Μια φορά το χρόνο, τη μέρα του Πάσχα, τα τηλεοπτικά κανάλια συνηθίζουν να μάς ενημερώνουν για κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα. Δεν είναι οι ευχές των πολιτικών, ούτε σε ποια εκκλησία έκαναν ευλαβικά το σταυρό τους, ούτε πώς τσούγκρισαν τα αυγά τους οι υπουργοί κλπ. σε κάποια στρατιωτική μονάδα, ούτε τα πυροτεχνήματα από την Χίο, ούτε πώς σούβλισε ο κόσμος το αρνί σε διάφορα μέρη της Ελλάδας.
Γράφει ο Θόδωρος Δημητριάδης
Μια φορά το χρόνο μάς θυμίζουν κάτι πιο ανθρώπινο. Αυτούς που δεν γιορτάζουν επειδή βρίσκονται στο κρεβάτι του πόνου στο νοσοκομείο, κι αυτούς που είναι γιατροί και νοσηλευτές και, αντί να λείπουν σε κάποια εκδρομή στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό, αντί να ξεκουράζονται, αντί να γιορτάζουν σαν όλους μας, δουλεύουν εντατικά εξαντλητικά ωράρια, ημερήσια και νυχτερινά, ασχολούνται με πληγές, με αίματα, με γάζες, με λερωμένα σεντόνια, θερμόμετρα, με ορούς, με βογγητά ασθενών, με τον πόνο και την πάλη με την ασθένεια.
Μια “μικρή περιπέτεια” που αποκάλυψε μεγάλους ανθρώπους
Ας τους θυμηθούμε, κι ας ακούσουμε έναν συμπατριώτη μας, που αισθάνθηκε την υποχρέωση να τους ευχαριστήσει. Να, τι είπε:
«Με βαθιά συγκίνηση και ειλικρινή ευγνωμοσύνη αισθάνομαι την ανάγκη να εκφράσω δημόσια τις θερμές μου ευχαριστίες προς το Γενικό Νοσοκομείο Κατερίνης, και συγκεκριμένα στη Μονάδα Τεχνητού Νεφρού αλλά και στην κλινική του, για την άψογη διαχείριση της πρόσφατης περιπέτειας της υγείας μου. Σε μια περίοδο που για τον ασθενή όλα μοιάζουν πιο δύσκολα και εύθραυστα, συνάντησα επαγγελματισμό υψηλού επιπέδου, ανθρωπιά και πραγματική ευσυνειδησία, τόσο από το ιατρικό όσο και από το νοσηλευτικό προσωπικό.
Ιδιαίτερη αναφορά οφείλω να κάνω στην κυρία Μαρία Μαλλιάρα, η οποία με τίμησε όχι μόνο με την επιστημονική της επάρκεια, αλλά και με το προσωπικό της ενδιαφέρον καθ’ όλη τη διάρκεια της νοσηλείας μου. Η παρουσία της υπήρξε για μένα στήριγμα ουσιαστικό και ανθρώπινο. Όσα λόγια κι αν χρησιμοποιήσει κανείς για να περιγράψει την κατάρτισή της και την προσωπικότητά της, μοιάζουν λίγα. Την ευχαριστώ θερμά, όχι μόνο ως γιατρό, αλλά και ως άνθρωπο.
Παράλληλα, αισθάνομαι την υποχρέωση να ευχαριστήσω δημόσια την προϊσταμένη της κλινικής, κυρία Καραγιάννη Πολυξένη, καθώς και τις νοσηλεύτριες Ζαπουνίδου Μαρία, Βαρβαρέζου Πολυξένη, Τσιανοπούλου Πολυξένη και Τζοάνου Μαρία, για την αφοσίωση, τη φροντίδα και τη διαρκή τους παρουσία. Σε κάθε στιγμή, απέδειξαν πως η νοσηλευτική δεν είναι απλώς ένα επάγγελμα, αλλά λειτούργημα.
Και αν κάτι κράτησα πιο έντονα από αυτές τις ημέρες, αυτό είναι η ανθρώπινη επαφή. Γι’ αυτό και δεν μπορώ να μην αναφερθώ ξεχωριστά στον Παναγιώτη Μπουντάση. Έναν άνθρωπο που ξεπέρασε τα όρια του επαγγελματικού του ρόλου και στάθηκε δίπλα μου σαν πραγματικός συγγενής. Με φροντίδα, καλοσύνη και διαρκή διάθεση προσφοράς, κατάφερε να κάνει τη διαμονή μου στο νοσοκομείο να μοιάζει πιο οικεία, πιο ανεκτή, σχεδόν σαν στο σπίτι μου. Η παρουσία του ήταν για μένα πολύτιμη και η φιλία που δημιουργήθηκε ακόμη πιο σημαντική.
Ως ασθενής, νιώθω την ανάγκη να τονίσω την προσπάθεια όλων αυτών των ανθρώπων που εργάζονται κάτω από δύσκολες συνθήκες, με επαγγελματική συνείδηση, βαθιά γνώση και μια ουσιαστικά ανθρώπινη προσέγγιση, χωρίς διακρίσεις και χωρίς εκπτώσεις. Σε έναν χώρο όπου η εμπιστοσύνη είναι τα πάντα, εκείνοι την κερδίζουν καθημερινά.
Το «ευχαριστώ» ίσως να είναι λίγο για όσα πρόσφεραν.
Κλείνοντας, καθώς διανύουμε τις άγιες ημέρες, εύχομαι από καρδιάς σε όλο το προσωπικό και στις οικογένειές τους, Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα. Είθε το Φως της Ανάστασης να γεμίζει τις ψυχές σας με ελπίδα και δύναμη, όπως ακριβώς εσείς γεμίσατε τη δική μου με αισιοδοξία στις δύσκολες στιγμές. Χρόνια Πολλά με υγεία και ευτυχία!
Με εκτίμηση και βαθιά ευγνωμοσύνη, Ευστάθιος Σταθακόπουλος
Ακολουθήστε μας στο Google News
