scroll to Top