Ο Αύγουστος ξεκίνησε με την αιφνίδια έξαρση Τουρκικών προκλήσεων παραβίασης του εναέριου χώρου του Αιγαίου και του FIR Αθηνών με drones και με πολεμικά αεροσκάφη τύπου F-16…
Άδειασαν τα μεγάλα αστικά κέντρα καθώς οι μισοί από τους Έλληνες βρήκαν λίγα χρήματα για ολιγοήμερες διακοπές και κάνει ολιγοήμερες διακοπές η ανεπίσημη αλλά εμφανώς έντονη προεκλογική περίοδος καθώς οδεύουμε προς την καθιερωμένη εβδομάδα της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης…
Το σημερινό μου πιπεράτο βασίζεται σε κείμενο την πατρότητα του οποίου δεν γνωρίζω, και συνεπώς δεν μπορώ να την παραθέσω, αλλά όταν το βρήκα στο διαδίκτυο πριν 15 περίπου χρόνια με συγκίνησε το δραματικό μήνυμα που με περισσή γλαφυρότητα μεταφέρει.
Και καθώς μεθαύριο Σάββατο θα γιορτάσουμε την Μεγάλη Ημέρα της Παναγιάς μας, τον 15Αυγουστο, σας καλώ να θυμηθούμε και να εκφράσουμε μεγαλόφωνα, χωρίς βέβαια να γίνουμε μοιρολατρικά θρησκόληπτοι ην κλασική παράκληση του «βόηθα Παναγιά» και το θεραπευτικά αισιόδοξο «έχει ο Θεός», των γονιών μας…
Ως θρησκευτικό αφιέρωμα στη Μεγάλη γιορτή του ελληνικού 15Αύγουστου σκέφτηκα να αναρτήσω την ιστορία του ορειβάτη που έχασε τη ζωή του καθώς αποδείχτηκε ότι στη δύσκολη στιγμή επικαλέστηκε μεν τη βοήθειά Του Θεού αλλά, του έλειπε η Πίστη!….
***************
Η ιστορία μιλάει για έναν ορειβάτη, που θέλησε να σκαρφαλώσει στο ψηλότερο βουνό. Ξεκίνησε την περιπέτεια του μετά από πολλά χρόνια προετοιμασίας. Όμως, επειδή ήθελε τη δόξα μόνο για τον εαυτό του αποφάσισε να σκαρφαλώσει το βουνό μόνος.
Η νύχτα έπεσε βαριά και ο άνδρας δεν έβλεπε τίποτα, όλα ήταν μαύρα, μηδενική ορατότητα. Το φεγγάρι και τα άστρα είχαν καλυφθεί από σύννεφα. Καθώς ο άνδρας ανέβαινε και απείχε λίγα μόνο μέτρα από την κορυφή του βουνού, γλίστρησε και έπεσε στο κενό με μεγάλη ταχύτητα.
Ο ορειβάτης πού το μόνο πού έβλεπε καθώς έπεφτε ήταν μαύρες κουκίδες, είχε την τρομερή αίσθηση της βαρύτητας να τον τραβά. Συνέχισε να πέφτει και σε εκείνες τις στιγμές του μεγάλου φόβου ήρθαν στο μυαλό του όλα τα καλά και τα άσχημα επεισόδια της ζωής του.
Σκεφτόταν, τώρα, το πόσο κοντά στο θάνατο ήταν, όταν ξαφνικά ένιωσε το σκοινί πού ήταν δεμένο στη μέση του να τον τραβά δυνατά καθώς είχε φτάσει στο τέλος του. Το σώμα του ορειβάτη κρεμόταν πλέον στον αέρα. Μόνο το σχοινί τον κρατούσε ζωντανό.
Εκείνη τη στιγμή της αμηχανίας και καμιάς άλλης επιλογής, φώναξε ατενίζοντας τον ουρανό:
Θεέ μου, βοήθησε με!
Μια βαθιά φωνή από τον ουρανό απάντησε:
Τί θέλεις να κάνω;
Σώσε με, Θεέ μου!
Αληθινά, νομίζεις ότι μπορώ να σε σώσω, είπε η φωνή από ψηλά
ΝΑΙ, πιστεύω ότι Εσύ μπορείς!
Η φωνή βροντοφώναξε:
«Εάν έχεις πίστη Κόψε Τώρα το Σχοινί που είναι δεμένο στη μέση σου».
***************
Στο σημείο αυτό σταμάτησα να διαβάζω και ξαφνιασμένος σκέφτηκα:
«Θεέ μου, τι ζητάς από αυτόν τον άνθρωπο; Είναι δυνατόν να του ζητάς να κόψει το σκοινί, το μόνο πράγμα πού τον κρατάει δεμένο με τη ζωή;»
Εγκατέλειψα γρήγορα αυτές τις σκέψεις και έβαλα τον εαυτό μου στη θέση του ορειβάτη.
Αλήθεια, ΕΓΩ τί θα έκανα; Με ανάμεικτα συναισθήματα και σχεδόν με βεβαιότητα για την απάντηση μου, ολοκλήρωσα το κείμενο:
«Η ομάδα διάσωσης, την άλλη μέρα, ανακοίνωσε ότι ένας ορειβάτης βρέθηκε πεθαμένος, παγωμένος με το σώμα του δεμένο σε ένα σχοινί. Τα χέρια του κρατούσαν σφιχτά το τελικό κόμπο του σχοινιού ΜΟΝΟ 3 μέτρα πάνω από το έδαφος….».
Εσύ και εγώ, πόσο κολλημένοι είμαστε στο σχοινί μας;
Ποτέ μην αμφισβητούμε όσα είναι από το Θεό.
Ποτέ δεν πρέπει να λέμε ότι μας έχει ξεχάσει η μας έχει εγκαταλείψει.
Ποτέ μη σκεφθούμε ότι δεν μας φροντίζει.
Μας κρατάει πάντα με το δεξί Του χέρι…
Η επιλογή να πιάσουμε το χέρι του Θεού ανήκει σε εμάς
