Η θεοποίηση της ισχύος

Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός σε συνέντευξή του και ενώ ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή μαίνεται τόνισε μεταξύ άλλων:  «Δεν αρκεί να είσαι ηθικός και δίκαιος. Ένας από τους ιστορικούς που θαυμάζω, ο Γουίλ Ντουράντ, έγραψε σε βιβλίο του ότι “η ιστορία αποδεικνύει ότι δυστυχώς ο Ιησούς Χριστός δεν έχει κανένα πλεονέκτημα έναντι του Τζένγκινς Χαν. Αν είσαι αρκετά ισχυρός, ανηλεής και δυνατός, το κακό θα κερδίσει το καλό. Η επιθετικότητα θα υπερισχύσει της μετριοπάθειας».

Το απόσπασμα αναμεταδόθηκε και με την αμετροέπεια, που χαρακτηρίζει τα μέσα ενημέρωσης, τονίστηκε ότι προκλήθηκε σάλος, γι’ αυτό και ο Νετανιάχου αναγκάστηκε την επομένη να προβεί σε διευκρινίσεις. Δυστυχώς κανένας σάλος δεν προκλήθηκε και είναι απορίας άξιο, γιατί αυτός έδωσε διευκρινίσεις.

Δεν είπε κάτι εσφαλμένο ο Νετανιάχου. Όντως ο Χριστός δεν έχει πλεονέκτημα έναντι του σπορέα του ολέθρου Τζεγκίζ Χαν. Στην ιστορία κατά κανόνα κερδίζει το κακό, το οποίο διαθέτει υλική δύναμη. Υπάρχουν όμως και οι εξαιρέσεις και δεν είναι ασήμαντες, ώστε να διδάσκουν εκείνους που έχουν το ήθος και το φρόνημα να αντιστέκονται στο κακό. Το έδειξαν αυτό οι αρχαίοι πρόγονοί μας, όταν αντιστάθηκαν στην κατακτητική μανία του Πέρση βασιλιά. Το έδειξαν περίτρανα τα εκατομμύρια των αόπλων μαρτύρων της πίστης στον Χριστό, τα οποία νίκησαν τη σιδηρόφρακτη ρωμαϊκή αυτοκρατορία.

Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, εμμέσως πλην σαφώς, συντάσσεται με τους σπορείς του κακού και αυτό δεν αποτελεί έκπληξη, άσχετα, αν πλείστοι όσοι ηγέτες και αναλυτές, διαμορφωτές της κοινής γνώμης δεν επιθυμούν να το προβάλουν, επειδή και οι ίδιοι ανήκουν στο ίδιο στρατόπεδο. Ασφαλώς στο προσκήνιο φαίνεται ως κατ’ εξοχήν σπορέας του ολέθρου ο πρόεδρος των ΗΠΑ. Σιωπούν όμως οι λαλίστατοι, κατά το πρόσφατο παρελθόν, οι οποίοι πανηγύρισαν την αποκατάσταση της βιολογικής ισορροπίας στο θέμα των φύλων. Είναι όμως πράγματι ο Τραμπ ο ηγέτης του κακού, στις ημέρες μας, ή πιέζεται αυτός από τους πραγματικούς ηγέτες, οι οποίοι χρησιμοποιούν ως όπλο εκβιασμού τον πρόσφατα δοθέντα στη δημοσιότητα κατάλογο Επστάιν; Η αθλιότητα πλήθους διασημοτήτων της πολιτικής, της οικονομίας και του θεάματος δεν σχολιάστηκε σοβαρά από τα πλήρως ελεγχόμενα μέσα ενημέρωσης. Αλλά ποιος είναι ο ελέγχων; Ο ηγέτης του κακού, ο διεθνής σιωνισμός, ο κυρίαρχος, μέσω της οικονομίας, του δυτικού κόσμου και μεγάλου μέρους πέραν αυτού. Και πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή, επειδή καιροφυλακτεί ο κίνδυνος να ενταθεί το αντιεβραϊκό κίνημα, το οποίο καλλιεργούν οπαδοί του ολοκληρωτισμού, ο οποίος αιματοκύλισε την Ευρώπη κατά τον Β΄ μεγάλο πόλεμο του 20ου αιώνα. Αν μελετήσουμε την ιστορία θα μάθουμε ότι στη ναζιστική Γερμανία υπήρξε φιλοναζιστική εβραϊκή οργάνωση. Βέβαια δεν είναι δυνατή η πληροφόρηση της κοινής γνώμης, λόγω του απολύτου ελέγχου του σιωνισμού επί του τύπου. Ο Γάλλος φιλόσοφος Ροζέ Γκαροντύ απομονώθηκε πλήρως, όταν τόλμησε να ασχοληθεί με το θέμα. Βέβαια θύματα του ολοκαυτώματος υπήρξαν οι απλοί άνθρωποι των ευρωπαϊκών λαών Εβραίοι, όχι οι ηγέτες τους, που τους θυσίασαν, για να σχηματιστεί το κράτος του Ισραήλ.

Οι σιωνιστές επέτυχαν, καθώς ελέγχουν πλείστες όσες κυβερνήσεις, ανεξάρτητα από τις ιδεολογικές διαφορές τους, στην ουσία ανύπαρκτες, να υιοθετηθεί η κατηγορία του αντισημίτη για όποιον καταφερθεί κατά του σιωνισμού. Αλλά σημίτες είναι και οι Άραβες. Συνεπώς είναι τεράστια η διαφορά των εννοιών αντισιωνιστής και αντισημίτης. Αντισιωνιστές είναι και πολλοί από τους αποκαλούμενους χλευαστικά «ορθόδοξους» Εβραίους. Αυτοί, ιουδαίοι στο θρήσκευμα, προσδοκούν την έλευση του Μεσσία. Οι σιωνιστές είναι άθεοι, όπως και πολλοί από τους ευρισκόμενους στην υπηρεσία τους πολιτικούς, οικονομολόγους, αναλυτές, δημοσιογράφους και άλλους.

Ο Νετανιάχου συχνά συνδέει την παρουσία του εβραϊκού λαού στην περιοχή με τις βιβλικές υποσχέσεις, αναφερόμενος στο “Μεγάλο Ισραήλ” και το όραμα για την περιοχή. Μάλιστα υποστηρίζει ότι η Παλαιά Διαθήκη τονίζει ότι υπάρχει καιρός ειρήνης και καιρός πολέμου. Με την άποψη αυτή ταυτίζεται και ο πρεσβευτής των ΗΠΑ στο Ισραήλ. Αλλά ποιο είναι άραγε το «Μεγάλο Ισραήλ»; Ο Θεός τους πρόσφερε τη γη Χαναάν. Από αυτή διασπάρθηκαν με τους αιώνες σε μεγάλη έκταση του πλανήτη. Η τελική διασπορά συνέβη, μετά την αποτυχημένη εξέγερση κατά των Ρωμαίων, το 70 μ.Χ. Ας θυμηθούμε τη φράση των ηγετών τους ενώπιον του Πιλάτου, κατά τη φοβερότερη ίσως κακοδικία, ανά τους αιώνες: «Το αίμα αυτού εφ’ ημάς και επί τα τέκνα ημών»! Απόκτησαν, μεταγενέστερα, ως ομόθρησκο έναν ακόμη λαό, τους Χαζάρους. Σήμερα εκ τούτου διακρίνονται σε Σεφαραδίμ και Ασκενάζυ. Είναι δυνατόν να επικρατήσουν στην ευρύτερη έκταση της μουσουλμανικής πλημμυρίδας οι αριθμητικά ασήμαντοι Ισραηλινοί ακόμη και με την αμέριστη συμπαράσταση της πανίσχυρης φαινομενικά Δύσης, η οποία παρουσιάζει πλέον έκδηλα σημάδια κόπωσης, στον ευρωπαϊκο χώρο τουλάχιστον, στους τομείς τόσο της οικονομίας όσο και της τεχνολογίας; Αλλά μήπως θα έχουν καλή εξέλιξη οι ΗΠΑ, αν επαναλάβουν τα σφάλματα που τους οδήγησαν στις ταπεινωτικέ ήττες στο Βιετνάμ και στο Αφγανιστάν; Νομίζουν ότι το Ιράν είναι ανίσχυρος αντίπαλος; Ακόμη ως πότε θα ανέχονται οι λαοί της Μέσης Ανατολής τις υποτελείς στη Δύση κυβερνήσεις τους, ενώ βλέπουν τον μισητό σ’ αυτούς σιωνισμό να τους ταπεινώνει καθημερινά;

Φιλοσιωνιστές υπάρχουν στις ΗΠΑ όχι μόνο μεταξύ των εκλεκτών των σιωνιστών ασκούντων την εξουσία, αλλά και μεταξύ των απλών «χριστιανών». Είναι οι «ευαγγελικοί υπέρ του Σιωνισμού» σταθερότατοι υποστηρικτές του «Ρεπουμπλικανικού» κόμματος. Αυτοί επιδοκιμάζουν πλήρως τη βία του κράτους του Ισραήλ, προσδοκώντας την επίσπευση της δεύτερης παρουσίας του Χριστού στη γη. Και οι λοιποί χριστιανοί σιωπούν. Ακόμη και οι ορθόδοξοι, ομόδοξοι των οποίων δοκιμάζονται στην Παλαιστίνη (το Ισραήλ δυσανασχετεί με τη χρήση του όρου), στον Λίβανο, στη Συρία. Και όχι μόνο σιωπούν, αλλά και εγκωμιάζουν, όπως έπραξε ο αρχιεπίσκοπος Βορείου Αμερικής, κατά την ημέρα εορτασμού στον «Λευκό οίκο» της επετείου της έναρξης της ελληνικής επανάστασης αποκαλώντας τον Τραμπ «ευσεβή και πιστό πρόεδρο». Ποιοι άραγε είναι οι ασεβείς;

Διαχρονικά, κατά κανόνα, όντως θριαμβεύει το κακό. Γιατί όμως; Επειδή λίγοι αριθμητικά είναι εκείνοι που τολμούν να το καταγγείλουν και λιγότεροι να το αντιμετωπίσουν. Και όμως πλείστοι όσοι εκφωνούν λόγους, γράφουν ή φαίνεται να προσεύχονται υπέρ της ειρήνης του κόσμου αποφεύγοντας όμως να δείξουν τις δυνάμεις του κακού. Μάλιστα πολλοί υποτάσσονται σ’ αυτές έχοντας απωλέσει ανεπανόρθωτα ίσως το πνεύμα θυσίας των μαρτύρων της πίστης στον Χριστό. Γι’ αυτό το κακό θριαμβεύει. Έχει δίκαιο ο Νετανιάχου. Πόσοι όμως επιδοκιμάζουν τον θρίαμβο του κακού;

«Μακρυγιάννης»