Εδώ και δυο αιώνες, ζούμε στο λίκνο της ελευθερίας και απολαμβάνουμε κάθε είδους ελευθερία: εθνική, πολιτική, θρησκευτική, του λόγου, της σκέψης, του τύπου κλπ. Παρόλα αυτά η επικρατούσα στάση σήμερα είναι: η ζωή είναι δική μου και μπορώ να την κάνω ό,τι και όπως θέλω. Κι όμως, η ανοχή των αμαρτωλών πρακτικών μάς οδηγεί στην… υποδούλωσή της ελευθερίας. Π.χ., τα ψέματα, η ανεντιμότητα, οι απάτες για πολλούς έχουν γίνει τρόπος ζωής. Άλλοι επιδίδονται σε αχαλίνωτες σεξουαλικές πράξεις και καυχιούνται για τα κατορθώματά τους, ενώ είναι αιχμάλωτοι του πάθους τους. Άλλοι είναι εθισμένοι στο αλκοόλ, που τους έχει υποδουλώσει και προκαλεί δυστυχία και πόνο στις οικογένειές τους. Άλλοι είναι δέσμιοι στα ναρκωτικά, το τσιγάρο, το κάπνισμα, τη βλαστήμια κλπ. Όλες σχεδόν αυτές οι ελευθερίες οδηγούν στον εξευτελισμό, στην κατάπτωση, στην καταστροφή…
Ζούμε σ’ έναν κόσμο που απαιτεί απόλυτη ελευθερία. Μια ομάδα ανθρώπων στο όνομα της ελευθερίας ζητούν από τους άλλους όχι μόνο να τους ανεχτούν, αλλά και να γιορτάσουν μαζί τους με παρελάσεις υπερηφάνειας και χειροκροτήματα. Θέλουν να επιβάλουν το αφύσικο ως φυσιολογικό! Και όλα αυτά κινούνται ταχύτατα, και μάλιστα επικυρώνονται και ψηφίζονται νόμοι από τα κοινοβούλια χριστιανικών χωρών. Κι ενώ παρέχεται απόλυτη ελευθερία σε καθετί το ανώμαλο, αντίθετα οι ελευθερίες που έχουν σχέση με τα πνευματικά και τη χριστιανική διδασκαλία συρρικνώνονται, μάλιστα καταργούνται και με νόμους! Ζούμε σε καιρούς που ο καθένας κάνει ό,τι θέλει, όπως έκαναν οι Ισραηλίτες στην περίοδο των Κριτών: «κάθε ένας έκανε το αρεστό στα μάτια του» (Παλαιά Διαθήκη: Κριτές 21:25).
Το πρόβλημα είναι ότι εθελοτυφλούμε και παραβλέπουμε την κατάχρηση της ελευθερίας. Στο όνομα της ελευθερίας τα ΜΜΕ γράφουν και λένε ό,τι θέλουν, οι φοιτητές καταστρέφουν τα πανεπιστήμια, πενήντα εξήντα αναρχικοί καταστρέφουν περιουσίες και δημιουργούν αναστάτωση σε μεγάλες πόλεις. Τα βράδια φοβάται κάποιος να βγει έξω. Οι νόμοι γίνονται πιο ελαστικοί στην παρανομία. Η ελευθερία μας μεταβλήθηκε σε ασυδοσία, που είναι η χειρότερη σκλαβιά.
Ως Έλληνες γνωρίσαμε σκλαβιά αιώνων από τους Τούρκους, την Κατοχή των Γερμανών, τις δικτατορίες… Σίγουρα καμία δυστυχία δεν είναι τόσο μεγάλη όσο της σκλαβιάς.
Οι πρωταγωνιστές της ελευθερίας σε κάθε εποχή έχουν εκτιμηθεί ως οι μεγαλύτεροι ευεργέτες της ανθρωπότητας. Αντίθετα, οι εχθροί της ελευθερίας δικαίως θεωρούνται ως εγκληματίες και τύραννοι.
Τι θα σε ωφελήσει, όμως, αν είσαι ελεύθερος πολίτης, ενώ είσαι δέσμιος στα πάθη και στις διαστροφές σου και αιχμάλωτος του διαβόλου; Υπάρχουν τύραννοι που δεν μπορείς να τους δεις, όμως είναι τόσο καταστροφικοί όσο και οι αιμοσταγείς δικτάτορες!
Κι όμως υπάρχει το ανώτερο είδος της ελευθερίας, που μπορεί να την αποκτήσει κάθε άνθρωπος. Κι αυτήν κανένας τύραννος δεν μπορεί να την αφαιρέσει. Οι τύραννοι μπορεί να μας βασανίσουν, να μας εξορίσουν, να μας κρεμάσουν, να μας αποκεφαλίσουν, αλλά δεν μπορούν ποτέ να μας στερήσουν την αληθινή ελευθερία.
Η πνευματική ελευθερία
Μιλάμε για την πνευματική ελευθερία, που την παραχωρεί μόνο ο Θεάνθρωπος Χριστός, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, σ’ όλους τους ακολούθους Του. Διαβάζουμε: «Αν λοιπόν σας ελευθερώσει ο Γιος, τότε θα είστε πραγματικά ελεύθεροι» (Ευαγγέλιο Ιωάννη 8:36). Οι άνθρωποι μιλούν για ελευθερία, αδελφοσύνη, ισότητα, αλλά ποτέ δεν θα μάθουν την ύψιστη μορφή ελευθερίας, μέχρις ότου δεχτούν τον μεγάλο Ελευθερωτή τον Ιησού Χριστό! Ο μόνος που μπορεί να μας ελευθερώσει από τα δεσμά της αμαρτίας, να δώσει τη σωτηρία της ψυχής και να μας χαρίσει αιώνια ζωή.
Για να αποκτήσουν ελευθερία οι ΄Ελληνες, έπρεπε κάποιοι να θυσιαστούν. Το ίδιο συμβαίνει και στην περίπτωση του αμαρτωλού. Επειδή μεγάλη ήταν η σκλαβιά στην οποία βρισκόταν ο αμαρτωλός, έτσι και η τιμή που έπρεπε να καταβληθεί για την απελευθέρωση των αιχμαλώτων του Σατανά ήταν μεγάλη. Το τίμημα που ο Χριστός πλήρωσε για τον λαό Του ήταν η σταυρική Του θυσία. Ο Χριστός πέθανε στη θέση μας, ως ο αντικαταστάτης μας. «Αυτός, φορτώθηκε ο ίδιος στο σώμα του τις δικές μας αμαρτίες πάνω στο σταυρό, έτσι που να απαλλαχτούμε ριζικά από τις αμαρτίες και να ζήσουμε για τη δικαιοσύνη. Χάρη σ’ εκείνου την πληγή γιατρευτήκατε εσείς» (Α΄Πέτρου 2:24). Αυτή είναι η ελευθερία που αξίζει να την έχουμε, η οποία δεν μπορεί ποτέ να ανατραπεί, είναι αιώνια, σ’ αντίθεση με τις ανθρώπινες ελευθερίες.
Γιώργος Σ. Κανταρτζής
