Φυσικά δεν είμαι ειδικός να γράψω για την κατάθλιψη, ιδίως της ευαίσθητης ηλικίας της νεολαίας μας. Απλά καταθέτω στοχασμούς μαζί με την ανησυχία μου για την αυτοκτονία των δύο 16χρονων κοριτσιών στην Αθήνα.
Του Κων/νου Τζέκη
Κατ’ αρχή θα πρέπει να απαντήσουν όλοι οι ενασχολούμενοι με την παιδεία αν οι μαθητές είναι ευτυχισμένοι και χαρούμενοι που φοιτούν στα Γυμνάσια και στα Λύκεια. Όχι δεν μιλώ για τα Δημοτικά αν και θα έπρεπε να μιλάμε και για τα Δημοτικά.
Αν οι μαθητές και μαθήτριες πηγαίνουν σχολείο χωρίς άγχος, χαρούμενοι και ευτυχισμένοι. Αν το σχολείο συμμερίζεται και γιατί όχι ενισχύει τα όνειρά τους ή και αυξάνει τις προσδοκίες τους για μια επαγγελματική αποκατάσταση στο τομέα που αγαπούν και έχουν κλίση.
Αν οι οικογένειες αφήνουν τα παιδιά τους να ονειρευτούν, να ακολουθήσουν τις δραστηριότητες και τα επαγγέλματα που αγαπούν και ονειρεύονται ή αν τα καθοδηγούν να ακολουθήσουν επαγγέλματα άσχετα με τις κλίσεις τους. Έτσι οι γιατροί γονείς θέλουν το παιδί τους γιατρό, για να συνεχίσει να λειτουργεί το ιατρείο τους, οι μηχανικοί, οι φαρμακοποιοί, οι αλιείς, οι κτηνοτρόφοι οι γεωργοί και κάθε άλλο επάγγελμα που ακολούθησε η οικογένεια, θα πρέπει νομοτελειακά να ακολουθείται από το παιδί.
Ένας διάσημος στοχαστής και λογοτέχνης συμβουλεύει τους γονείς να μην προσπαθούν να κάνουν τα παιδιά τους σαν αυτούς, αλλά αυτοί να προσπαθούν να μοιάσουν τα παιδιά τους, γιατί αυτό είναι πρόοδος.
Από την άλλη ο Γάλλος φιλόσοφος Καρλ Λε Μπόν σε σύγγραμμά του κάπου στα 1880 παρακαλώ στην «ψυχολογία του όχλου», αναφέρει ότι η καταπίεση στο Σχολείο και το ατέρμονο κυνήγι των βαθμών, οδηγεί τα παιδιά στο Πανεπιστήμιο στον αναρχισμό ή στη ροπή τους να ακολουθούν λαοπλάνους!!!
Απόδειξη ότι τα Πανεπιστήμιά μας είναι γεμάτα από «φοιτητές» αναρχικούς, αντιεξουσιαστές, ακραίων πεποιθήσεων, σε αντίθεση με όλα τα άλλα δυτικά κράτη, ενώ κοίτα παραδοξότητα, όλοι αυτοί εξαφανίζονται όταν αποφοιτήσουν.
Ουσιαστικά το μόνο στοιχείο άριστου μαθητή είναι τα 20άρια που με τη γνωστή επιείκεια των Καθηγητών και φυσικά την επιμονή των γονιών για το πανέξυπνο παιδί τους, μάλλον συσκοτίζει το μέλλον, αφού στις εξετάσεις εισαγωγής στο Πανεπιστήμιο, οι επιδόσεις δεν είναι συμβατές με τη βαθμολογία, αλλά και αντίστροφα με τα χρήματα που πληρώνει ο γονέας σε φροντιστήρια, ακόμα και για το μάθημα της ιστορίας!!!
Βυθίζουμε τη νεολαία μας σε μια αναξιόπιστη πορεία προς το μέλλον, ενώ παραβλέπουμε δραστηριότητες που θα έκαναν το παιδί ευτυχισμένο, όπως ο αθλητισμός, ο εθελοντισμός, η ζωγραφική, το θέατρο και εγώ δεν ξέρω ποιες να ονοματίσω.
Από την άλλη οι πανελλήνιες εξετάσεις θέτουν τέτοια ερωτήματα λες και ο έφηβος θα έκανε μεταδιδακτορικό στο Χάρβαρντ. Πουθενά θέματα κριτικής, έξυπνων προβληματισμών, βατών μαθημάτων. Τόσο πολύ που προσωπικά πιστεύω – μπορεί να κάνω λάθος- ότι τα θέματα τα βάζουν τα φροντιστήρια για να αναγκάσουν τους επόμενους πελάτες τους να προστρέξουν σ’ αυτά.
Διάβασα κάπου ότι το Χάρβαρντ επέλεξε μαθητή όχι τόσο για τις επιδόσεις του στα μαθήματα, που ήταν μέτριες, αλλά για τις δραστηριότητές του στο εθελοντισμό και την κοινωνική του προσφορά. Ουσιαστικά επέλεξε ισορροπημένο παιδί να σπουδάσει, ενώ εμείς περιμένουμε τους σπασίκλες να γίνουν επιστήμονες αδιαφορώντας αν ο απομονωτισμός αποκλειστικά στα μαθήματα, δημιουργούν ολοκληρωμένες προσωπικότητες για να ηγηθούν αύριο της κοινωνίας μας.
Με όλα αυτά το παιδί διαισθανόμενο ότι θα απογοητεύσει τους γονείς του ή απογοητευμένο και μπερδεμένο, οδηγείται σε καταθλιπτικούς δρόμους και γιατί όχι ορισμένοι απ’ αυτούς στις ταράτσες των οικοδομών, έτοιμο για το απονενοημένο διάβημα.
Παραβλέπουμε επηρεασμένοι από τον εγωισμό μας και την τρέλα μας να επιδεικνύουμε τους βαθμούς του παιδιού μας, ότι το ανθρώπινο μυαλό ακόμα και του παιδιού μας δεν είναι τόσο απλό. Αν ήταν τόσο απλό, τότε εμείς θα έπρεπε να είμασταν πολύ απλοϊκοί να το κατανοήσουμε.
