Την πρώτη φορά που ξανασυναντηθήκαμε οι παλιοί συμμαθητές ήμασταν πενηντάρηδες και πενηντάρισες. Οι άντρες με γκρίζα μαλλιά και ελαφριά κοιλίτσα. Οι γυναίκες αν και γιαγιάδες κρατιόντουσαν καλύτερα, πρόσεχαν τον εαυτό τους, περιποιημένες με καλλυντικά και κοσμήματα. Όπως λέει και η Ρίτα Σακελλαρίου στο τραγουδάκι, “Οι πενηντάρες ίσον με δύο εικοσπεντάρες”.
Στο επόμενο reunion μετά από δέκα χρόνια είχαμε αλλάξει όλοι τόσο πολύ, που μερικούς δύσκολα τους αναγνωρίσαμε. Πώς καταντήσαμε λοχία, που λέει και το τραγούδι.
Το τρίτο reunion δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Η πρώτη φλόγα είχε σβήσει, υπήρξε απροθυμία, εμφανίστηκαν αρθριτικά, χοληστερίνες, ζάχαρο, μερικοί είχαν πεθάνει…
Παν’ τα νιάτα, παν ‘ τα κάλλη, δεν ξαναγυρίζουν πάλι…
Γράφει ο Θόδωρος Δημητριάδης
