Η Αστική Σχολή Κατερίνης, είναι το πιο αναγνωρίσιμο ιστορικό τοπόσημο της Κατερίνης. Ένα κτίριο που κουβαλά τη συλλογική μνήμη της εκπαίδευσης, της κοινωνικής ζωής και της πολιτιστικής παρουσίας στην πόλη. Κι όμως, η κατάστασή της παραμένει απογοητευτικά δυσανάλογη της αξίας της. Το παράδοξο είναι ότι, ενώ το κτίριο εξακολουθεί να χρησιμοποιείται, η αποκατάστασή του συνεχώς μετατίθεται χρονικά μέσα από διαφορετικές δηλώσεις και σχεδιασμούς που μέχρι σήμερα δεν υλοποιήθηκαν.
Το 2021, ο Δήμαρχος Κατερίνης και η Αντιπεριφερειάρχης, ανακοίνωναν τη δημιουργία Δημοτικής Πινακοθήκης, την ανάδειξη της Αίθουσας Γλυπτικής «Ευθυμίου Καλεβρά» και παρεμβάσεις στη βάση μελέτης. Όχι μόνο, δεν αποκτήσαμε Δημοτική Πινακοθήκη, αλλά τα γλυπτά του Καλεβρά και οι 130 πίνακες του Αναστ. Γκόγκου παραμένουν κλειδωμένα και αθέατα, ενώ το μνημείο καταρρέει.
Τον Ιούλιο του 2024, κατά την επίσκεψη της Υπουργού Πολιτισμού στην Κατερίνη, η Αστική Σχολή, δεν τέθηκε από τον Δήμο Κατερίνης, στο επίκεντρο της ξενάγησης της κας Μενδώνη και της διεκδίκησης για ουσιαστική στήριξη του υπουργείου.
Τον Απρίλιο του 2025, ανακοινώθηκε από τον Δήμο, συνεργασία με το πανεπιστήμιο Α.Π.Θ. για την «αναγέννηση» της Αστικής Σχολής με τεχνικές μελέτες, αρχιτεκτονικό διαγωνισμό και άμεσες παρεμβάσεις προστασίας. Έκτοτε δεν υπήρξε άλλη δημόσια ενημέρωση για την πορεία αυτών των εξαγγελιών.
Τον Νοέμβριο 2025, ο Δήμαρχος ανέφερε δημόσια την προσπάθεια για χρηματοδότηση ύψους 750.000ευρώ – ποσό που ο ίδιος αναγνώρισε ότι δεν επαρκεί για ένα έργο τέτοιας κλίμακας. Παράλληλα δήλωσε ότι, “κατατέθηκε η μελέτη στατικότητας και βρίσκεται σε εξέλιξη προμελέτη“. Επειδή, όμως, η πόλη έχει πικρή εμπειρία για εξαγγελίες που δεν μετουσιώνονται σε πράξη, οι πολίτες δικαιούνται σαφή και επίσημη ενημέρωση, για τη φύση των μελετών που έχουν εκπονηθεί και τις εργασίες που περιλαμβάνουν καθώς για το ακριβές στάδιο ωρίμανσης του έργου,.
Η Αστική Σχολή, θα έπρεπε να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή κάθε διεκδίκησης χρηματοδότησης και κρατικής μέριμνας. Αντί γι’ αυτό, μέχρι σήμερα κυριαρχούν οι μνημειώδεις εξαγγελίες και η διαχρονική αδυναμία ουσιαστικής παρέμβασης. Και οι κάδοι μπροστά της, μοιάζουν να συμπληρώνουν συμβολικά την εικόνα εγκατάλειψης που δύσκολα μπορεί πλέον, να δικαιολογηθεί.
Το ζήτημα, όμως, δεν αφορά μόνο τις τοπικές αρχές, αλλά και το πώς συνολικά, η πόλη αντιλαμβάνεται τον πολιτισμό της. Και πρωτίστως, αφορά τους πολιτιστικούς συλλόγους, οι οποίοι αναμφίβολα, προσφέρουν σημαντικό έργο, αλλά και διαθέτουν ταυτόχρονα ειδικό βάρος στη δημόσια ζωή της Κατερίνης. Ένα κοινό αίτημα εκ μέρους τους, θα μπορούσε να ενδυναμώσει τη διεκδίκηση για ολοκληρωμένη αποκατάσταση του κτιρίου. Γιατί όταν οι ίδιοι άνθρωποι του πολιτισμού, αποδέχονται τη λειτουργία ενός ιστορικού μνημείου υπό αυτές τις συνθήκες, αντικειμενικά, παγιώνεται μια κανονικότητα ως άλλοθι στην απραξία της αυτοδιοίκησης αλλά και του εν γένει πολιτικού συστήματος του νομού.
Υπάρχουν άλλωστε εναλλακτικές δομές φιλοξενίας πολιτιστικών δράσεων, όπως οι εγκαταστάσεις της Εθελοντικής Ομάδας Δράσης Πιερίας, που θα μπορούσαν να υποστηρίξουν εκδηλώσεις και εκθέσεις με αξιοπρέπεια και λειτουργικότητα. Αντίστοιχα, και ο ίδιος ο Δήμος θα μπορούσε, στο πλαίσιο διοργανώσεων όπως τα «Αικατερίνεια», να αναπτύξει συνεργασίες με την ΕΟΔνΠ, αποφορτίζοντας προσωρινά την Αστική Σχολή μέχρι να προχωρήσουν ουσιαστικά οι απαιτούμενες παρεμβάσεις αποκατάστασής της.
Η Αστική Σχολή δεν χρειάζεται άλλες εξαγγελίες. Χρειάζεται να πάψει επιτέλους να αποτελεί το πιο ηχηρό σύμβολο της αδράνειας απέναντι στην ιστορία της πόλης.
Δασολόγος – Περιβαλλοντολόγος
MSc Περιβαλλοντικός Σχεδιασμός
πόλεων & κτιρίων
Ακολουθήστε μας στο Google News
