Γράφει ο Κώστας Κοντελατζίδης
Δεν ξέρω πώς είναι τα άλλα γηροκομεία, αλλά ξέρω από πρώτο χέρι πώς λειτουργεί το γηροκομείο ΚΑΛΟΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΗΣ στην Κατερίνη, γιατί είμαι τρόφιμος και ζω μέσα σ’ αυτό.
Η ζωή το έφερε να χάσω τη σύντροφο γυναίκα μου σε μεγάλη ηλικία. Έχω μεγάλο σπίτι στην Κατερίνη με όλες τις ευκολίες και τις ανέσεις, αλλά η πανδημία και άλλοι λόγοι, κυρίως υγείας, με ανάγκασαν να καταφύγω σ’ αυτό το γηροκομείο. Και όχι μόνον δεν το μετάνιωσα, αλλά νομίζω ότι είμαι και πολύ τυχερός.
Αξίζει τον κόπο, έστω κι από περιέργεια, να πάει κανείς να το επισκεφτεί για να διαπιστώσει από κοντά ότι είναι τόσο καλό όσο λένε.
Όταν πρωτομπήκα μου έκανε εντύπωση και με συγκίνησε μια μεγάλη πινακίδα στον χώρο υποδοχής, που γράφει κάτι από την Βίβλο:
Μη μ’ αρνηθείς στα γηρατειά μου, σαν φεύγει η δύναμή μου, μη μ’ εγκαταλείψεις, Κύριε! (Ψαλμός 71, 9).
Το δεύτερο πράγμα που μου έκανε εντύπωση, ήταν η καθαριότητα, η ευγένεια, η προθυμία και η καλοσύνη των νοσηλευτριών και του προσωπικού. Φροντίζουν τους περιθαλπόμενους με αγάπη σαν να είναι γονείς τους. Και αυτό είναι σημαντικό, γιατί έτσι οι ηλικιωμένοι νιώθουν σαν είναι στο σπίτι τους.
Το τρίτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση, ήταν ότι οι άνθρωποι που το διευθύνουν και το διοικούν, είναι οι πλέον κατάλληλοι. Από τον Διευθυντή μέχρι τις καθαρίστριες, από τον γιατρό μέχρι τις χαμογελαστές και πρόθυμες νοσοκόμες.
Ξέρω ότι θα αδικήσω μερικούς από αυτούς, αλλά δεν μπορώ να μη πω τα καλύτερα λόγια για την εξαιρετική μαγείρισσα μας και τα σπιτικά μαγειρευτά φαγητά που μας κάνει, ιδιαίτερα τα γιουβαρλάκια!
Το γηροκομείο αυτό συμπλήρωσε 16 χρόνια ζωής, πρωτολειτούργησε το 2005. Μετά τη ριζική ανακαίνιση διαθέτει μονόκλινα, δίκλινα και τρίκλινα ευρύχωρα δωμάτια, φωτεινά, με όλα τα απαραίτητα και με θέα στο πάρκο. Επίσης σαλονάκι για τους επισκέπτες, πλήρως εξοπλισμένη κουζίνα, άνετη μεγάλη τραπεζαρία, χώρο για ψυχαγωγία και κινηματογράφο και χώρο για υδρομασάζ.
Μου αρέσει να βρίσκομαι όσο μπορώ περισσότερο έξω στον καταπράσινο και πανέμορφο κήπο με τα λουλούδια και τα οπωροφόρα δέντρα. Είναι σχεδόν ένας μικρός παράδεισος. Εκεί βρίσκω την ευκαιρία μερικές φορές να κόβω μερικά τριαντάφυλλα και να τα προσφέρω στις νοσοκόμες και τις άλλες γυναίκες που μας περιποιούνται τόσο πολύ!
Επιστολές αναγνωστών
