Η λεγόμενη μετεμφυλιακή Ελλάδα αποτέλεσε μια από τις πιο μαύρες σελίδες του λαού και της ιστορίας μας όπου όλα τα πλάκωνε η φοβέρα και η σκλαβιά.
Ένα κράτος λάφυρο, στα χέρια των λιποτακτών του αγώνα κατά της τριπλής φασιστικής κατοχής της χώρας, δημιούργησε ένα ασφυκτικό πλαίσιο στον λαό, για την τρομοκράτηση και την πλήρη υποταγή του.
Έλληνες συνεργάτες των Γερμανών, ταγματασφαλίτες, δωσίλογοι, Χίτες, μαυραγορίτες στελέχωσαν το κράτος στην υπηρεσία των μεγάλων αφεντικών, του κεφαλαίου.
Το εγχώριο κεφάλαιο της εποχής συνεργάστηκε με τους ναζί κατακτητές, συνεχίζοντας να αυγατίζει τα πλούτη του, όταν ο λαός υπέφερε από την τυραννία τους.
Το αστικό κράτος που ανασυντάχθηκε στην αρχή με την βοήθεια των Άγγλων και στην συνέχεια με την εποπτεία των Αμερικανών μέσο του «δόγματος Τρούμαν» και του «σχεδίου Μάρσαλ», ήταν ένα κράτος που ανταποκρινόταν στις ανάγκες του κεφαλαίου, της αστικής τάξης και στην ενδυνάμωση του, προκρίνοντας σαν βασική ιδεολογία τον αντικομουνισμό.
Λέγοντας αντικομουνισμό εννοούμε το ψέμα, την λάσπη, την τρομοκράτηση, την συκοφάντηση, την σπίλωση της κομμουνιστής ιδεολογίας, των θέσεων, της πολιτικής του ΚΚΕ.
Οι αντικομουνιστικοί νόμοι όπως ο «509» είχαν ήδη στείλει στην εξορία, στο εκτελεστικό απόσπασμα, χιλιάδες κομμουνιστές που προϋπήρξαν ο βασικός κορμός της «Εαμικής Εθνικής Αντίστασης» στην περίοδο 1941 -1944 όταν η πλειονότητα των αστικών κομμάτων και ο βασιλιάς είχαν δραπετεύσει στην Αίγυπτο, παίρνοντας τόνους χρυσού μαζί τους, αφήνοντας τον λαό υποδουλωμένο με τον χειρότερο τρόπο στους ναζί κατακτητές.
Ο λαός με πρωτοβουλία του ΚΚΕ αποτίναξε από πάνω του κάθε ίχνος μοιρολατρίας, μιζέριας, ραγιαδισμού και ηττοπάθειας. Οργανώθηκε μαζικά – μαχητικά στις αντιστασιακές οργανώσεις που δημιούργησε το ΚΚΕ μαζί με μικρότερες πολιτικές δυνάμεις.
Οργανώσεις όπως το ΕΑΜ, ο ΕΛΑΣ, η ΕΠΟΝ, κ.α, είχαν οργανώσει 1.500.000 πληθυσμού του Ελληνικού λαού που αγωνίστηκαν ηρωικά χωρίς φόβο και αντιστάθηκαν στην ναζιστική – φασιστική κατοχή.
Ο μεγαλειώδης Εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας δεν μπόρεσε να συνδέσει την πάλη του, με το θέμα της εξουσίας, αν και μέσα στις γραμμές του Εαμικού κινήματος μιλούσαν για λαοκρατία και κοινωνική προκοπή, για τον λαό αφέντη στον τόπο του, αιτήματα και προσδοκίες που δεν ολοκληρώθηκαν εξαιτίας λανθασμένων στρατηγικών επεξεργασιών του ΚΚΕ.
Το ΚΚΕ εγκλωβισμένο στην στρατηγική των «2 σταδίων» ακλούθησε τον δρόμο της αστικής «δημοκρατικής» ομαλότητας για να επιτευχτεί ο στόχος της λαοκρατίας.
Αυτός ήταν και ο λόγος που συμμετείχε στην μεταπολεμική κυβέρνηση της «Εθνικής Ενότητας» τον Σεπτέμβριο του 1944 και οι λόγοι που είχε προχωρήσει στις απαράδεκτες συμφωνίες του «Λιβάνου» και της «Καζέρτας» και στην απόφαση για υπαγωγή του ΕΛΑΣ (ένοπλου αντάρτικου στρατού) στο Βρετανικό στρατηγείο της Μέσης Ανατολής (Ιούλη 1943).
Το ΚΚΕ δεν πήρε υπόψη ότι η ταξική πάλη δεν σταματάει σε συνθήκες κατοχής, συνεχίζεται να διεξάγεται σε όλα τα επίπεδα. Ταξικά αντανακλαστικά που επέδειξε η αστική τάξη, όπου μαζί με τους Βρετανούς, όταν ο λαός στην Ελλάδα πολεμούσε τους κατακτητές, αυτοί σχεδίαζαν από την Αίγυπτο την επάνοδο τους στην εξουσία.
Η δημιουργία της «επαναστατικής κατάστασης» που είχε δημιουργηθεί κυρίως με την απελευθέρωση της χώρας από τις δυνάμεις της κατοχής, έβαζε αντικειμενικά το θέμα της εξουσίας, «ποια τάξη για ποιο σκοπό».
Σε περίοδο «επαναστατικής κατάστασης» αυτό δεν λύνεται με αστικοκοινοβουλευτικές διαδικασίες. Λύνεται ή με την ανατροπή της αστικής εξουσίας από τον οργανωμένο ένοπλο λαό που στις ημέρες της απελευθέρωσης ήταν κυρίαρχος στην Ελλάδα ή με την ήττα του εργατικού – λαϊκού κινήματος, με το χτύπημα στο ΚΚΕ.
Οι εξελίξεις της εποχής οδήγησαν στα λεγόμενα «Δεκεμβριανά» όπου για 33 μέρες στην Αθήνα διεξήχθη ένοπλη ταξική σύγκρουση.
Οι Βρετανοί ιμπεριαλιστές αποβιβάστηκαν στην Αθήνα με βαρύ οπλισμό. Στόχο τους με την βία και την τρομοκράτηση να εδραιώσουν και να σταθεροποιήσουν την ληστρική αστική – καπιταλιστική εξουσία στην χώρα, αφού το πολιτικό τους προσωπικό ήταν απαξιωμένο στα μάτια του λαού, για την στάση που κράτησαν κυρίως στα χρόνια της κατοχής.
Οι μάχες του Δεκέμβρη του 1945 οδήγησαν στην στρατιωτική ήττα του ένοπλου λάου που πολέμησε ηρωικά και γενναία 33 μέρες μέσα στην Αθήνα.
Πολέμησε τους νέους κατακτητές της χώρας, τους Βρετανούς, μαζί με πρώην ταγματασφαλίτες, δωσίλογους, Χίτες, που αντί να τους αφοπλίσουν για την προδοτική τους στάση στα χρόνια της Κατοχής, τους εξόπλισαν, και αποτέλεσαν τα πρώτα κατασταλτικά όργανα της αστικής εξουσίας, δολοφονώντας έπειτα και τρομοκρατώντας αγωνιστές της « Εαμικής Εθνικής Αντίστασης», κομμουνιστές.
Τα γεγονότα οδήγησαν σε μια ακόμη επώδυνη συμφωνία για το λαϊκό κίνημα στην «συμφωνία της Βάρκιζας», με την αστική τάξη και τους κατασταλτικούς μηχανισμούς που συγκρότησε στις μέρες που ακλούθησαν, να επιτίθεται, να τρομοκρατεί, να δολοφονεί αγωνιστές της Εαμικής Εθνικής Αντίστασης, κομμουνιστές, ριζοσπάστες – προοδευτικούς ανθρώπους.
Ένα χρόνο μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας, η κατάσταση που είχε διαμορφωθεί σε βάρος του ΚΚΕ και του ΕΑΜικού κινήματος ήταν η εξής. 1.289 δολοφονίες, 6.671 τραυματισμοί, 31.632 βασανισμοί, 18.767 λεηλασίες και φυλακίσεις, 84.931 συλλήψεις, 509 απόπειρες φόνου, 265 βιασμοί γυναικών.
Οργίαζαν οι συμμορίες των Σουρλαίων, των Μπαντουβάδων, του Κατσαρέα, του Μαγγανά, του Τσαούς Αντών, της «Χ» του Γ. Γρίβα και δεκάδων άλλων σε όλο τον Ελλαδικό χώρο, συνεργατών των κατακτητών και άλλων πληρωμένων δολοφόνων, που τα αστικά πολιτικά κόμματα και οι κρατικοί μηχανισμοί είχαν υπό την προστασία τους, με τη συνδρομή του βρετανικού στρατού.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες τρομοκρατίας που είχε δημιουργηθεί εις βάρος του λάου θα αποτελούσε αυταπάτη, ψευδαίσθηση, ότι με τις εκλογές στις 31 Μαρτίου του 1946 και την συμμετοχή του ΚΚΕ σε αυτές, θα οδηγούμασταν σε δημοκρατικές εξελίξεις και ομαλότητα στην πολιτική ζωή της χώρας.
Οι εκλογές του Μάρτη του 1946 πραγματοποιήθηκαν με νοθευμένους εκλογικούς καταλόγους, και είχαν ως στόχο, τη θωράκιση και ισχυροποίηση της αστικής – καπιταλιστικής εξουσίας.
Αυτό σήμαινε όξυνση και κλιμάκωση της καταστολής εναντίον του εργατικού – λαϊκού κινήματος υπό τον μανδύα της αστικής κοινοβουλευτικής νομιμότητας.
Αυτό αποδείχτηκε με τους μετέπειτα αντικομουνιστικούς νόμους και κυρίως με τον 509/1947 « περί διά την διάδοσιν ιδεών εχουσών σκοπών την ανατροπή του κρατούντος κοινωνικού συστήματος» και είχε ως συνέπεια, χιλιάδες κομμουνιστές και άλλοι πρωτοπόροι αγωνιστές οδηγήθηκαν στις φυλακές, στις εξορίες και στα εκτελεστικά αποσπάσματα.
Ο λεγόμενος εμφύλιος πόλεμος αποτέλεσε την κορύφωση της ταξικής πάλης στη χώρα μας, με την συγκρότηση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ) που αναμετρήθηκε με την εγχώρια αστική τάξη και τα πολιτικά τους φερέφωνα, έχοντας την συνδρομή των Άγγλων πρώτα και μετέπειτα Αμερικανών ιμπεριαλιστών.
Δεν ήταν σύγκρουση αδελφού με αδελφό, δεν ήταν σύγκρουση του καλού και του κακού ή του άσπρου με το μαύρο, ήταν σύγκρουση σε ανώτερο επίπεδο και μορφή του οργανωμένου εργαζόμενου λαού με τους εκμεταλλευτές και καταπιεστές του.
Το χτύπημα στο Λιτόχωρο ήταν η πρώτη ένοπλη απάντηση στην τρομοκρατία, το δολοφονικό όργιο ξεκίνησε με τη δολοφονία στη Θεσσαλονίκη του Λιτοχωρίτη Βάργκα ή Βράγκα, στελέχους της ομάδας μεραρχιών Μακεδονίας του ΕΛΑΣ, λίγες μέρες μετά την είσοδο του ΕΛΑΣ στη Θεσσαλονίκη.
Τις επόμενες μέρες αφήνουν τους δωσίλογους εγκληματίες, συνεργάτες των Γερμανών, που είχε συλλάβει και παραδώσει ο ΕΛΑΣ. Τους οπλίζουν και τους οργανώνουν σε τρομοκρατική ομάδα. Σπάζουν και πυρπολούν τα γραφεία του ΕΑΜ, της ΕΠΟΝ, του ΚΚΕ, του Εργατικού Κέντρου. Επιτίθενται με φασιστική κτηνωδία στη Λέσχη της ΕΠΟΝ και διαλύουν την καλλιτεχνική βραδιά που ήταν αφιερωμένη στους αποστρατευμένους ΕΛΑΣίτες. Καταλαμβάνουν τα γραφεία της Περιφερειακής Επιτροπής του ΚΚΕ και τα μετατρέπουν σε φυλακή και άντρο βασανιστηρίων εκατοντάδων αγωνιστών που συλλαμβάνανε.
Από το καλοκαίρι του 1945 ακολουθεί όργιο δολοφονιών, τραυματισμών, βασανιστηρίων.
Δολοφονείται, έξω από την Κατερίνη, στο “Κεραμίδι”, ο καπετάνιος του 50ού Συντάγματος του ΕΛΑΣ Πιερρίων, Νικήτας (Συνεφάκης). Τραυματίζεται ο Δήμος Σιδηρόπουλος, διοικητής του εφεδρικού ΕΛΑΣ Κατερίνης.
Συλλαμβάνεται και βασανίζεται ο Χαράλαμπος Μπούσιος, που βρισκόταν μαζί τους και ήταν κομματικός υπεύθυνος του Συντάγματος. Τραυματίζεται σοβαρά στο ΒΑΤΑΝ, συνοικία της Κατερίνης, ο γραμματέας του Επαρχιακού Συμβουλίου της ΕΠΟΝ, Ν. Θεοδωρίδης (Πάρις).
Συλλαμβάνεται ο Μητρουλιός Γιάννης, μέλος του Νομαρχιακού Συμβουλίου ΕΠΟΝ Βέροιας – Κατερίνης και από τα βασανιστήρια μετατρέπεται σε ζωντανό πτώμα. Τραγικό τέλος βρίσκει ο Γιώργος Δάμπασης από τα βασανιστήρια που υπέστη ως γραμματέας Περιοχής της ΕΠΟΝ.
Ο ΔΣΕ (Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας) ήταν λαϊκός στρατός που στηρίχτηκε στην οργανωμένη – πολεμική πείρα του ΕΛΑΣ στην Κατοχή και στο Δεκέμβρη του 1944.
Είχε μεγάλους δεσμούς με το λαό, που τον τροφοδοτούσε με κάθε είδους βοήθεια, έμψυχο δυναμικό, τροφή και ρουχισμό, βοήθησαν οι κάτοικοι στην κατασκευή οχυρωματικών έργων, στη συγκέντρωση πληροφοριών, στην οργάνωση της Λαϊκής Πολιτοφυλακής.
Ο ΔΣΕ (Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας) Εξέφραζε τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και της βασικής δύναμης της συμμαχίας, της εξαθλιωμένης αγροτιάς και των φτωχών αυτοαπασχολούμενων στρωμάτων των πόλεων.
Η αστική κρατική εξουσία γνώρισε τότε τον μεγαλύτερο κίνδυνο για την ίδια την ύπαρξή της.
Αυτή την ιστορική γνώση, πείρα και εμπειρία θέλουν να διαστρεβλώσουν, να παραποιήσουν, οι διάφοροι ταγοί του αστικού πολιτικού συστήματος, συγκαλυμμένοι και απροκάλυπτοι αντικομμουνιστές, για να απογειώσουν στρεβλά, ανιστόρητα και αντιεπιστημονικά τα περί μονόδρομου της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.
Με εργαλεία το ψέμα και την λάσπη, βαφτίζουν το ψάρι κρέας, γιατί φοβούνται την επαφή του λαού και κυρίως της νεολαίας με την ιστορική αλήθεια που θα τους βοηθήσει στο σήμερα να αγωνιστούν ενάντια στην καπιταλιστική σαπίλα.
Μόνο ο λαός μπορεί να σώσει τον λαό και να βγει από τα αδιέξοδα της φτώχειας, της ανέχειας, της ανασφάλειας, των κρίσεων και των πολέμων που γεννάει ο καπιταλισμός.
Αυτή η πορεία είναι μονόδρομος για την Ειρήνη και την ευτυχία τω λαών είναι η πορεία για τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό.
Ακολουθήστε μας στο Google News
