Το παραμύθι «Ο παππούς Κώστας και το δέντρο της αγάπης» της Μαριάννας Σεργάκη, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Φυλάτος, απευθύνεται σε παιδιά ηλικίας 5 ετών και άνω.
Γράφει η δημοσιογράφος Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Αντλώντας έμπνευση από τα προσωπικά βιώματα της συγγραφέως και τις δυσκολίες υγείας που αντιμετώπισε στην παιδική της ηλικία, η ιστορία μετατρέπει την απώλεια του αγαπημένου της παππού σε ένα φωτεινό και τρυφερό ανάγνωσμα. Μέσα από έναν απλό και άμεσα συναισθηματικό λόγο, το βιβλίο υπενθυμίζει σε μικρούς και μεγάλους πως η αληθινή αγάπη δεν χάνεται ποτέ, αλλά ριζώνει βαθιά και συνεχίζει να ζει μέσα μας.
Στο επίκεντρο αυτής της τρυφερής αφήγησης βρίσκεται η ουσιαστική σχέση της μικρής Μαριάννας με τον παππού της, έναν άνθρωπο που της δίδαξε πώς να στέκεται γερά στα πόδια της και να αντιμετωπίζει τη ζωή με εσωτερική δύναμη. Όταν εκείνος φεύγει από τη ζωή και γίνεται πλέον ένα «αστέρι στον ουρανό», το δέντρο της πλατείας, κάτω από το οποίο μοιράζονταν τον χρόνο τους, μαραίνεται.
Η συγγραφέας, χρησιμοποιώντας αυτή την ισχυρή αλληγορία και με τη συνοδεία της συγκινητικής εικονογράφησης από την Χριστίνα Τουρλάκη, δείχνει στα παιδιά πώς η φροντίδα και το ειλικρινές ενδιαφέρον μπορούν να κάνουν το δέντρο να ανθίσει και πάλι. Είναι ένα μάθημα ζωής που αποδεικνύει ότι, όταν μοιραζόμαστε απλόχερα την αγάπη και την αγκαλιά μας, καταφέρνουμε να ανθίσουμε παρέα με τους γύρω μας, αφήνοντας πίσω τον φόβο και τη λύπη.
Πέρα από τη συγκινητική του πλοκή, το συγκεκριμένο παραμύθι λειτουργεί ως ένα εξαιρετικά πολύτιμο εργαλείο στα χέρια των γονιών και των παιδαγωγών, δίνοντάς τους την ευκαιρία να μιλήσουν στα παιδιά για «δύσκολα» θέματα χωρίς να τα τρομάξουν. Η ιστορία προάγει τη μέριμνα, τονίζοντας το σημαντικό μήνυμα πως η αγάπη οφείλει να ξεκινάει πρώτα από τον ίδιο μας τον εαυτό, ώστε να μπορέσει στη συνέχεια να προσφερθεί απλόχερα στους άλλους.
Σε μια εποχή όπου οι ανθρώπινες σχέσεις κινούνται συχνά σε πολύ γρήγορους ρυθμούς, το έργο αυτό αποτελεί μια ουσιαστική υπενθύμιση να δώσουμε τον απαραίτητο χρόνο, χώρο και κατανόηση στον διπλανό μας, καλλιεργώντας με αυτόν τον τρόπο τη συναισθηματική νοημοσύνη και την ενσυναίσθηση της νέας γενιάς





























