Πίνουν και συζητούν τη μια για τα παλιά, την άλλη για τα επίκαιρα, άλλοτε σοβαρά και άλλοτε χωρατά.
Του Γιάννη Β. Ευσταθιάδη Πρ. Σχολικού Συμβούλου Α/θμιας Εκπ/σης
Στα σοβαρά, η γλώσσα είναι η τρέχουσα νεοελληνική με τα τοπικά ιδιώματά της και οι έννοιες των θεμάτων τους, σημασιολογικά, του βάθους και της σοφίας της μακρόβιας ζωής τους στην κοινωνική και συλλογική της υπόσταση.
Στα χωρατά η γλώσσα είναι της μητρικής, η ατόφια, η αυθεντική της παράδοσης, η γλώσσα της ψυχής και είναι αυτή που ρέει πάνω στα βλάχικα μοτίβα.
Κάποια στιγμή, πετάγεται από το πουθενά ο μπαρμπα- Μήτσος της παρέας και διανθίζει την ατμόσφαιρα με τραγούδια του Ολύμπου, της Ραχούλας, του τσέλιγκα, της στάνης, των χειμαδιών, των γιδιών και των προβάτων.
Κι εσύ, που, από το διπλανό τραπέζι, μπαίνεις έτσι κι αλλιώς στην ευχάριστη ατμόσφαιρα, βλέπεις, ακούς και θαυμάζεις το άνοιγμα της καρδιάς αυτών των απλών ανθρώπων, το βάθος της σοφία τους, την ανεμελιά τους, την καθαρότητα του λόγου τους, την αγνότητα της ψυχής τους, τη φιλόξενη διάθεσή τους, την αφτιασίδιαστη αρχοντιά τους, την ορατή ευτυχία τους.
Στα ενεργά τους χρόνια άλλοι ήταν αγρότες, άλλοι κτηνοτρόφοι και σήμερα απόμαχοι, συνταξιούχοι των πεντακοσίων ευρώ. Ωστόσο, δε μένουν σ’ αυτό. Γαντζωμένοι στις πατρογονικές παραδόσεις τους, στη φιλόλογη ιστορία τους, στα αγνά ήθη και έθιμά τους, τους είναι αρκετό να διατηρούν ζωντανές τις συνήθειές τους, τη μούσα τους, τη λαογραφία τους, τα εύφωνα ακούσματα του απώτερου χρόνου τους.
Είσαι εκεί και χαίρεσαι τα γεροντάκια. Χαίρεσαι και διδάσκεσαι, για μια ακόμη φορά, πώς από τα λίγα και απλά της ζωής μπορείς να ομορφαίνεις την καθημερινότητά σου, μα, πάνω απ’ όλα, πως να γνωρίζεις την περηφάνια, το μεγαλείο της αξιοπρέπειας, νοήματα από τα νοήματα της ευτυχίας.
Να είσαι εκεί με φιλική παρέα και να΄ναι μέρα γιορτινή, πες και Κυριακή, Κυριακή βραδάκι, Κυριακή πρωί. Γιορτινή θα είναι και η στιγμή από τις στιγμές του γύρου του Ολύμπου, της Λαρισινής μεριάς, με τους ατέλειωτους δρυμούς – του Πάνα κατατόπια -, τη φανταστική βιόσφαιρα, τα υπέροχα χωριά, τα πολλά ξωκλήσια, τα ιστορικά και φιλόξενα μοναστήρια. Γιατί, ο Όλυμπος πέρα από τις ομορφιές, τους θρύλους και τους παιάνες είναι και Θεοβάδιστος, πρώτος Αγιορείτης, δεδοξασμένος και προστατευόμενος από τα αρχαία ακόμη χρόνια. Τότε με τους δώδεκα Θεούς και σήμερα, εκτός από τον Άγιο Διονύσιο του Λιτοχώρου, τον Άγιο Παντελεήμονα του γραφικού Παλαιού Παντελεήμονα, την Παναγιά της Παλαιάς Σκοτίνας, την Αγία Κόρη της Βροντούς, τώρα και με την Αγία Παρασκευή του Κοκκινοπλού, την Αγία Τριάδα του Σπαρμού, τη μονή των Κανάλων της Καρυάς, καρσί στην πρώτη ανάπνα του Θερμαϊκού, και τόσους άλλους ιερούς τόπους.
Έτσι είναι ο γύρος της ομορφιάς, της αναψυχής, των προσκυνημάτων, ο γύρος του Ολύμπου, γύρος της Λαρισινής μεριάς .
