Με την ιδιότητά μας ως ενεργοί πολίτες και μέλη του Τ57, βρεθήκαμε την Παρασκευή 9 και τη Δευτέρα 12 Ιανουαρίου στα δικαστήρια της Λάρισας για να παρακολουθήσουμε τη δίκη για το έγκλημα των Τεμπών.
Όχι από περιέργεια. Από χρέος. Από ανάγκη.
Μετά από αυτή την εμπειρία, νιώθουμε υποχρεωμένοι να μιλήσουμε δημόσια στους συμπολίτες μας. Γιατί αυτό που εξελίσσεται μέσα σε εκείνη την αίθουσα δεν αφορά μόνο τους συγγενείς των θυμάτων. Αφορά το σύνολο της κοινωνίας.
Δεν είμαστε νομικοί. Μιλάμε ως πολίτες που βλέπουν, ακούν και προσπαθούν να καταλάβουν. Και αυτό που βιώσαμε ήταν ένα μοναδικό σκηνικό, όπου η υποκρισία περισσεύει.
Οι δικηγόροι των κατηγορουμένων επαναλαμβάνουν μονότονα ότι «σκύβουν το κεφάλι» στον πόνο των συγγενών, ενώ την ίδια στιγμή τα ειρωνικά χαμόγελα, οι προκλητικές στάσεις και οι διαρκείς υπαινιγμοί ξεγυμνώνουν την πραγματική τους στάση: απύθμενο θράσος και βαθιά περιφρόνηση.
Ναι, συμπολίτες. Το ακούσαμε από το στόμα του ίδιου του μεγαλοδικηγόρου Καπερνάρου: «Ο μάρτυς θα έρθει όποτε μπορέσει!», την ώρα που ξάπλωνε προκλητικά στην καρέκλα του. Και φυσικά, η πρόεδρος δεν τόλμησε να πει ούτε λέξη. Τι να πει άραγε μια νεαρή δικαστής, όταν αυτή η δίκη αποτελεί την πρώτη της εμπειρία;
Έγινε σαφές σε όλους και όλες μας ότι έχει στηθεί ένας μηχανισμός με συγκεκριμένο στόχο: να εξαντληθούν οι συγγενείς, να οδηγηθούν στην αγανάκτηση και την απόγνωση, ώστε –την κατάλληλη στιγμή– να πυροδοτηθούν εντάσεις και να εκφυλιστεί η δίκη.
Καθυστερούν. Χρονοτριβούν. Παίζουν με τον χρόνο. Σαν να μη μιλάμε για 57 νεκρούς, αλλά για μια τυπική διαδικασία.
Αυτή η τακτική δεν είναι υπεράσπιση. Είναι μια πρωτοφανής πρόκληση απέναντι στους νεκρούς, στους ζωντανούς και στην κοινωνία.
Το γιατί φάνηκε αργά το μεσημέρι, με την εξέταση του πρώτου μάρτυρα. Με την εμφάνιση του πρώτου σοβαρού αποδεικτικού στοιχείου, το θράσος εξαφανίστηκε. Το ύφος άλλαξε. Η αλαζονεία λύγισε.
Γιατί, όσο κι αν προσπαθούν να θάψουν την αλήθεια, αυτή βρίσκει πάντα τρόπο να εμφανίζεται – και να τους εκθέτει.
Συμπολίτες,
Η θέση μας είναι ξεκάθαρη: Εμείς, η Πανελλαδική Πρωτοβουλία Τ57, στεκόμαστε στο πλευρό όλων των συγγενών των θυμάτων, χωρίς αστερίσκους.
Ο αγώνας τους δεν είναι προσωπικός. Ο αγώνας τους είναι αγώνας ολόκληρης της κοινωνίας! Είναι αγώνας ενάντια στην ατιμωρησία, στη συγκάλυψη και στη λήθη. Οι συγγενείς των θυμάτων αγωνίζονται για να μη μετατραπεί το έγκλημα των Τεμπών σε μια ακόμη υποσημείωση. Αγωνίζονται και για όλους εμάς που τα παιδιά μας ζουν από τύχη! Γι’ αυτό οφείλουμε να είμαστε εκεί. Να γεμίζουμε ασφυκτικά την αίθουσα του δικαστηρίου. Να είμαστε παρόντες έξω από το δικαστικό μέγαρο.
Όχι για το θεαθήναι. Αλλά για να γίνει σαφές ότι η κοινωνία παρακολουθεί. Και δεν ξεχνά. Ότι δεν θα τους αφήσουμε να μετατρέψουν αυτή τη δίκη σε κλειστή υπόθεση.
Η συνέχεια της δίκης, σύμφωνα με τα μέχρι τώρα δεδομένα, είναι στις 23 Ιανουαρίου.
Ας είμαστε εκεί.
Γιατί η δικαιοσύνη δεν χαρίζεται. Κατακτιέται.
