Οι αντιπαραθέσεις των ισχυρών οξύνονται χωρίς βέβαια αυτές να λάβουν ακόμη τη μορφή ανοικτής σύγκρουσης. Όμως οι ωμές επεμβάσεις σε χώρες αδύναμες να αντισταθούν στους ισχυρούς προκαλούν εύλογες ανησυχίες στους ευαισθητοποιημένους πολίτες. Βέβαια υπάρχουν και άλλοι, ίσως περισσότεροι, οι οποίοι επαναπαύονται με την ψευδαίσθηση ότι τα τραγικά συμβαίνοντα διαδραματίζονται σε περιοχές που απέχουν πολύ από τον τόπο τους.
Η επανεκλογή του Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ χαιρετίστηκε από κάποιους ως νίκη των δυνάμεων, οι οποίες αντιτίθενται στην παγκοσμιοποίηση. Κάποιοι, διακρινόμενοι από μεγάλη δόση αφέλειας κατάντησαν να τον θεωρήσουν σωτήρα της ανθρωπότητας. Ιδιαίτερα στους λεγόμενους συντηρητικούς κύκλους πολιτών φάνταζε ως ο ανατροπέας της λεγόμενης «γουόκ ατζέντας», δηλαδή της πολιτικής του προηγουμένου προέδρου, ο οποίος είχε θέσει ως βάση της πολιτικής του τον ηθικό εκφυλισμό των κοινωνιών μέσω αδρής χρηματοδότησης πολιτικών, δημοσιογράφων και άλλων για την ψήφιση νόμων και τον εγκωμιασμό αυτών ως προοδευτικών ενεργειών. Ο ενθουσιασμός ήταν έκδηλος μεταξύ των υποστηρικτών του προέδρου των ΗΠΑ, όταν αυτός αποκατέστησε τη διασαλευμένη βιολογική τάξη. Μάλιστα έδωσε τότε στη δημοσιότητα ονόματα ιδρυμάτων και άλλων φορέων, οι οποίοι λάμβαναν βοήθεια, που υποτίθετο ότι αποστελλόταν για την ανακούφιση λαών, οι οποίοι δοκιμάζονται κυρίως λόγω της άγριας εκμετάλλευσης, που υφίστανται από τους απλήστους και αλαζόνες ισχυρούς της εποχής μας. Η εξαγγελία της πρόθεσης να γνωστοποιήσει και ονόματα φυσικών προσώπων, που είχαν λάβει «βοήθεια» για να προωθήσουν την «γουόκ ατζέντα» είχε ασφαλώς θορυβήσει κάποιους. Τώρα φαίνεται να έχουν ησυχάσει καθώς μάλλον δεν διατρέχουν τον κίνδυνο αποκάλυψης.
Εκείνο που δεν ανησύχησε πολλούς απ’ εκείνους που έθρεψαν ελπίδες με την επανεκλογή του Τραμπ ήταν ή ιταμή απαίτηση να αυξήσουν οι χώρες μέλη του ΝΑΤΟ τις δαπάνες για εξοπλισμούς, αποκαλούμενους αμυντικούς, στο 5% του ΑΕΠ. Λίγοι γνωρίζουν και λιγότεροι αξιολογούν ότι το κόμμα των ρεπουμπλικανών στις ΗΠΑ έχει ως σταθερή εκλογική βάση τους ευαγγελικούς, οι οποίοι είναι ενθουσιώδεις υπέρμαχοι του διεθνούς σιωνισμού. Αυτοί επικροτούν τη γενοκτονία κατά των Παλαιστινίων, η οποία επιχειρήθηκε σε πρώτη φάση, μετά την πρώτης τάξεως αφορμή, που έδωσε η επίθεση και το φονικό των φανατικών της Χαμάς. Οι ανελέητοι βομβαρδισμοί και τα μέτρα για την παρεμπόδιση να φθάσει ανθρωπιστική βοήθεια στους έχοντες απόλυτη ανάγκη για την επιβίωση άφησαν τους πολλούς αδιάφορους. Η επιχείρηση εθνοκάθαρση δεν ολοκληρώθηκε, η πρώτη φάση όμως του σχεδίου εστέφθη από επιτυχία. Θα έπρεπε να είχε ξεσηκώσει τη γενική κατακραυγή η ωμή δήλωση του Τραμπ ότι υπάρχουν σχέδια για μετατροπή της Γάζας σε πολυτελή ριβιέρα για ισχυρά βαλάντια.
Έχοντας απαλλαγεί προηγουμένως το σιωνιστικό Ισραήλ από την επικίνδυνη φιλοϊρανική Χεσμπολάχ του Λιβάνου και το εχθρικό καθεστώς του Άσαντ στη Συρία, μάλιστα με την καταστροφή των πλέον σημαντικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων της χώρας μετά τη μεταβολή, επιχείρησε να πλήξει και το Ιράν, τον κυριότερο αντίπαλό του. Βέβαια ως εχθρός φαντάζει και η Τουρκία του Ερντογάν, όμως δεν φαίνεται να ανησυχεί ιδιαίτερα το Ισραήλ. Ίσως να ισχύει το ρητό «σκύλος που γαυγίζει δεν δαγκώνει». Γιατί άραγε η επιχείρηση κατά του Ιράν τερματίστηκε εντός ημερών με δηλώσεις ότι επλήγησαν εξαιρετικά σημαντικοί στόχοι του εχθρού; Μήπως και οι επιτιθέμενοι υπέστησαν σοβαρά πλήγματα; Μήπως το Ιράν δεν είναι εύκολος στόχος; Οι πρόσφατες κινητοποιήσεις πολιτών του Ιράν, τις οποίες επιχείρησε να καταστείλει με αγριότητα το καθεστώς μικρή αμφιβολία αφήνουν ότι υποκινήθηκαν με ενέργειες εκτός της χώρας. Και ναι μεν είναι αναμφίβολο ότι σημαντική μερίδα των πολιτών αντιτίθεται στο καθεστώς, όμως είναι επίσης αναμφίβολο ότι η προβολή των αντιτιθεμένων ως οπαδών της δυναστείας των Παχλεβί είναι προπαγάνδα των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Τα πετρέλαια είναι ο κύριος στόχος. Η εθνικοποίηση των πηγών στο Ιράν από τον πρόεδρο Μοσαντέκ οδήγησε στην ανατροπή του (1953) και την εκ νέου εκμετάλλευση αυτών από τους Άγγλους και λοιπούς «ευγενείς». Η πρόσφατη απαγωγή του Μαδούρο είχε τον ίδιο στόχο. Κοκαΐνη δεν πρόκειται να πάψει να εξάγεται στις ΗΠΑ εφόσον εκεί η ζήτηση όχι μόνο παραμένει σταθερή αλλά εντείνεται. Έγινε πρόσφατα γνωστό ότι τεράστια ποσά από το εμπόριο ναρκωτικών είναι σωρευμένα σε τράπεζες των ΗΠΑ.
Αν αποτύχει η εκ των ένδον ανατροπή του ιρανικού καθεστώτος, ασφαλώς θα υπάρξει στο εγγύς μέλλον νέα στρατιωτική επιχείρηση. Απορία γεννά η χλιαρή στάση των δύο υποτιθεμένων συμμάχων του Ιράν, της Ρωσίας και της Κίνας. Η πρώτη έχει υπογράψει στρατιωτική συμφωνία με το Ιράν, ενώ η δεύτερη είναι σημαντικός πελάτης της χώρας. Το Ιράν πλήττεται σοβαρά από τις απαγορεύσεις, στις οποίες συμμετέχει και η χώρα μας, αν και αυτό προσφέρεται να μας εφοδιάζει με πολύ ευνοϊκούς όρους. Εμείς δεν παρασπονδούμε, αλλά εκτελούμε με άκρα συνέπεια τις εντολές των «συμμάχων» και «ετέρων» μας, ευρισκόμενοι μαζί τους στη σωστή πλευρά της ιστορίας! Πολύ χλιαρά αντέδρασαν Ρωσία και Κίνα και στην γκαγκστερική απαγωγή του προέδρου της Βενεζουέλας. Και όμως ο Τραμπ στην προσπάθεια να διασώσει την οικονομία της χώρας του από την οικονομική και τεχνολογική επέλαση της Κίνας λαμβάνει διαρκώς μέτρα και προβλέπεται να λάβει και άλλα με σκοπό να την πλήξει και αποδυναμώσει. Οι εκτιμήσεις είναι ότι δεν θα επιτύχει. Μήπως η Κίνα ετοιμάζεται για την αντεπίθεση όχι στο οικονομικό αλλά στο στρατιωτικό πεδίο; Οι κατά καιρούς δηλώσεις των ηγετών της ότι η Ταϊβάν αποτελεί κινεζικό έδαφος ασφαλώς προκαλεί ανησυχία. Εισβολή θα έχει σημαντικές επιπτώσεις στις ΗΠΑ και το ερώτημα είναι αν αυτές θα αντιδράσουν.
Ο Τραμπ είχε τονίσει ότι θα επιτύχει σύντομα τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία, ο οποίος έχει οδηγήσει τη χώρα σε μεγάλη καταστροφή και εξασθένισε σε μεγάλο βαθμό τις οικονομίες των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και της Ρωσίας. Παρά το διεθνές ένταλμα σύλληψης του Πούτιν, ο Τραμπ τον υποδέχθηκε στην Αλάσκα με τιμές. Βέβαια δεν φάνηκε να κατέληξαν σε συμφωνία και το δράμα συνεχίζεται. Αποκλείεται όμως να έχουν συμφωνήσει σε κάποια σημεία και απομένει η εξαγγελία της τελικής συμφωνίας; Πάντως οι ιθύνοντες των Βρυξελλών στην προσπάθειά τους να συγκρατήσουν την πτωτική πορεία της οικονομίας στις χώρες μέλη επέλεξαν ως λύση την ένταση των εξοπλισμών με τη δικαιολογία ότι η ΕΕ διατρέχει τον κίνδυνο να δεχθεί επίθεση από μέρους της Ρωσίας. Ίσως αυτή η επιθετική χώρα να επιχειρήσει πάλι αυτό που έπραξε και κατά το παρελθόν με τον Ναπολέοντα (1812) και τον Χίτλερ (1941)! Έτσι η κυρία, που διατηρεί ακόμη στο ονοματεπώνυμό της τον τίτλο ευγενείας (φον) εξήγγειλε εξοπλισμούς ύψους 800 δισεκατομμυρίων ευρώ σε χρονικό διάστημα δεκαετίας και διαμοίρασε το ποσόν στις χώρες μέλη, ελπίζοντας ότι τη μερίδα του λέοντος στις παραγγελίες θα λάβει η χώρα της. Αλλά η μερίδα αυτή ανήκει τον επικυρίαρχο, τις ΗΠΑ. Αν δεν ήταν αυτός ο επικυρίαρχος, δεν θα υπέκυπτε η Γερμανία στις αξιώσεις της να πάψει να προμηθεύεται φυσικό αέριο από τη Ρωσία, με συνέπεια να πληγεί καίρια η βιομηχανία της. Ελπίδες τρέφει η Γερμανία και από την εφαρμογή της συμφωνίας Μερκοσούρ. Όσο για μας έχουμε λησμονήσει τι είναι προοπτική, τι είναι ελπίδα, τι είναι ανάκαμψη. Ωθούμαστε από το ρεύμα των εξελίξεων άβουλοι και μοιραίοι. Τουλάχιστον να είχαμε συνειδητοποιήσει ότι είμαστε ένα προτεκτοράτο.
Και ενώ τα ορυκτά καύσιμα αξιοποιούνται ακόμη στις ισχυρές χώρες εκτός ΕΕ, ο ανταγωνισμός εντείνεται διεθνώς για τις σπάνιες γαίες, πολύτιμες πρώτες ύλες για την τεχνολογία αιχμής. Ήδη σε κάποιες χώρες, όπως το Κογκό, χύνεται πολύ αίμα για την απόκτησή τους, αίμα όχι βέβαια των κυριάρχων. Και στο πεδίο του ανταγωνισμού έχουν εισέλθει στην Αφρική και η Ρωσία και η Κίνα όχι βέβαια για το καλό των φτωχών λαών. Η Ευρώπη χάνει εκεί διαρκώς έδαφος. Το χειρότερο είναι ότι ο επικυρίαρχος φαίνεται να απολαμβάνει τον εξευτελισμό από μέρους του των Ευρωπαίων ηγετών. Τώρα απαιτεί τηλεσιγραφικά την παραχώρηση της Γροιλανδίας! Μήπως είναι χολωμένος για τη μη απονομή σ’ αυτόν του βραβείου Nobel ειρήνης; Δεν του αρκεί ότι του το προσέφερε η «μαχήτρια» για την αποκατάσταση της δημοκρατίας στη Βενεζουέλα.
«Μακρυγιάννης»
