Του Γιάννη Κορομήλη
Τα κόμματα που εκπροσωπούνται στη Βουλή (πλην Χρυσής Αυγής και ΑΝΕΛ) γνωστοποίησαν τι προτάσεις τους για την αναθεώρηση του Συντάγματος. Διαβάζοντας τες κανείς διαπιστώνει ότι: 1. Σ΄ ένα σημείο δηλ. στην ανάγκη της αναθεώρησης συμφωνούν όλα. 2. Ως προς την κατεύθυνση που θα πρέπει να έχουν οι συνταγματικές αλλαγές ο ΣΥΡΙΖΑ κινείται στην … «μεταδημοκρατική συνθήκη» όπως είπε ο κ. Τσίπρας, χωρίς να μπει στον κόπο να μας εξηγήσει την έκφραση, αν βέβαια καταλαβαίνει κι ο ίδιος τι λέει και πολύ περισσότερο πόσο δημοκρατική μπορεί να είναι μια μετα- δημοκρατική συνθήκη. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης σε γενικές γραμμές κινούνται προς διαφορετική κατεύθυνση με επιμέρους διαφοροποιήσεις.
Είναι αλήθεια πως έχουν γραφεί – από ξένους συγγραφείς και επιστήμονες ευάριθμα βιβλία περί «μεταδημοκρατίας» όμως κινούνται σε πολύ διαφορετικό επίπεδο απ΄ αυτό του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος δεν «κομίζει» τίποτα καινούργιο πέρα από την συνταγματική καθιέρωση, της απλής αναλογικής ως παγίου εκλογικού συστήματος. Αλλά αυτό το θέμα είναι τόσο παλιό όσο και τα κόμματα. Και βέβαια δεν έχει τίποτα το καινούργιο, το μεταδημοκρατικό. Μιλάει επίσης- η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ- για αποδέσμευση της εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας από τις βουλευτικές εκλογές προτείνοντας κάλπες… κάθε μήνα!. Κατ΄ αρχήν τρεις ψηφοφορίες στη Βουλή για την εξασφάλιση 180 υπέρ κάποιου υποψηφίου ώστε να εκλεγεί πρόεδρος.
Αν δεν καρποφορήσουν… έξι ψηφοφορίες (μια κάθε μήνα) για τον ίδιο σκοπό: οι 180 υπέρ τουλάχιστον, κι αν κι αυτές δεν ευοδωθούν άλλες κάλπες για να αποφασίσει ο λαός.
Πέραν αυτών συμφωνεί κι ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως όλα τα κόμματα, στην ανάγκη να τροποποιηθεί το γνωστό άρθρο 86 (περί ευθύνης υπουργών). Περί ανάπτυξης που τόσο χρειάζεται η χώρα ή περί Παιδείας και Υγείας( όπου χωλαίνουμε ως χώρα υπερβολικά), περί σοβαρών μεταρρυθμίσεων στο πολιτικό σύστημα , ελάχιστα πράγματα. Με δυο λόγια τα περί «μετα- δημοκρατικής συνθήκης» φληναφήματά του μόνο θυμηδία προκαλούν και πέραν αυτής δείχνουν καθαρά πως στο ΣΥΡΙΖΑ αντιμετωπίζουν το «θεσμό των θεσμών» που αποτελεί καταστατικό χάρτη της χώρας, με κομματικά κριτήρια και «πρόσημα», με επιπολαιότητα και αλχημείες. Κάτι που- δεδομένων των εξαιρετικά δύσκολων και κρίσιμων σημερινών συνθηκών στη χώρα- καταντάει ασόβαρο έως και επικίνδυνο.
Μακράν υπεύθυνη και ρεαλιστική η πρόταση της Ν.Δ. Με αρκετά καλά σημεία οι προτάσεις των άλλων κομμάτων. Δυστυχώς για τον τόπο όλα τα κόμματα προτιμούν την αναθεώρηση. Κανένα τους δεν μιλάει για νέο Σύνταγμα. Που χρειάζεται πραγματικά ο τόπος ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΑΥΡΙΟ. Την μεγάλη ευθύνη για όλα όσα καταστροφικά, εξοντωτικά υφίστανται εννιά χρόνια τώρα ο λαός και ο τόπος φέρουν ασφαλώς η κρίση και τα κόμματα, το κομματικό σύστημα της χώρας για να ακριβολογούμε. Θα περίμενε κανείς να ισχύσει κι εδώ το «ο τρώσας και ιάσσεται» δηλ. όποιος προκάλεσε την πληγή αυτός να τη θεραπεύσει. Και δεδομένου ότι η κρίση στις άλλες χώρες έχει ξεπεραστεί, δυστυχώς όμως όχι και στη δική μας. Πράγμα που σημαίνει ότι όλο το βάρος πέφτει στα κόμματα. Έκπληξη πραγματικά, μέχρι και αγανάκτηση, προκαλεί στους πολίτες η στάση του ΣΥΡΙΖΑ να ευτελίζει μια τόσο σοβαρή διαδικασία.
Θα ρωτούσε ίσως κάποιος: Είναι άραγε τόσο αναγκαίος για τη Δημοκρατία ο θεσμός των κομμάτων; Όχι, δεν το νομίζω. Η πρώτη Δημοκρατία, αυτή της αρχαίας Αθήνας δεν λειτουργούσε με κόμματα. Όμως στις σύγχρονες δημοκρατίες – και κυρίως στη χώρα μας- τα κόμματα αυτονομήθηκαν. Και από εντολοδόχοι έγιναν εντολείς, σε βάρος του λαού. Ξέφυγαν πολύ από το συνταγματικό τους ρόλο δηλ. «.. η οργάνωση η δράση τους οφείλει να εξυπηρετεί την ελεύθερη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος» (άρθρο 29, παρ.1 του Συντάγματος). Αν επιχειρήσει κάποιος να τα καταργήσει θα πάθει ότι έπαθαν τα ποντίκια με τη γάτα, σε γνωστό ανέκδοτο.
Συνεχίζεται…
