Σημειωτέον το όριο ηλικίας που οι νέοι δικαιούνται νόμιμα να οδηγούν στη χώρα μας είναι σχετικά μεγάλο σε σχέση με χώρες που είναι χωρίς ατυχήματα.
Του Κων/νου Τζέκη
Άλλη όμως είναι η συνειδητοποίηση του κινδύνου στις «πολιτισμένες χώρες» και άλλο στη δική μας που τα πάντα είναι χαβαλέ.
Κατ’ αρχάς γεννάται το ερώτημα. Είναι ικανοί για οδήγηση αυτοί που περνούν στις εξετάσεις για απόκτηση διπλώματος; Είναι, δηλαδή, από μόνη της, η δεξιοτεχνία, ικανή να καταστήσει έναν οδηγό, καλό οδηγό;
Υπάρχουν, νεαρά ιδίως άτομα, που διαθέτουν άριστους χρόνους αντίδρασης και γνώσης της οδήγησης, αλλά υπερεκτιμούν τις δυνατότητές τους και αδιαφορούν για τον κίνδυνο.
Ίσως επειδή θεωρούν την άδεια οδήγησης ως έναν σταθμό της ζωής τους, μια εξέταση που θα τους εντάξει στον κόσμο των μεγάλων.
Μια συμπεριφορά περιφρονητική του κινδύνου, που αντιμετωπίζει τα στερεότυπα του επιθετικού και θαρραλέου αρσενικού, που ενδυναμώνει την αρσενική ταυτότητα.
Η ψυχανάλυση παραδέχεται, ότι ο άνθρωπος, ψυχολογικά, αρνείται το θάνατό του. Ο θάνατος αποκλείεται από το πεδίο της συνείδησής του.
Γ’ αυτό πολλές φορές ορισμένα άτομα προσπαθούν να κυριαρχήσουν πάνω στο θάνατο κάνοντας διάφορα επικίνδυνα πράγματα, όπως σπορ, αποστολές, τρελή οδήγηση κλπ.
Όσες φορές δηλαδή εκτεθώ στον κίνδυνο του θανάτου και γλιτώσω απ’ αυτόν, τόσο νιώθω, ότι κυριαρχώ πάνω του. Νιώθω δυνατός, ατρόμητος.
Στην πραγματικότητα, όμως αυτό κρύβει έναν βαθύ φόβο για τον θάνατο που τον προκαλώ για να κυριαρχήσω πάνω σ’ αυτόν.
Στο τέλος ο νέος πείθεται ότι δεν παθαίνει τίποτα, είναι άτρωτος και ρισκάρει. Όσο πάει ρισκάρει και περισσότερο.
Αυτό ψυχολογικά ονομάζεται θετική ενίσχυση με αποτέλεσμα το άτομο να ρισκάρει όλο και περισσότερο μέχρι που θα έρθει η μοιραία στιγμή.
Αυτή, λοιπόν, την αντικοινωνική συμπεριφορά, γιατί τέτοια είναι, προσπαθεί ο ερευνητής να διαγνώσει στις χώρες της ΕΕ.
Ουσιαστικά μιλάμε ότι ένα παιδί δεν θα πάψει να κάνει σούζες, να τρέχει σαν τρελό, να παραβιάζει φανάρια ή να μαρσάρει τη νύχτα και να ξυπνά χιλιάδες ανθρώπους, με την απειλή οποιουδήποτε προστίμου.
Το παιδί αυτό χρειάζεται ψυχολογική θεραπεία και επιστημονική υποστήριξη, να ξεπεράσει τις φοβίες του και την υπαρξιακή του αμφισβήτηση. Δεν χρειάζεται τροχονόμο αλλά ψυχολόγο.
Οι προοδευτικές πολιτείες, ακόμα και η Κύπρος, παραπέμπουν τον παραβάτη με αντικοινωνική συμπεριφορά, στον ψυχολόγο και τότε μόνο οδηγεί αν παρακολουθήσει μερικά σεμινάρια για την ψυχολογική του θεραπεία.
Στην πραγματικότητα, έχουμε γίνει φοβικοί. Δηλαδή είμαστε τρομαγμένοι με όσα συμβαίνουν γύρω μας και λειτουργούμε μέσα από τους φόβους μας. Αυτή είναι άλλωστε και η τάση μας για βόλεμα και εύκολο κέρδος.
Πιο πολύ όμως η οδήγησή μας και η παραβατικότητά μας στην οδήγηση δείχνει ότι δεν μπορούμε να πειθαρχήσουμε σε εντολές και να συμμορφωθούμε σε κανόνες, με αποτέλεσμα να παραβιάζουμε τα όρια με τον τρόπο που οδηγούμε. Έτσι φτάνουμε σε όλα αυτά τα δυσάρεστα.
Από την άλλη, όταν προσπαθούμε μέσα από τον φόβο μας να ικανοποιήσουμε, με έναν υπερπροστατευτικό τρόπο τα παιδιά μας, κάνοντας τα στραβά μάτια σε ό,τι παράλογο μας ζητούν, μέχρι και να τους επιτρέπουμε να οδηγούν χωρίς άδεια ικανότητας, αρχίζοντας από τα πολύ μικρά μαθητικά χρόνια. Τοιουτοτρόπως οδηγούμε τα παιδιά μας σταδιακά στην υπερβολή, σε όλες τις εκδηλώσεις τους αλλά και στις φοβίες, αφού μέσα από την ικανοποίηση όλων των επιθυμιών τους δημιουργούμε προϋποθέσεις ανευθυνότητας. Στη συνέχεια, αισθάνονται ανεπαρκείς στις δυσκολίες γιατί όλα τα βρίσκουν έτοιμα και λυμένα, αλλά παράλληλα συνεχίζοντας τη δράση τους, για ικανοποίηση των ανασφαλειών τους, οδηγούνται στα ατυχήματα με μεγαλύτερη συχνότητα.
Κοντολογίς η πολιτεία πρέπει να χρησιμοποιήσει νέες και πρωτοποριακές μεθόδους για την αντιμετώπιση του κοινωνικού φαινομένου των ατυχημάτων, αντί να στέλνει την Τροχαία, με μοναδικό στόχο να γεμίσουν τα ταμεία των Δήμων.
Πλησιάζουν Χριστούγεννα και σαφώς θα υπάρξει μεγάλη κινητικότητα κυκλοφορίας, αλλά και ανοχή στη χρήση αλκοόλ αλλά και διαφόρων ουσιών
Θα πρέπει ο καθένας, η κάθε οικογένεια, φίλοι, το περιβάλλον των παιδιών εκείνων που αρέσκονται σε επικίνδυνα «παιχνίδια» να παρέμβουν ώστε να εξαλειφθούν αν είναι δυνατό αυτά τα ανόητα συμβάντα των δρόμων που μόνο δυστυχία και θλίψη προκαλούν.
