Ένα μυθιστόρημα για έναν έρωτα ανεπίτρεπτο, έναν άντρα που πίστευε πως η καρδιά του θα έμενε για πάντα απρόσιτη, μια φιλία που γεννήθηκε μέσα στη θάλασσα και μια επικίνδυνη ανταλλαγή ταυτότητας που δημιούργησε ανθρωποκυνηγητά, ίντριγκα και εκτός ορίων καταστάσεις.
Στην εφημερίδα «Ολύμπιο Βήμα» φιλοξενούμε τη συγγραφέα κυρία Γεωργία Κακαλοπούλου, με αφορμή το νέο μυθιστόρημά της «Για την Καρδιά του Δράκου», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Silk.
Γεννημένη στη Θεσσαλονίκη και μεγαλωμένη στην Πιερία, στους πρόποδες του Ολύμπου, η Γεωργία Κακαλοπούλου κουβαλά οικογενειακές ρίζες που εκτείνονται από τη Μακεδονία έως τη Μικρά Ασία και την Κρήτη. Παρότι ακολούθησε σπουδές στον χώρο της υγείας και σήμερα εργάζεται σε τεχνικό γραφείο, η τέχνη και, κυρίως, η λογοτεχνία αποτελούν τη σταθερή πυξίδα της ζωής της. Με δεκαπέντε μυθιστορήματα στο ενεργητικό της, που έχουν κυκλοφορήσει από αναγνωρισμένους εκδοτικούς οίκους, έχει καταξιωθεί ως μια ιδιαίτερα παραγωγική και αγαπητή συγγραφέας. Τα τελευταία χρόνια συνεργάζεται με τις εκδόσεις Harlenic, που αποτελούν το εκδοτικό της «σπίτι», έχοντας ήδη πέντε βιβλία στον κατάλογό τους. Παράλληλα, έχει ασχοληθεί με τη μουσική, αγαπά ιδιαίτερα τη ζωγραφική, ενώ το σχέδιο, το θέατρο, η ποίηση και η αρθρογραφία υπήρξαν, κατά καιρούς, διαφορετικοί δρόμοι δημιουργικής έκφρασης, εμπλουτίζοντας τη συγγραφική της ματιά και το καλλιτεχνικό της έργο.
Η ιστορία ξεκινά όταν η έφηβη Ρωξάνη Αλιάζη βουτά στη θάλασσα για να σώσει ένα κορίτσι που κινδυνεύει να πνιγεί. Η πράξη της γεννά μια δυνατή φιλία με την Νταλία, την κόρη ενός ισχυρού Άραβα. Χρόνια αργότερα, η Ρωξάνη καλείται να βοηθήσει ξανά την φίλη της, όταν ο πατέρας της αποφασίζει να την παντρέψει με έναν πρίγκιπα για λόγους συμφέροντος. Παίρνοντας τη θέση της Νταλία στη συνάντηση γνωριμίας, η ελληνίδα σκοπεύει να καταστρέψει το συνοικέσιο. Το σχέδιό της, όμως, την οδηγεί απέναντι στον Σαφίρ, δεύτερο στη σειρά διαδοχής και αρχιστράτηγο του εμιράτου Αλμάς.
Ο Σαφίρ αντιμετωπίζει τον γάμο ως πολιτική συμφωνία και όχι ως ένωση δύο ανθρώπων. Όταν ανακαλύπτει την εξαπάτηση, απαιτεί από τη Ρωξάνη να ξεπληρώσει το χρέος της, χωρίς να υπολογίζει πως η ατίθαση γυναίκα που θέλει να τιμωρήσει θα αρχίσει να διαπερνά τη σκληρή πανοπλία της καρδιάς του. Μέσα σε έναν κόσμο όπου η εξουσία, η οικογενειακή τιμή και οι πολιτικές συμμαχίες καθορίζουν τις ανθρώπινες ζωές, η Ρωξάνη βρίσκεται στο επίκεντρο εμφύλιων συγκρούσεων, συνωμοσιών και δολοφονικών σχεδίων. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος, ωστόσο, ίσως να βρίσκεται στα αισθήματα που γεννιούνται ανάμεσα σε εκείνη και σε έναν άντρα που έμαθε να διοικεί τους πάντες, αλλά όχι την ίδια του την καρδιά.
Συνέντευξη στη δημοσιογράφο-συγγραφέα Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Κυρία Κακαλοπούλου, η γνωριμία της Ρωξάνης και της Νταλίας γεννιέται μέσα από μια πράξη αυτοθυσίας, όταν η πρώτη βουτά στη θάλασσα για να σώσει τη δεύτερη. Γιατί θελήσατε να τοποθετήσετε στον πυρήνα της ιστορίας μια γυναικεία φιλία τόσο ισχυρή, ώστε χρόνια αργότερα η Ρωξάνη να διακινδυνεύσει ξανά την ελευθερία και τη ζωή της για τη φίλη της;
Γ.Κ.: Δημιούργησα μια γυναικεία φιλία η οποία να ξεπερνά τις προκαταλήψεις και τα στερεότυπα πως οι αντρικοί φιλικοί δεσμοί είναι δυνατότεροι και διαχρονικότεροι. Ίσως είναι κι αυτό μια προπαγάνδα που έχει γίνει θεσμός, βασισμένη πάνω σε πατριαρχικές χειριστικές μεθόδους ώστε να κρατηθούν οι γυναίκες αναμεταξύ τους σε απόσταση κι έναν αδικαιολόγητο ανταγωνισμό. Θεωρώ πως οι σχέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους στηρίζονται ξεκάθαρα στο ήθος, τον χαρακτήρα και τα συναισθήματα που αναπτύσσονται ανάλογα με τις καταστάσεις. Η φιλία των δυο γυναικών ξεκίνησε από μια πράξη αυτοθυσίας. Οι άνθρωποι που τείνουν προς αυτές τις πράξεις είναι δυνατοί, τους χαρακτηρίζουν οι διαχρονικοί δεσμοί και το συναισθηματικό ήθος. Η Ρωξάνη κινδύνεψε αρχικά για μια ξένη, οπότε ήταν φυσικό να κινδυνέψει ξανά για να σώσει έπειτα την καρδιακή της φίλη.
Η Ρωξάνη παίρνει τη θέση της Νταλίας στη συνάντηση με τον υποψήφιο σύζυγό της, πιστεύοντας ότι μπορεί να χαλάσει το συνοικέσιο. Η απόφασή της πηγάζει μόνο από την αφοσίωσή της ή κρύβει και μια βαθύτερη ανάγκη να αντιστέκεται σε κάθε μορφή εξουσίας που στερεί από μια γυναίκα το δικαίωμα της επιλογής;
Γ.Κ.: Η Ρωξάνη είναι μια δυναμική και ανεξάρτητη προσωπικότητα παρόλο που η ευαισθησία της απέναντι σε όσους αγαπά αλλά και ο σεβασμός της στον άνθρωπο την οδηγούν σε πράξεις αυτοθυσίας. Αντιτίθεται σθεναρά σε οτιδήποτε έχει αντίκτυπο στην ελευθερία του ατόμου και ιδιαίτερα της γυναίκας η οποία στην σύγχρονη κοινωνία συνεχίζει να βάλλεται από παντού. Η Ρωξάνη δεν σώζει απλώς την φίλη της αλλά σπάζει το κέλυφος της επιβολής δύναμης και θέλησης ενάντια στην βούληση μιας άλλης γυναίκας από αντρικά, μισογυνικά καθεστώτα.
Ο Σαφίρ είναι αρχιστράτηγος, δεύτερος στη σειρά διαδοχής και ένας άντρας που έχει μάθει να βλέπει τον γάμο ως πολιτική συμφωνία. Ποια βιώματα ή ευθύνες έχτισαν τη φολιδωτή πανοπλία του και τον έκαναν να θεωρεί τον έρωτα αδυναμία που δεν επιτρέπεται να αποκτήσει;
Γ.Κ.: Ο Σαφίρ στο παρελθόν έχει σημαδευτεί από την προδοσία. Ταυτόχρονα έχει μεγαλώσει και έχει γαλουχηθεί από ένα περιβάλλον με που του επέβαλε να ακολουθεί πιστά τα πρότυπα και τα στερεότυπα του λαού του. Ο ρόλος που του έχει δοθεί από την στιγμή της γέννησής του και η θέση και οι ευθύνες του τον έχουν αναγκάσει να ακολουθεί έναν συγκεκριμένο δρόμο. Από την άλλη η προδοσία που γεύτηκε κατά το παρελθόν σε συνδυασμό με τα παραπάνω τον εξώθησαν να χτίσει γύρω του ένα αδιαπέραστο και σκληρό περίβλημα. Στον κόσμο του απόλυτου ελέγχου θεωρεί πως τα συναισθήματα θα μπορούσαν να χαλάσουν την θωράκισή του και να δημιουργήσουν ρήγματα στην κυριαρχική του ταυτότητα και την δύναμη.
Η σχέση των δύο πρωταγωνιστών αρχίζει με μια εξαπάτηση, μια απειλή τιμωρίας και ένα άνισο παιχνίδι δύναμης, καθώς ο Σαφίρ απαιτεί από τη Ρωξάνη να τον υπηρετήσει ώσπου να ξεπληρώσει το χρέος της. Πώς δουλέψατε τη σταδιακή μεταβολή αυτής της σύγκρουσης σε αμοιβαία έλξη και εμπιστοσύνη, χωρίς να χάσει κανείς από τους δύο την προσωπικότητα και τη δύναμή του;
Γ.Κ.: Με μια βαθιά κατανόηση των χαρακτήρων των πρωταγωνιστών μου σε συνδυασμό με τις καταστάσεις τις οποίες προκάλεσε η μοιραία συνάντησή και η αρχική τους αντιπαράθεση. Κάθε μικρή απόκλιση των συναισθημάτων τους, κάθε αλλαγή στις σκέψεις και τα συναισθήματά τους καθώς η ιστορία προχωρούσε- και καθώς επικίνδυνες ενέργειες και μυστικά ξετυλίγονταν γύρω τους- έπεφταν στο στόχαστρό μου και γίνονταν λέξεις που μετέφεραν αυτούσια την μεταβολή στην βάση της σχέσης τους. Ο αρχικός μου μόχθος επιβραβεύτηκε από το ίδιο το πρωταγωνιστικό ζευγάρι που κατά την ροή των γεγονότων φανέρωνε όλο και περισσότερο τους δεσμούς που δημιουργούνταν ανάμεσά τους.
Η Νταλία αποτελεί την αφορμή για να συναντηθούν η Ρωξάνη και ο Σαφίρ, αλλά βρίσκεται και η ίδια παγιδευμένη ανάμεσα στην οικογενειακή υποχρέωση και στην προσωπική της επιθυμία. Πόσο σημαντικό ήταν για εσάς να μη λειτουργήσει απλώς ως αφορμή της πλοκής, αλλά ως μια γυναίκα με δικό της αγώνα, ευθύνη και δικαίωμα να ορίσει τη ζωή της;
Γ.Κ.: Τα έργα μου δεν επικεντρώνονται αποκλειστικά στους κύριους πρωταγωνιστές αλλά αναδεικνύουν χαρακτήρες και ιδεώδη ανθρώπων που παίζουν σημαντικό ρόλο στην ιστορία δίχως να την βαραίνουν με την εμφάνισή τους. Θεώρησα άκρως σημαντικό να προσφέρω ένα παράθυρο προς την παράλληλη ιστορία της Νταλία, φέρνοντας στο προσκήνιο μια γυναίκα που παλεύει για τα δικαιώματά της σε ισλαμικά, απολυταρχικά και μισογυνικά καθεστώτα. Το «Για την καρδιά του Δράκου» μπορεί να είναι ένα ερωτικό, έντονα αισθηματικό μυθιστόρημα αλλά παράλληλα ρίχνει φως στην επικινδυνότητα της Μέσης Ανατολής ως προς την τραγική μεταχείριση των γυναικών.
Το εμιράτο Αλμάς δεν αποτελεί μόνο το εξωτικό σκηνικό ενός έρωτα, αλλά έναν τόπο με πολιτικές ισορροπίες, εμφύλιες διαμάχες, συνωμοσίες και απόπειρες δολοφονίας. Πώς δημιουργήσατε αυτόν τον κόσμο και με ποιον τρόπο οι συγκρούσεις για τη διαδοχή και την εξουσία επηρεάζουν τις επιλογές του Σαφίρ και της Ρωξάνης;
Γ.Κ.: Οι άνθρωποι με πολλά δικαιώματα έχουν και πολλές υποχρεώσεις. Έτσι πηγαίνει κι έτσι έπρεπε να το περάσω στο αναγνωστικό κοινό. Στον ταραχώδη κόσμο της Μέσης Ανατολής το εμιράτο Αλμάς δεν μένει απυρόβλητο, είναι μια γη η οποία γίνεται μήλο της Έριδος ανάμεσα σε συγγενείς, σφετεριστές και όσους διεκδικούν την εξουσία για προσωπικό όφελος. Η εξουσία δεν είναι απλώς ένα προνόμιο αλλά γεννά ταυτόχρονα υποχρεώσεις που υπόκεινται στις αξίες, την αίσθηση του καθήκοντος και την απόλυτη αφοσίωση. Ο Σαφίρ και η Ρωξάνη έχοντας να αντιμετωπίσουν όλα τα παραπάνω, εξαναγκάστηκαν να ωριμάσουν, να ανακαλύψουν μέσα από σκοπέλους την δύναμη των συναισθημάτων τους και να πάρουν σκληρές αποφάσεις για την σχέση και το μέλλον τους. Ήθελα να δει το αναγνωστικό κοινό πως κάτω από το βαρύ προνόμιο της εξουσίας, οι επιλογές απαιτούν σθένος και γενναιότητα και πολλές φορές θυσία.
Πιστεύετε ότι η δύναμη της λογοτεχνίας μπορεί από μόνη της να αναδιαμορφώσει τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι βλέπουν τα βιβλία και την ανάγνωση; Μπορούν ιστορίες όπως το «Για την Καρδιά του Δράκου» να μας κάνουν να κοιτάξουμε διαφορετικά την ελευθερία της επιλογής, τη θέση της γυναίκας και τις σχέσεις που γεννιούνται μέσα σε άνισες συνθήκες; Ποια είναι η δική σας άποψη;
Γ.Κ.: Αυτό που γνωρίζω καλά ως και η ίδια αναγνώστης, πέρα από συγγραφέας, είναι πως η λογοτεχνία γαλουχεί, διαμορφώνει συνειδήσεις, δημιουργεί χαρακτήρες, σμιλεύει προσωπικότητες. Συχνά αναφέρομαι στον εαυτό μου αλλά και σε ομότεχνους λέγοντας πως ο συγγραφέας έχει την βαριά ευθύνη της ‘εκπαίδευσης’ των ανθρώπων ως προς την σκέψη. Καθεμιά από τις ιστορίες μας είναι ένας τρόπος για να εισχωρήσουμε στο μυαλό και την καρδιά του αναγνώστη και να βαδίσουμε μαζί σε έναν δρόμο γεμάτο νοήματα που μας επηρεάζουν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο ως χαρακτήρες κι ως ανθρώπους. Είναι ο βασικός λόγος για τον οποίο πρέπει να προσέχουμε τι γράφουμε και πώς το γράφουμε. Οπότε ναι, η λογοτεχνία μπορεί να αναδιαμορφώσει τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε την ανάγνωση και φυσικά υπάρχουν βιβλία που μας καθοδηγούν ώστε να δούμε τα ουσιαστικά προβλήματα της κοινωνίας μας. Στην περίπτωση του βιβλίου μου «Για την Καρδιά του Δράκου» το απόλυτο συναίσθημα, το άκρως ερωτικό στοιχείο και η δράση συνδυάζονται με την ανισότητας ανάμεσα στα φύλα και τη θέση της γυναίκας σε έναν κόσμο που θεωρούμε σύγχρονο αλλά τελικά δεν είναι.
