Με κοιτούσε ώρα πολλή, κι ύστερα άρχισε να κελαηδάει, σαν να ήθελε να μού πει κάτι. Χρόνια είχα να δω έναν κοκκινολαίμη. Κι όταν άνοιξα το ιντερνέτ διάβασα τα εξής εντυπωσιακά:
Γράφει ο Θόδωρος Δημητριάδης
Ότι τα ζώα έχουν έναν συγκεκριμένο σκοπό σε αυτήν τη γη. «Συμπορεύονται με μάς, ως δάσκαλοι, αγγελιοφόροι και δωρητές φωτός και αγάπης. Μας βοηθούν να κατανοήσουμε τον κόσμο στον οποίο ζούμε και παράλληλα μάς δίνουν πληροφορίες για το τι ήταν εδώ πριν από εμάς και τι θα είναι εδώ μετά. Εάν κάποια στιγμή εμφανιστεί μπροστά σου ένα πουλί, αυτό είναι ένα μήνυμα. Δεν είναι τυχαίο! Σού φέρνει ένα σημάδι! Ο κοκκινολαίμης και η πασχαλίτσα, για παράδειγμα, θεωρούνται μια ένδειξη καλής τύχης και δείχνουν ότι τα πράγματα πρόκειται να αλλάξουν υπέρ σου. Επιπλέον, είναι η ιδανική στιγμή για να προωθήσεις τα μεγαλύτερα όνειρα και επιθυμίες σου…».
Κοκκινολαίμης, το αηδόνι του χειμώνα
Όπου και αν στρέψει κανείς το βλέμμα του τον χειμώνα θα δει έναν κοκκινολαίμη να δίνει χρώμα στο τοπίο. Στο βουνό, στον κάμπο, στο δάσος, στην παραλία, σε πάρκα και κήπους, ακόμη και σε χαραμάδες. Θα τον δει να κινείται με τα μικρά, αλλά ψηλά σε σχέση με το σώμα του, πόδια ανασηκώνοντας με χαρακτηριστικό τρόπο την ουρά του.
Έρχεται στην Ελλάδα από τη βόρεια και κεντρική Ευρώπη, για να ξεχειμωνιάσει. Στις αρχές της άνοιξης φτερουγίζει και πάλι για βορειότερες περιοχές. Εντούτοις, έχει παρατηρηθεί ότι μερικά ζευγάρια παραμένουν στην Ελλάδα.
Το λατινικό όνομα του είδους είναι Erithacus rubecula και προέρχεται από το ελληνικό όνομα Ερύθακος. Είναι ένα Ιδιαίτερα μοναχικό είδος, ο κοκκινολαίμης, ή καλογιάνος όπως είναι ένα από τα πολλά λαϊκά του ονόματα, και θεωρείται το αηδόνι του χειμώνα. Αποτελεί ένα από τα δημοφιλέστερα και αγαπητά μικροπούλια. Κελαηδά το χειμώνα έναν από τους μελωδικότερους σκοπούς.
Εξαιτίας της ιδιαίτερης συμπεριφοράς του, αλλά και της ομορφιάς του, έχει γίνει «ήρωας» σε πλήθος παιδικών βιβλίων, ελληνικών και ξένων και έχει εμπνεύσει μεγάλους Έλληνες ποιητές όπως τον Γεώργιο Δροσίνη, τον Ηλία Βενέζη και τον Αριστοτέλη Βαλαωρίτη. Χαρακτηριστική είναι η πρώτη στροφή του ποιήματος του Βαλαωρίτη «Ο Καλογιάννος»:
«Μὴ μὲ ρωτᾷς ποῦθ᾿ ἔρχομαι, μὴ μὲ ρωτᾷς ποῦ τρέχω
πατρίδα ἐγὼ δὲν ἔχω
παρὰ τοῦ βάτου τ᾿ ἄγριο, τ᾿ ἀγκαθερὸ κλαρί.
Μὲ δέρνει τ᾿ ἀνεμόβροχο, εἶμαι φτωχὸ πουλί,
Ὁ λόγκος τὸ παλάτι μου, καὶ βιό μου εἶν᾿ ἡ χαρά,
πετῶ, κορνιάζω ξέγνοιαστος οσῶχω τὰ φτερά».
Η λαϊκή παράδοση τον θέλει βασιλιά των πουλιών. Σύμφωνα με ένα λαϊκό παραμύθι από το Αγρίνιο μια φορά τα πουλιά ζητούσαν βασιλιά και ο Θεός τους είπε ότι τη θέση θα πάρει εκείνος που θα πετάξει ψηλότερα. Τα περισσότερα πουλιά δεν ήθελαν να συμμετέχουν σε έναν άνισο αγώνα διότι γνώριζαν ότι θα κέρδιζε ο αετός. Μόνον ο καλόγιαννος επέμενε.
Έτσι όταν ο αετός πέρασε όλα τα πουλιά στο ύψος φώναξε: «Ποιος μπορεί να πετάξει ψηλότερα από μένα;» Και ο καλόγιαννος, που είχε κρυφτεί στη ράχη του, φτερουγίζοντας λίγο ψηλότερα φώναξε: «Εγώ». Έτσι έγινε βασιλιάς των πουλιών.
Πώς μπορεί κανείς να γίνει «φίλος» με έναν κοκκινολαίμη
Το λεπτό ράμφος του κοκκινολαίμη προδίδει την προτίμησή του στα έντομα, αλλά τρέφεται και με καρπούς. Κατά την περίοδο του χειμώνα τα πουλιά χρειάζονται πλούσια τροφή που θα τους δώσει ενέργεια ώστε να ανταπεξέλθουν στις δύσκολες καιρικές συνθήκες. Τότε μπορείτε να τοποθετήσετε στον κήπο σας ταΐστρες με ξηρούς καρπούς όπως ηλιόσπορους, βρώμη, κ.ά. καθώς και με φρούτα όπως μήλα και αχλάδια. Οι κοκκινολαίμηδες της περιοχής σας θα τα εκτιμήσουν και θα γίνουν αμέσως φίλοι σας!
