Η Δάφνη είναι χτισμένη αμφιθεατρικά ανάμεσα σε λόφους γεμάτους θυμάρι. Λέγεται μάλιστα ότι είναι το μόνο χωριό του νησιού όπου δεν πάτησε τουρκικό πόδι επί τουρκοκρατίας.
Γράφει ο Θόδωρος Δημητριάδης
Δεν είναι τυχαίο ότι, ο πολιτιστικός σύλλογος του χωριού “Άγιοι Ανάργυροι” έχει έμβλημα του το περιστέρι της ειρήνης που κρατάει στο ράμφος ένα κλαδί δάφνης, που συμβολίζει την ελευθερία.
Το όνομα του χωριού το πήρε από τις πολλές και αειθαλείς πικροδάφνες που είναι γεμάτη η περιοχή – εκείνες με το ροζ χρώμα των λουλουδιών, που ομορφαίνουν ιδιαίτερα τις ρεματιές και αντέχουν στην ξηρασία – δεν θέλουν ούτε πότισμα ούτε βροχή. Μοιάζουν με τους ολιγαρκείς, καλοπροαίρετους και ευσεβείς κατοίκους του νησιού.
Το μεγαλύτερο μέρος του νησιού είναι εύφορος κάμπος όπου καλλιεργείται το περίφημο σκληρό σιτάρι “τύπου Λήμνου” και μόνο στα βορειοδυτικά έχει κάπως ψηλότερους λόφους (Φαρακλά. Σκούρκα, Βίγλα, Άγιος Αθανάσιος κ.ά. Σ’ αυτούς τους λόφους και τις ρεματιές παλιά είχε καλό κυνήγι, λαγούς, πέρδικες και άλλα θηράματα.
Πριν από αρκετά χρόνια, λοιπόν, δύο κυνηγοί από την συνοικία Ανδρώνι της πρωτεύουσας Μύρινας ξεκίνησαν για κυνήγι με τα πόδια, και αφού πέρασαν από τον Κορνό με τους ανεμόμυλους και τις Σαρδές με τα αμπέλια, κάποτε το απογευματάκι κουρασμένοι και πεινασμένοι έφτασαν στη Δάφνη. Κι όταν πήγαν στο μοναδικό καφενείο του χωριού, και ρώτησαν τη γυναίκα, τι μπορεί να τούς ετοιμάσει για να φάνε κάτι πρόχειρο, αυτή απάντησε ότι έχει μόνον αυγά και κονσέρβα ζαμπόν ΖWAN luncheon Meat.
Αμέσως τότε παράγγειλαν:
– Τηγάνισε 20 αυγά!
