Την 6η Αυγούστου του 1945 επέλεξαν οι στρατιωτικοί επιτελείς των ΗΠΑ για τη ρίψη της πρώτης ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα. Κατά την ημέρα αυτή όλη η χριστιανοσύνη υποτίθεται ότι πανηγυρίζει τη λαμπρή εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χριστού. Τρείς ημέρες αργότερα ακολούθησε η ρίψη της δεύτερης βόμβας στο Ναγκασάκι. Ο πρώτος απολογισμός ήταν 180 χιλιάδες νεκροί ενώ 60 χιλιάδες υπέκυψαν αργότερα προσβεβλημένοι από ασθένειες εκ της ραδιενέργειας! Ασφαλώς οι συνέπειες υπήρξαν κατά πολύ πιο οδυνηρές από τις προβαλλόμενες από τα στατιστικά μεγέθη.
Στα έτη πού ακολούθησαν οι αξιωματούχοι των ΗΠΑ δεν εκδήλωσαν αυτοκριτική για την ενέργειά τους αυτή. Ήταν τόσα τα εγκλήματα που είχαν διαπράξει οι κίτρινοι δαίμονες της Ασίας, ώστε παρά την όποια συμπάθεια της κοινής γνώμης προς τα θύματα, αυτή είχε πεισθεί πώς η ρίψη ήταν αναγκαίο κακό!
Η Σοβιετική Ένωση κατέστη πυρηνική δύναμη με υποκλοπή του μυστικού μέσω κατασκόπου, το 1949. Ήταν αναπόφευκτο να οξυνθεί ευθύς η αντιπαράθεση των δύο πολιτικοστρατιωτικών συνασπισμών, που οδήγησε στην κορύφωση του ψυχρού πολέμου. Το πυρηνικό οπλοστάσιο δεν έπαψε να εμπλουτίζεται και το μυστικό να διαχέεται και σε άλλες ισχυρές χώρες, των δύο συνασπισμών, Αγγλία, Γαλλία, Κίνα. Παρ’ όλη την εμπειρία πλέον της καταστροφικότητας των πυρηνικών όπλων, συνέχιζαν οι χώρες κάτοχοί τους τις δοκιμές επιφανειακές, υπόγειες και υποθαλάσσιες, έχοντας ως πρόφαση το δέος του αντιπάλου. Κάποιες καχεκτικές αντιδράσεις ειρηνοφίλων αντιμετωπίζονταν με θυμηδία, ακόμη και όταν αυτοί ανακοίνωναν πώς το πυρηνικό οπλοστάσιο ήταν αρκετό να καταστρέψει όχι μόνο μία αλλά εκατό φορές τον πλανήτη μας! Παρά τις δηλώσεις αποφασιστικότητας για την αποφυγή αύξησης των πυρηνικών λεγομένων δυνάμεων, ο αριθμός αυτών έχει αυξηθεί, καθώς και ο πλανητικός κίνδυνος σε περίπτωση γενικευμένης σύγκρουσης. Στον χορό έχουν εισέλθει ακόμη η Ινδία, το Πακιστάν, η Βόρεια Κορέα και το Ισραήλ, πριν από τις προηγούμενες, αν και επίσημα το αρνείται.
Όταν διαλύθηκε ο συνασπισμός του συμφώνου της Βαρσοβίας και εξέλιπε το επιχείρημα της ετοιμασίας για την αντιμετώπιση του αντιπάλου δέους, ήρθαν στο φως της δημοσιότητας πληροφορίες συγκλονιστικές για τον τρόπο σκέψης των ισχυρών αυτού του κόσμου. Γράφηκε τότε στον τύπο ότι η ρίψη των βομβών έγινε για επίδειξη δύναμης προς τη Σοβιετική Ένωση και όχι για να καμφθεί η αντίσταση των Ιαπώνων! Γνώριζαν οι επιτελείς των ΗΠΑ ότι η Ιαπωνία ήταν έτοιμη να συνθηκολογήσει και η προσοχή τους είχε στραφεί στην αντιμετώπιση του ιδεολογικού της εχθρού και κατ’ ανάγκη συμμάχου τους! Λυκοφιλία που διαλύθηκε, μετά τη διανομή της λείας, υπήρξε η ετερόκλητη συμμαχία των νικητών του μεγάλου παγκοσμίου πολέμου! Αμέσως μετά άρχισε ο ψυχρός πόλεμος που κράτησε 40 και πλέον χρόνια, με αποτέλεσμα να κρατά κομμένη την ανάσα των λαών για τις ενδεχόμενη μετατροπή του σε θερμό. Γιατί φυσικά η ιδεολογία των νικητών δεν διέφερε ουσιαστικά από αυτήν των νικημένων. Χαρακτηριστικό είναι το κείμενο του Αλμπέρ Καμύ επί του θέματος: «Όταν ο Άγγλος δημόσιος κατήγορος παρατηρεί ότι “από το Μάιν Κάμπφ (το ιδεολογικό έργο του Χίτλερ) ο δρόμος οδηγούσε ολόισια στους θαλάμους αερίων του Μαϊντάνεκ”, θίγει το ουσιαστικό θέμα της δίκης , δηλαδή την ιστορική ευθύνη του δυτικού μηδενισμού, πού όμως ήταν το μόνο που δεν συζητήθηκε στη Νυρεμβέργη για ευνόητους λόγους. Δεν μπορείς να διεξάγεις μια δίκη διακηρύσσοντας την γενική ενοχή ενός πολιτισμού. Δίκασαν μόνο τις πιο κραυγαλέες στην επιφάνεια ολοκλήρου του πλανήτη πράξεις».
Προ ολίγων ετών φαινόταν ο εφιάλτης των ανταγωνισμών να αποτελεί πλέον παρελθόν με τον θρίαμβο και τη μονοκρατορία του καπιταλισμού. Οι αντιπαραθέσεις προβάλλονταν, μέχρι τότε, ως οφειλόμενες σε ιδεολογικές διαφορές, στην πραγματικότητα όμως οφείλονταν και θα οφείλονται, ως το τέλος της ιστορίας, στην απληστία και στη δίψα για κυριαρχία. Έτσι η καπιταλιστική πλέον Ρωσία βρέθηκε και πάλι στο στόχαστρο της επιθετικής Δύσης ευθύς μετά τη διαδοχή του πλήρως ελεγχόμενου Γέλτσιν από τον Πούτιν. Η Ρωσία έχει πλούσιο υπέδαφος.
Η Δύση έχει και άλλο ανοικτό μέτωπο: Το χρέος (ή εξαναγκασμό) προστασίας του σιωνιστικού Ισραήλ, που απειλείται από κάποια από τα γειτονικά αραβικά ισλαμικά κράτη και κατ’ επέκταση από το σύνολο των ισλαμικών κρατών. Οι κατά καιρούς πόλεμοι στη Μέση Ανατολή στόχευαν στην ανατροπή καθεστώτων εχθρικών προς το Ισραήλ. Μέχρι πρόσφατα φαινόταν να είναι σχεδόν όλα υπό τον δυτικό έλεγχο με εξαίρεση το Ιράν, χώρα που είχε καταστεί στόχος από δεκαετίες. Ο πρόσφατος πόλεμος ΗΠΑ-Ισραήλ, με τυπική συμμετοχή και άλλων δυτικών χωρών, κατά του Ιράν έδειξε την αδυναμία της Δύσης. Η αδυναμία αυτή αναβαθμίζει την Κίνα, την ανερχόμενη πλανητική δύναμη, η οποία, προς το παρόν, αρκείται στον οικονομικό ανταγωνισμό μέσω και της προόδου της στην τεχνολογία αιχμής. Ο ανταγωνισμός στο οικονομικό πεδίο αφήνει αθέατη την ενδυνάμωση του ισλάμ πλανητικά με ανυπολόγιστες, μελλοντικά, τις συνέπειες. Οι χώρες της Ε.Ε, οι οποίες αδυνατούν πλέον να αποκρύψουν την πορεία τους προς την παρακμή, έχουν επικεντρώσει την προσοχή τους στην παράταση του πολέμου στην Ουκρανία, η οποία παράταση ασφαλώς αποδυναμώνει τη Ρωσία, αλλά περισσότερο τις ίδιες. Πόσο δύσκολο είναι, υπό τις επικρατούσες διεθνώς συνθήκες, οι τοπικοί πόλεμοι να μετατραπούν σε γενικευμένο με ανυπολόγιστες τις καταστροφικές συνέπειες;
Τα συμβαίνοντα ασφαλώς αρκούν, για να πείσουν και τον πλέον αισιόδοξο για την πορεία των ανθρωπίνων πραγμάτων, ότι ο δυτικός άνθρωπος που καυχάται για τον ορθολογισμό του πορεύεται προς την αυτοκαταστροφή! Άπληστοι για αύξηση της κερδοφορίας οικονομικοί παράγοντες, που ρυθμίζουν τις εξελίξεις από το παρασκήνιο, υπερφίαλοι και αλαζόνες ηγέτες, δημαγωγοί πλανώντες και πλανώμενοι, και συρφετός ανθρώπων του πνεύματος, με πλήρως παραμορφωμένο το νόημα του όρου, καταφέρνουν και σέρνουν σαν κοπάδια πίσω τους λαούς που υφίστανται τα πάνδεινα γιατί πίστεψαν και εξακολουθούν να πιστεύουν στους αδάπανους μεσσιανισμούς, που μηδενιστές οραματίστηκαν και προβάλλουν για έναν καλύτερο κόσμο, που, αλλοίμονο, όλο και απομακρύνεται από τα μάτια μας!
Σ’ αυτόν τον κόσμο ο Χριστός, ο άρχων της ειρήνης, τη Μεταμόρφωση του οποίου η Εκκλησία εορτάζει στις 6 Αυγούστου, ημέρα της Χιροσίμα, δεν φαίνεται να έχει θέση! Η πολεμική κατά της χριστιανικής πίστης στις Δυτικές, χριστιανικές υποτίθεται χώρες, έχει λάβει τρομακτικές διαστάσεις. Δεν είναι υπερβολή να γραφεί ότι έχουμε περάσει στη μεταχριστιανική εποχή. Το άκτιστο φως της Μεταμορφώσεως του Χριστού, μέσω του οποίου μας καλεί και μας να μεταμορφωθούμε, ώστε να γίνουμε θεοί κατά χάρη, δεν μας συγκινεί! Εμείς επιδιώκουμε την αυτοθέωση. Έτσι απομακρυνόμενοι από τον χορηγό της ζωής συνεχώς παραμορφωνόμαστε και πορευόμαστε σταθερά προς τον θάνατο! Ως πότε θα είμαστε παραδομένοι στην πλάνη;
“Μακρυγιάννης”
