Δύο πρόσφατα γεγονότα επαναφέρουν στον δημόσιο διάλογο με άμεσο και επιτακτικό τρόπο το μέγα ‘‘σκάνδαλο των υποκλοπών”, δίνοντάς του πλέον τέτοιες διαστάσεις που σχετίζονται ομφαλικά με τον ‘‘σκληρό πυρήνα” της ίδιας της δημοκρατίας στη χώρα, για την οποία ‘‘κρούει” πλέον ‘‘γενικός συναγερμός”. Είναι άκρως καθοριστικό, λοιπόν, να αξιολογηθούν τα δύο αυτά γεγονότα, να συνδεθούν μεταξύ τους και να ερμηνευτούν πολιτικά αλλά και νομικά οι ‘‘συνεπαγωγές” τους.
Πρώτα, ωστόσο, δέον είναι να υπενθυμιστεί ότι η ευρεία γκάμα σημαντικών ανθρώπων της χώρας που υπήρξαν επιλεγμένοι ‘‘στόχοι” των υποκλοπών, από πρώην Πρωθυπουργό και πάμπολλους υπουργούς της νυν κυβέρνησης μέχρι τον αρχηγό πολιτικού κόμματος και τον ανώτατο επικεφαλής των ενόπλων δυνάμεων, ‘‘παρακολουθείτο” μέσω δύο τρόπων. Από τη μια, αποκαλύφθηκε και είναι αναντίρρητο δεδομένο ότι η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΕΥΠ), η οποία ανήκε και ανήκει στην αρμοδιότητα του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, κατέγραφε τις τηλεφωνικές συνομιλίες των άνω προσώπων, με ‘‘νόμιμες επισυνδέσεις” όμως, και επικαλούμενη λόγους ‘‘εθνικής ασφάλειας”, όπως μας είπαν, και από την άλλη, οι συνδιαλέξεις των ‘‘θυμάτων” υποκλέπτονταν δια του κακόβουλου και φυσικά παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού ‘‘Predator”.
Τα δύο γεγονότα, για τα οποία ομιλώ, συσχετίζονται με το παραπάνω παράνομο λογισμικό. Κατά πρώτον, λοιπόν, με μια απόφαση 1930 σελίδων το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών καταδίκασε σε πολυετείς (συγκεντρωτικά άνω του…αιώνος!) ποινές φυλάκισης δύο Έλληνες και ένα ζεύγος αλλοδαπών επιχειρηματιών, τεκμηριώνοντας με λεπτομερή, αναλυτικό και εμβριθώς επεξηγηματικό τρόπο το πώς στήθηκε ο μηχανισμός παρακολούθησης και η ‘‘τεχνική υποδομή”, πώς απεστάλησαν τα μηνύματα με σκοπό τη ‘‘μόλυνση” των τηλεφώνων των θυμάτων και ποιοι ήταν οι ρόλοι μιας σειράς προσώπων στις υποκλοπές, στα οποία (πρόσωπα) δεν περιλαμβάνονται μόνο οι τέσσερεις καταδικασθέντες αλλά και κάποιοι άλλοι που η περίπτωσή τους εμφανίζει ‘‘εξαιρετικό ενδιαφέρον”.
Μάλιστα, το δικάσαν ποινικό δικαστήριο διαβίβασε τη δικογραφία στην αρμόδια εισαγγελία για περαιτέρω διερεύνηση τυχόν ποινικών ευθυνών -και επομένως αναβάθμιση των κατηγοριών- για αδικήματα που το γνωστό «πόρισμα Ζήση» πεισματικά αρνήθηκε να διερευνήσει (γιατί άραγε; Και τούτο το ‘‘γιατί” είναι πολύ ‘‘καυτό”), ανοίγοντας έτσι τον κύκλο των ερευνών και για το κακούργημα της κατασκοπείας (άρθρο 148 Ποινικού Κώδικα).
Κατά δεύτερον, ένας από τους καταδικασθέντες, o Tal Dilian, ιδρυτής της εμπλεκόμενης στο ‘‘Predatorgate” εταιρίας ‘‘Intellexa”, μετά την καταδίκη του προέβη σε μια δήλωση, το περιεχόμενο της οποίας είναι κυριολεκτικά και χωρίς ίχνος υπερβολής ‘‘συ-γκλο-νι-στι-κό” (επιτρέψτε μου τον συλλαβισμό της λέξης προς έμφαση, αλλά τέτοιες δηλώσεις ούτε ήσσονος σημασίας ζητήματα αφορούν, ούτε γίνονται…κάθε μέρα):
‘‘Παρέμεινα σιωπηλός αλλά δεν θα γίνω ο αποδιοπομπαίος τράγος. Θα παρουσιάσω την υπόθεση ενώπιον εθνικών, διεθνών και περιφερειακών θεσμών, συμπεριλαμβανομένης της αίτησης για παρέμβαση του Ειδικού Εισηγητή του ΟΗΕ για την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης. Είναι σοβαρό έγκλημα να οργανώνεται μια συνωμοτική εγκληματική πράξη για να στείλουν αθώους στη φυλακή προκειμένου να καλυφθούν πολιτικές αρχές. Το Predator παρέχεται αποκλειστικά σε κυβερνήσεις και Αρχές ασφάλειας, αυτές ορίζουν τους στόχους…”.
Ο Tal Dilian, λοιπόν, ‘‘καρφώνει” απευθείας, χωρίς περιστροφές και ‘‘μισόλογα”, και δη ‘‘καρφώνει”, υπονοώντας να αποκαλύψει πολλά περισσότερα, την κυβέρνηση Μητσοτάκη, η οποία, ωστόσο, δια του κυβερνητικού εκπροσώπου, αποκρούοντας τη δήλωση του ισραηλινού καταδικασθέντος επιχειρηματία (εδώ που τα λέμε, δεν θα μπορούσε να κάνει κι αλλιώς), ισχυρίστηκε ότι για όσα συνέβησαν στην υπόθεση των παράνομων, μέσω του predator, υποκλοπών ‘‘ευθύνονται ιδιώτες”.
Κρατώ την τοποθέτηση του κυβερνητικού εκπροσώπου, διότι σχετικά με τις πρόσφατες εξελίξεις της υπόθεσης, στις οποίες αναφέρθηκα, είναι η ‘‘τέλεια πάσα” για να εισέλθουμε στο ‘‘terrain” των δύο εκδοχών για τις υποκλοπές δια του παράνομου άνω λογισμικού και να ‘‘αποκρυπτογραφήσουμε” τις ‘‘συνεπαγωγές” τους.
Κατά μία, λοιπόν, πρώτη εκδοχή, η αλήθεια μπορεί να είναι όντως αυτή που διατείνεται η κυβέρνηση. Υπ’ αυτήν την εκδοχή όμως, νομικά υπάρχει κατάφωρη περίπτωση κατασκοπείας από… ‘‘ιδιώτες” (μόνο) κατά αξιωματούχων του ελληνικού κράτους, και δη αξιωματούχων που τα αξιώματα πολλών από αυτούς αφορούν θεσμικά την ‘‘εθνική ασφάλεια” της χώρας, και έτσι ορθώς ο ποινικός δικαστής ζητεί να διερευνηθούν περαιτέρω τα δεδομένα της κατασκοπείας για να ‘‘συνδεθούν”, σε όλο το εύρος και βάθος τους, με τους πραγματικά υπεύθυνους και να αποδοθούν σ’ αυτούς οι κατά νόμο ποινικές ευθύνες. Πολιτικά δε, η κατάφαση διενέργειας τέτοιων παρακολουθήσεων επί μεγάλο διάστημα και σε τόσα πολλά και σημαίνοντα πρόσωπα της πολιτικής, διοικητικής, στρατιωτικής και δημοσιογραφικής ελίτ της χώρας εξισούται, αν το δούμε και ‘‘σχηματικά”, με μια ‘‘θηλιά” περασμένη στη δημοκρατική λειτουργία του πολιτεύματος και των προσώπων που ‘‘ενσαρκώνουν” τους θεσμούς του.
Ωστόσο, ισχύουσας, υποτιθέστω, της άνω εκδοχής, προκειμένου να λυθεί η παραπάνω ‘‘θηλιά” και να αποκατασταθεί στην κοινή γνώμη η ‘‘εικόνα” της ‘‘τρωθείσας δημοκρατίας” μας, πρέπει να απαντηθούν προς την ελληνική κοινωνία, με ενάργεια και πειστικότητα, ορισμένα καίρια ερωτήματα.
Αν, λοιπόν, ‘‘ιδιώτες” παρακολουθούσαν επίλεκτα στελέχη της πολιτικής, στρατιωτικής και διοικητικής ελίτ, για ποιο λόγο το έκαναν; Αυτοί, ως ‘‘ιδιώτες”, τι κίνητρο είχαν και ποιος ήταν ο σκοπός τους; Και βεβαίως προέβαιναν στις παράνομες υποκλοπές για λογαριασμό ποιου; Ποιοι ήταν οι αποδέκτες όλων των πληροφοριών που συνέλεγαν οι ‘‘ιδιώτες” και τι τις ήθελαν όλες αυτές τις πληροφορίες αυτοί οι αποδέκτες; Ποιοι ήθελαν να μάθουν τα ‘‘μυστικά”, τις κινήσεις, έως και τις μύχιες βουλήσεις, όλων αυτών των σημαντικών προσώπων που ‘‘παγιδεύονταν” με το ‘‘Predator”; Ποιοι απεργάζονταν τη διάτρηση της εθνικής μας ασφάλειας, ίσως και την αποσταθεροποίηση του πολιτεύματός μας; Τις παρανόμως κτηθείσες πληροφορίες, οι αποδέκτες τους μήπως (και) τις χρησιμοποίησαν κατά της Ελλάδας; Εκβιάστηκαν τα ‘‘παρακολουθηθέντα” πρόσωπα για να ‘‘πετύχουν” οι ‘‘εκβιαστές”, κάτοχοι των πληροφοριών, ‘‘αθέμιτα αποτελέσματα” εις βάρος τους και κυρίως εις βάρος της χώρας, μια που τα πρόσωπα αυτά είχαν βαρύνοντες θεσμικούς ρόλους; Και στο παρόν σημείο, οι (πιθανοί) ‘‘εκβιαστές” εκ του παρασκηνίου ‘‘κρατάνε στο χέρι” (ακόμη) αυτά τα πρόσωπα, με βάση συγκεκριμένο ‘‘υλικό” από τις υποκλαπείσες συνομιλίες τους;
Ο τότε Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, ο τότε Υπουργός Εξωτερικών, Νικόλαος Δένδιας, ο τότε Αρχηγός ΓΕΕΘΑ, Κωνσταντίνος Φλώρος, ο τότε Αρχηγός της Ελληνικής Αστυνομίας, Μιχάλης Καραμαλάκης αλλά και άλλοι αξιωματούχοι που χειρίζονταν (και χειρίζονται) καίρια χαρτοφυλάκια με κρατικά απόρρητα και μυστικές πληροφορίες, γιατί δεν κινήθηκαν μέχρι τώρα ή γιατί δεν κινούνται, έστω και τώρα, κατά αυτών των ‘‘ιδιωτών” που τους ‘‘παρακολουθούσαν”; Αφού κάποιοι ‘‘ιδιώτες” ‘‘παρακολουθούσαν” το μισό υπουργικό συμβούλιο, γιατί ο Πρωθυπουργός, ως όφειλε κατά νόμο, κατά ρόλο και κατά την κοινή λογική, δεν έδωσε εντολή στους ‘‘παρακολουθούμενους” υπουργούς του να στραφούν με μηνύσεις κατά αυτών των ‘‘ιδιωτών”; Γιατί δεν το έκανε από τον Αύγουστο του 2022, όταν και ‘‘ξέσπασε” το σκάνδαλο των υποκλοπών; Και γιατί δεν το κάνει τώρα, αφότου εκδόθηκε η πρωτόδικη απόφαση της ποινικής Δικαιοσύνης, με βάση την οποία καταδικάστηκαν αυτοί οι ‘‘ιδιώτες” σε 126 χρόνια φυλάκισης; Γιατί δεν το έκανε επί 4 σχεδόν χρόνια και δεν το κάνει και τώρα(;), δεδομένου ότι με την προσφυγή των ‘‘παρακολουθηθέντων” υπουργών στη Δικαιοσύνη, αφενός αυτοί (οι υπουργοί του) θα ‘‘πρωτοστατούσαν” στην αποκάλυψη της αλήθειας για το σκάνδαλο και, αφετέρου εμείς, οι πολίτες, θα μαθαίναμε έτσι για ποιο σκοπό, υπέρ ποιου εντολέα γίνονταν οι υποκλοπές και πού χρησιμοποιήθηκαν οι συλλεχθείσες πληροφορίες και αν η χρήση τους ‘‘έπληξε” την εθνική ασφάλεια της χώρας.
Και αλήθεια, πώς εξηγείται το γεγονός ότι, έστω και σε διαφοροποιημένα χρονικά διαστήματα, τα πρόσωπα που παρακολουθούνταν από την ΕΥΠ, υποτίθεται νόμιμα, για λόγους εθνικής ασφάλειας, και με ‘‘νόμιμες επισυνδέσεις”, είναι τα ίδια, σχεδόν στην ολότητά τους μάλιστα, με αυτά που παρακολουθούνταν μέσω του predator; Γιατί, άραγε, το όνομα του ανιψιού του Πρωθυπουργού και πρώην Γενικού Γραμματέα του πρωθυπουργικού του γραφείου αναφέρεται στα ήδη ‘‘καθαρογραφέντα” πρακτικά της δίκης 277 φορές; Και ο εν λόγω ανιψιός του Πρωθυπουργού είναι αλήθεια (ή όχι) ότι υπήρξε φίλος ή ‘‘φίλος” ενός από τους πρωτόδικα καταδικασθέντες και μάλιστα ότι ανάμεσα στο ‘‘οικοσύστημα” των εταιριών που είχαν οι καταδικασθέντες για τις υποκλοπές και την ΕΥΠ, η οποία υπαγόταν και υπάγεται απευθείας στο πρωθυπουργικό γραφείο, υπήρχαν και οικονομικές συναλλαγές; Και είναι, επίσης, πραγματικότητα ή ψέμα το ότι υπήρχε συνεργασία ανάμεσα στους εκπροσώπους των εταιριών (των ‘‘ιδιωτών”) που διαχειρίζονταν το παράνομο λογισμικό και στο αποσπασμένο στην ΕΥΠ προσωπικό και μάλιστα σε μια ‘‘παράλληλη στεγανοποιημένη δομή”, το ΚΕΤΥΑΚ, που οι… ‘‘κακές γλώσσες” λένε ότι εκεί λάμβανε χώρα ακόμη και ‘‘εκπαίδευση” του προσωπικού της ΕΥΠ από τους ‘‘ιδιώτες” στη χρήση του παράνομου λογισμικού;
Περαιτέρω, είναι αισχρή συκοφαντία (ή όχι) αυτό που λέγεται, ότι δηλαδή το συγκεκριμένο λογισμικό ‘‘εξήχθη” μάλιστα από τη δική μας κυβέρνηση μέχρι τη… Μαδαγασκάρη και δη με απόφαση του τότε Γενικού Γραμματέα του Υπουργείου Εξωτερικών που σήμερα είναι γενικός διευθυντής της ΝΔ; Και το σημερινό δημοσίευμα (της 27-3-2026), που ‘‘αποκαλύπτει” ότι από το 2022 υπήρχε αναφορά στρατιωτικής υπηρεσίας προς την ηγεσία του Στρατού (το ΓΕΣ), σύμφωνα με την οποία (αναφορά) εταιρία που είχε εξαγοράσει ο Tal Dilian προμήθευε παράνομο κατασκοπευτικό λογισμικό ‘‘παρακολούθησης” σε κυβερνήσεις χωρών, ανάμεσα στις οποίες και η ελληνική (ίδετε παρακαλώ το δημοσίευμα https://www.militaire.gr/stratiotiki-anafora-gia-ypoklopes-pretador-kai-tis-kyverniseis-pelates-metaxy-ton-opoion-kai-i-elliniki-apo-to-2022/), είναι ‘‘αισχρό” και ‘‘κατάπτυστο” ή η ‘‘σοκαριστική” αλήθεια;
Την πρώτη εκδοχή των πραγμάτων, λοιπόν, αυτή που υποστήριξε και η κυβέρνηση δια του εκπροσώπου της (Παύλου Μαρινάκη), συνοδεύουν πολλά, κρίσιμα και ενδιαφέροντα, ερωτήματα, τα οποία, μια που με την άνω δικαστική απόφαση του ποινικού δικαστηρίου φαίνεται να ‘‘ανοίγει” ξανά, υπό ένα διαφορετικό πρίσμα, ο ‘‘φάκελος των υποκλοπών”, η ελληνική Δικαιοσύνη, καλείται να διερευνήσει (αυτά τα ερωτήματα, ίσως και πολλά άλλα), εφόσον ‘‘υπάρχουν δικασταί εις τας Αθήνας”, με (δεοντολογικό) σκοπό να αποδώσει ‘‘τα του Καίσαρος τω Καίσαρι”.
Κατά τη δεύτερη εκδοχή, μπορεί να είναι ειλικρινής σ’ αυτά που δήλωσε ο καταδικαστείς Tal Dilian και να μην μας λέει την αλήθεια η κυβέρνηση. Σε αυτό το ενδεχόμενο, ήτοι στο ενδεχόμενο που το παράνομο κατασκοπευτικό λογισμικό ‘‘predator” προμηθεύτηκε και χρησιμοποίησε όντως το ‘‘κράτος” και δη η αρμόδια υπηρεσία του που υπαγόταν απευθείας στον Πρωθυπουργό και δια αυτού (του παράνομου λογισμικού) υπέκλεπτε συνεχώς, επί μακρόν, και δη υπό ένα παράνομα οργανωμένο ‘‘βιομηχανικής μορφής” μοτίβο, τις τηλεφωνικές συνομιλίες των σημαντικών παραγόντων της πολιτικής ζωής, της διοικητικής ιεραρχίας, της στρατιωτικής ηγεσίας και άλλων προσωπικοτήτων του δημόσιου βίου, χωρίς οι ‘‘παρακολουθήσεις” αυτές να ‘‘δικαιολογούνται”, όπως θα γινόταν αλλιώς, για ‘‘λόγους εθνικής ασφάλειας”, έχουμε ωμή καταπάτηση του κράτους δικαίου, κραυγαλέα και ιστορική θεσμική εκτροπή και θλιβερή ‘‘αμαύρωση” της δημοκρατίας μας.
Σε τούτη την περίπτωση, την περίπτωση ισχύος της δεύτερης εκδοχής των πραγμάτων, προφανώς μιλάμε για ‘‘καταστάσεις” στην Ελλάδα που δυστυχώς δεν έχουν σε τίποτα να ‘‘ζηλέψουν” από το καθεστώς της Βόρειας Κορέας, οπότε το ‘‘σχοινί” της ‘‘θηλιάς” στη δημοκρατία μας, περί της οποίας ‘‘θηλιάς” αναφέρθηκα παραπάνω, είναι όχι μόνο πολύ πιο ‘‘χοντρό” και ‘‘πνιγηρό” από το σχοινί της ‘‘θηλιάς” στην πρώτη εκδοχή αλλά (είναι) και ‘‘θανατηφόρο” για το πολίτευμά μας δυστυχώς.
Όσο δε αφορά τη νομική ‘‘συνεπαγωγή” που ανακύπτει, αν κάποιος δέχεται ότι η αληθινή είναι τούτη η δεύτερη εκδοχή των πραγμάτων, η ελληνική Δικαιοσύνη ίσως θα πρέπει να ‘‘ξεσκονίσει” και να διερευνήσει, σ’ αυτό το ενδεχόμενο, την πιθανή τέλεση αξιόποινων πράξεων που τυποποιούνται στα πρώτα άρθρα του πρώτου κεφαλαίου του δεύτερου βιβλίου του Ποινικού Κώδικα, αν θέλει, και αν έχει τα ‘‘κότσια”, να ‘‘αποδώσει” ποινικές ευθύνες σε αυτούς που πραγματικά τις υπέχουν (υπό αυτή τη δεύτερη εκδοχή), όποιοι κι αν είναι αυτοί και όσο ‘‘ψηλά” κι αν βρίσκονται.
Όποια όμως εκδοχή των πραγμάτων κι αν ισχύει στο μέγα σκάνδαλο των υποκλοπών, το σκάνδαλο που κατά πολλούς είναι το μεγαλύτερο των ετών της Μεταπολίτευσης, προσωπικά εμμένω σ’ αυτό που έχω γράψει σε άλλα πρότερα κείμενά μου ότι δηλαδή με αυτά που ‘‘βιώνουμε” επί της διακυβέρνησης Μητσοτάκη και με τον ίδιο τον Πρωθυπουργό θα ασχοληθεί σοβαρά η Ελληνική Ιστορία, στην οποία οι ‘‘αναφορές” και οι ‘‘διηγήσεις” για τη συγκεκριμένη ‘‘εποχή” θα είναι μάλλον πολλές και εξόχως ‘‘ενδιαφέρουσες”.
‘‘Γυρνώντας” δε στο παρόν, εκείνο που καταληκτικά θέλω να τονίσω, πέραν των παραπάνω, είναι ότι ένας ‘‘γενναίος” δικαστής, με καταγωγή από την Κρήτη, ‘‘όρθωσε ανάστημα”, τιμώντας τη θέση του και ‘‘σηκώνοντας το βάρος της εκ του ρόλου του ευθύνης”. Τούτο το γεγονός από μόνο του είναι μια ‘‘πηγή ελπίδας”, αλλά το μείζον ζήτημα για τη χώρα και την πορεία της είναι αν ο ελληνικός λαός θα σηκώσει το ‘‘βάρος” της δικής του ευθύνης στις εκλογές, όποτε κι αν αυτές γίνουν, απέναντι σε όλα αυτά που συμβαίνουν. Διότι αν ο ελληνικός λαός δεν αναλογιστεί, κυρίως τη δική του ευθύνη, ειδικά στις επόμενες εκλογές, τότε κατά την ταπεινή μου γνώμη, δεν θα έχει πλέον κανέναν λόγο να ελπίζει για το μέλλον του σε τίποτα, πέραν ίσως από κάποια ‘‘fuel pass” ή τέτοιων λογής κουπόνια….
Κατερίνη, 27/3/2026
ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΚΟΥΓΚΟΥΡΕΛΑΣ
Ακολουθήστε μας στο Google News
