
Με νόμο, τον Φεβρουάριο του 1929, ιδρύεται στη θέση Πέτρα, Νοσοκομείο «φυματιώντων» για την «παροχή νοσηλείας εις απόρους ιδιώτας φυματικούς», κάτω από τον έλεγχο και την εποπτεία του Υπουργείου Υγιεινής, με δική του όμως περιουσία και διοίκηση από ένα επταμελές Αδελφάτο. Τελικά το Σανατόριο Ιεράς Μονής Πέτρας Ολύμπου άρχισε τη λειτουργία του στις 5 Νοεμβρίου 1936 και συνέχισε να υφίσταται τυπικά μέχρι τις 23 Μαρτίου 1969 οπότε και μετατράπηκε σε Θεραπευτήριο Ψυχικών Παθήσεων Ιεράς Μονής Πέτρας Ολύμπου. ~ Κορύφωση των απεργιακών κινητοποιήσεων των καπνεργατών στη Θεσσαλονίκη, βίαιες και αιματηρές συμπλοκές διαδηλωτών και χωροφυλακής.
Εκδίδεται το βιβλίο του «Μητροπολίτου Κίτρους Κωνσταντίνου Γ. Κοϊδάκη, Διδασκάλου της Ορθοδόξου Χριστιανικής Θεολογίας» με τίτλο «Γεωλογία και Αγία Γραφή» στα τυπογραφικά καταστήματα της εφημερίδος «Μακεδονικός Αγών» (Κατερίνη 1936). Στην ενότητα «Σκοπός της παρούσης εκδόσεως» στον οποίο αναφέρονται και οι λόγοι έκδοσης του συγγράμματος: από τη μια μεριά να βρεθούν χρήματα προκειμένου να ανεγερθεί ευρύχωρο μητροπολιτικό μέγαρο «προς αξιοπρεπή κατοικίαν του Μητροπολίτου» και από την άλλη να αντλήσουν οι χριστιανοί επιχειρήματα «κατά των ψευδωνύμων γνώσεων της απιστίας και αθεϊας».
Σε βιβλίο επίσης που κυκλοφόρησε τη χρονιά αυτή αναφέρεται: «Κατερίνη, “Έχει γυμνάσιον, τρεις αλευρομύλους, εργοστάσιον ηλεκτροφωτισμού και παγοποιείον”. “Η κοινωνική ζωή της πόλεως είναι ασήμαντος. Την μεγαλυτέραν κίνησιν σημειώνουν οι συγκεντρούμενοι εν αυτή διά ν’ανέλθουν εις τον Όλυμπον εκδρομείς και κυνηγοί. Ο Γύρος της Ελλάδος, Μέρος Ε΄ – Μακεδονία, 1936. Α΄ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΝ ΟΡΕΙΒΑΤΙΚΟΝ ΣΥΝΕΔΡΙΟΝ ΥΠΟ ΤΑΣ ΧΙΟΝΟΣΚΕΠΕΙΣ ΚΟΡΥΦΑΣ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΟΛΥΜΠΟΥ ΟΠΟΥ ΕΤΕΛΕΣΘΗ Η ΠΡΩΤΗ ΟΡΕΙΒΑΤΙΚΗ ΜΥΣΤΑΓΩΓΙΑ Μια σεμνή συγκέντρωσις ορειβατών και φίλων του βουνού από όλη την Ελλάδα, επραγματοποιήθηκε κάτω από τις θρυλικές κορυφές του ξακουσμένου βουνού της πατρίδος μας, του Ολύμπου στις 15 Ιουνίου ε.έ.
Η είδηση με τίτλο «Η ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ» από τον Ριζοσπάστη (16.4.1936): «Στην Αικατερίνη έγινε Γραφείο Τύπου. Ρίχτηκε το σύνθημα: ο «Ρίζος» από 35 φύλλα να φτάσει τα 60 και τις Κυριακές τα 80». Στους σ[συντρόφους] μας της Αικατερίνης γνωρίζουμε τα εξής: Στην Αικατερίνη στέλνουμε 45 φύλλα. Πουλιούνται περίπου 25-30. Αυτά τα φύλλα είναι για όλη την περιφέρεια, όχι μόνο για την πόλη. Τώρα, για να πουλάνε 60 φύλλα τη μέρα, πρέπει να ζητήσουν να τους στέλνει το Πρακτορείο 100».
Στο μεταξύ, ο δικτάτορας Ιωάννης Μεταξάς σταματά στο Σταθμό και εκφωνεί λόγο «στους ενθουσιασμένους πολίτες». Ενδιαφέρουσα είναι στην αφήγηση που ακολουθεί η προπαγανδιστική εικόνα πάνω στην οποία οικοδομείται η διατεταγμένη προσωπολατρία του «πατέρα του έθνους», αφού ο δικτάτορας εμφανίζεται φίλος των αγροτών, άτεγκτος υπερασπιστής του έθνους ενώ ο λαός παραληρεί από ενθουσιασμό σε κάθε του λέξη ή κίνηση: «Ολόκληρος ο πληθυσμός της πόλεως Κατερίνης αλλόφρων μετά μουσικής και σημαιών, προπορευομένης της μαθητιώσης νεολαίας κατήλθεν εις τον Σταθμόν. Άμα τη εμφανίσει του πρωθυπουργού κ. Μεταξά οι χωρικοί διέσπασαν την ζώνην της αστυνομικής δυνάμεως και παραληρούντες κυριολεκτικώς από ενθουσιασμόν, περιεκύκλωσαν αυτόν εις βαθμόν, ώστε ο κ. πρόεδρος να μη δύναται να κινηθή και περιέλθη το συγκεντρωμένον πλήθος. Το πλήθος όμως ασυγκράτητον από ενθουσιασμόν επεχείρησε να αρπάση τον κ. Μεταξάν εις τας χείρας του. Τέλος μετά πολλού κόπου τα όργανα της τάξεως ηδυνήθησαν να διανοίξουν δίοδον διά μέσου της οποίας επροχώρησε και εχαιρέτησεν εκ του πλησίον τον ενθουσιώντα κόσμον. Επί πολλήν ώραν το πλήθος εζητωκραύγαζεν υπέρ του Βασιλέως και του κ. προέδρου» (εφ. Ελεύθερον Βήμα, 10.10.1936).
Μικροϊστορικά του Αντώνη Κάλφα




















































