Στην εφημερίδα «Ολύμπιο Βήμα» φιλοξενούμε τον συγγραφέα Δημήτρη Λαζάρου με αφορμή το βιβλίο «Το Κουτί των Επιθυμιών», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πηγή. Μια ιστορία με τέσσερα έφηβα κορίτσια, μια ομάδα αγωνιστικού λάτιν και ένα μυστηριώδες ζευγάρι που δεν προσφέρει απλώς μια ευκαιρία, αλλά αγγίζει τις πιο βαθιές τους ανασφάλειες. Μέσα από τον κόσμο του πρωταθλητισμού, της αυτοεικόνας, της φιλίας και των δύσκολων επιλογών, το βιβλίο θέτει ένα κρίσιμο ερώτημα: πόσο έτοιμος είναι ένας άνθρωπος να πληρώσει το τίμημα για αυτό που νομίζει πως επιθυμεί περισσότερο;
Συνέντευξη στη δημοσιογράφο-συγγραφέα Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Στο «Το Κουτί των Επιθυμιών» η εφηβεία είναι μια περίοδος όπου η επιθυμία, η σύγκριση και η ανάγκη αποδοχής μπορούν να γίνουν πολύ δυνατές δυνάμεις. Τι σας ενδιέφερε περισσότερο να δείξετε, την ευάλωτη πλευρά των κοριτσιών ή τη δύναμη που κρύβουν πριν ακόμη την αναγνωρίσουν οι ίδιες;
Δ.Λ.: κα. Πουλτσίδη, ξεκινώντας, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω ακόμα μια φορά για τη συνέντευξη αυτή, μέσα από την οποία οι αναγνώστες/στριες θα έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν το βιβλίο μου. Είναι σημαντική η στήριξή που παρέχετε στους πρωτοεμφανιζόμενους συγγραφείς. «Το Κουτί των Επιθυμιών» αναδεικνύει αρχικά την ευάλωτη πλευρά των κοριτσιών, η οποία αποκαλύπτεται με διαφορετικό τρόπο για την κάθε μία. Είναι σημαντικό να αναδεικνύεται αυτή η ευαλωτότητα γιατί πρωτίστως, πρέπει να θυμόμαστε πως είναι πραγματική και υπαρκτή στην εφηβεία, άρα και φυσιολογικό να παρουσιαστεί. Η όλη πλοκή του βιβλίου, το οποίο είναι περιπέτεια βέβαια και όχι απλά μια ψυχογραφική αποτύπωση της κατάστασης των ηρωίδων, εξελίσσεται με τρόπο που τα κορίτσια να συνειδητοποιήσουν σταδιακά πως το χαρακτηριστικό που τις κάνει να αισθάνονται ανασφάλεια για τον εαυτό τους και το σώμα τους, μπορεί εν τέλει να αποτελέσει και τη δύναμή τους!
Ο κόσμος του αγωνιστικού λάτιν απαιτεί έκθεση, πειθαρχία και διαρκή σύγκριση. Πιστεύετε ότι ο πρωταθλητισμός μπορεί να γίνει ταυτόχρονα χώρος ενδυνάμωσης και πεδίο βαθιάς ανασφάλειας για έναν έφηβο;
Δ.Λ.: Μια διάκριση που πρέπει να γίνει για τους/τις αναγνώστες/στριες αφορά στη διαφοροποίηση της ενασχόλησης ενός/μίας εφήβου με τον λάτιν χορό ως ψυχαγωγική δραστηριότητα και της ενασχόλησής του/της με το αγωνιστικό λάτιν, που είναι μια αγωνιστική δραστηριότητα με συμμετοχή σε εθνικά πρωταθλήματα. Αυτά, ανάλογα με τη χώρα, διοργανώνονται κάτω από την αιγίδα της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Χορού (IDO) ή/και της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Αθλητικού Χορού (WDSF) που, με τη σειρά τους, διοργανώνουν ευρωπαϊκά και παγκόσμια πρωταθλήματα αγωνιστικού χορού. Ο αγωνιστικός χορός προϋποθέτει καθημερινή προπόνηση σε υψηλό επίπεδο, ανάλογα φυσικά και με τις προσδοκίες και φιλοδοξίες του κάθε αθλητή και της κάθε αθλήτριας. Οι προπονήσεις αυτές, αλλά και η συμμετοχή σε αγώνες πρωταθλημάτων, απαιτούν μεγάλη πειθαρχία και ταυτόχρονα, συνεχή έκθεση των παιδιών σε έναν απαιτητικό χώρο. Η σύγκριση είτε με άλλες χορεύτριες/ές είτε και με τον ίδιό σου τον εαυτό, είναι διαρκής και πολλές φορές, μπορεί να γίνει αδυσώπητη. Το αν το πεδίο αυτό θα αποτελέσει τελικά χώρο ενδυνάμωσης ή βαθιάς ανασφάλειας για έναν/μία έφηβο/η, εναπόκειται πολλές φορές και στην καθοδήγηση που θα έχει, πρωτίστως από τους γονείς/κηδεμόνες του/της αλλά και από τον/την προπονητή/τριά του – ελπίζοντας πως αυτή η υγιής καθοδήγηση, εν τέλει θα εσωτερικευτεί ως μια υγιής αντίληψη της αυτοεικόνας του/της, των δυνατοτήτων και αδυναμιών του/της και των προσδοκιών που πρέπει να έχει από την πορεία που ακολουθεί.
Το εξωπραγματικό στοιχείο στο «Το Κουτί των Επιθυμιών» μοιάζει να φέρνει στην επιφάνεια όσα τα κορίτσια ήδη κουβαλούν μέσα τους. Θέλατε το μυστήριο να λειτουργήσει περισσότερο ως απειλή ή ως καθρέφτης;
Δ.Λ.: Πολύ ωραία ερώτηση! Πράγματι, το εξωπραγματικό στοιχείο στο βιβλίο έρχεται να «δέσει» τις βαθύτερες επιθυμίες των κοριτσιών με την προϋπάρχουσα ευάλωτη κατάσταση στην οποία βρίσκονται, που σχετίζεται με την αυτοεικόνα σώματος. Αν και αρχικά, αφού ξεπεράσουν τον αρχικό φόβο της απειλής και περάσουν σε μια κατάσταση εσωτερικής διαπραγμάτευσης για αυτή την εξωπραγματική λύση που τους προσφέρεται, το μυστήριο λειτουργεί ως ένας παραμορφωτικός καθρέφτης θα λέγαμε, μέσα από τον οποίο τα κορίτσια αρχικά, «γλυκαίνονται» από την άμεση «λύση» στο πρόβλημά τους. Τα πράγματα φυσικά, όπως αναφέρεται και στο οπισθόφυλλο του βιβλίου, δεν είναι ποτέ τόσο απλά όσο φαντάζεται κανείς. Και κάπου εκεί ξεκινά μια εσωτερική πάλη, η οποία, αργά ή γρήγορα, εξωτερικεύεται και φέρνει στην επιφάνεια πολλά στοιχεία που τα κορίτσια ήδη κουβαλούσαν μέσα τους, είτε ανατρέποντας τις ανησυχίες τους, είτε ενισχύοντας της βαθύτερές τους επιθυμίες, γιγαντώνοντας τα διλήμματα με τα οποία έρχονται αντιμέτωπες.
Η φιλία των τεσσάρων κοριτσιών δοκιμάζεται από επιθυμίες, φόβους και προσωπικά διλήμματα. Ποια πλευρά της εφηβικής φιλίας σας ενδιέφερε περισσότερο: η αφοσίωση ή η στιγμή που η σχέση δοκιμάζεται από τις αδυναμίες του καθενός;
Δ.Λ.: Τα κορίτσια της ομάδας δένονται με μια δυνατή φιλία η οποία έχει σταδιακά συνδιαμορφωθεί και ενδυναμωθεί μέσα από τις κοινές εμπειρίες, αγωνίες, επιθυμίες και φόβους που έχουν. Το μόνο που διαφέρει είναι η διαδικασία λήψης απόφασης όταν τεθούν απέναντί τους προσωπικά διλήμματα τα οποία θα επηρεάσουν με έναν πραγματικό τρόπο τη ζωή τους. Κάποια από τα κορίτσια, θα θέσει ως κριτήριο την αφοσίωση που έχει στην ομάδα και το ότι η δική της επιλογή θα έχει ταυτόχρονα, αντίκτυπο στις άλλες. Κάποια άλλη, θα σκεφτεί λίγο πιο εγωιστικά, επενεργώντας με βάση το προσωπικό συναίσθημα και τις προσωπικές της ανάγκες, οι οποίες βέβαια, μπορεί να προκύπτουν μέσα από τα διαφορετικά καθημερινά βιώματα που έχει π.χ., τον εκφοβισμό που μπορεί να δέχεται. Κάπου εκεί, η εφηβική φιλία και η συνοχή της ομάδας έρχεται να δοκιμαστεί. Και αυτό είναι φυσιολογικό. Η πλοκή του βιβλίου βάζει τον/την αναγνώστη/στρια στη διαδικασία να αναγνωρίσει τη σύγκρουση της αφοσίωσης και της επιθυμίας με τις προσωπικές αδυναμίες των κοριτσιών, αλλά ταυτόχρονα, τον/την κάνει συμμέτοχο στη διαδικασία της σταδιακής μετεξέλιξης των αντιλήψεων των κοριτσιών, οι οποίες συνδιαμορφώνονται μέσα από τη διαδικασία της λήψης της κοινής απόφασης που οφείλουν να πάρουν και μέσα από τον κοινό αγώνα που δίνουν για να δώσουν απαντήσεις στα διλήμματα που τους παρουσιάζονται.
Αν το κουτί μπορούσε να ανοίξει μπροστά σε έναν ενήλικο αναγνώστη, πιστεύετε ότι θα ήταν πιο επιφυλακτικός από ένα παιδί ή πιο ευάλωτος; Τελικά, μεγαλώνοντας μαθαίνουμε να ελέγχουμε τις επιθυμίες μας ή απλώς τις κρύβουμε καλύτερα;
Δ.Λ.: Νομίζω ότι πάντα κουβαλάμε μια ευαλωτότητα, είτε είμαστε μικρά παιδιά είτε είμαστε πλέον ενήλικες. Είναι στην ανθρώπινη φύση. Απλά κάποτε, αυτή παραμένει κρυμμένη, ή ακόμα και θαμμένη, πίσω από το φαινομενικά ανθεκτικό περίβλημα με το οποίο ενδυόμαστε ως ενήλικες. Αν μια επιθυμία με την οποία θα έρθουμε αντιμέτωποι/ες, είναι ικανή, λόγω της φύσης της, να δημιουργήσει ρωγμή στο περίβλημα αυτό, τότε κάπου εκεί θα προκύψει πραγματικό δίλημμα για λήψη απόφασης. Θα είναι τελικά προς το συμφέρον μας η πραγμάτωση της επιθυμίας αυτής ή θα πρέπει να αποδεχτούμε την ύπαρξή της μα να πρέπει να την κρύψουμε ξανά πίσω από το προστατευτικό μας περίβλημά, γιατί οι συνέπειές της θα είναι επιζήμιες για την ψυχοσυναισθηματική μας ισορροπία; Η συνειδητότητα της διαδικασίας αυτής είναι πιο έντονη στα ενήλικα άτομα και κάνει ακόμα πιο δύσκολη και ψυχοφθόρα τη λήψη αποφάσεων μπροστά σε διλήμματα, οπότε μάλλον, ένας ενήλικας θα ήταν πιο επιφυλακτικός από ένα παιδί στο άνοιγμα του κουτιού.
