Φαίνεται ότι, με την ακρίβεια που καλπάζει, θα ξαναγυρίσουμε στην εποχή των παππούδων μας, τότε που όλοι ήταν φτωχοί και ζούσαν πρωτόγονα. Τότε που δεν είχαν λεφτά, αγόραζαν βερεσέ και εξοφλούσαν τα χρέη τους τέτοια εποχή, το φθινόπωρο, που πουλούσαν τα αγροτικά τους προϊόντα (σιτάρια, καπνά κλπ.).
Γράφει ο Θόδωρος Δημητριάδης
Όταν παντρεύτηκε ο παππούς μου, εκτός από ένα καζάνι με κεσκέκ, που έφτιαξε για να φάνε οι καλεσμένοι μετά την τελετή (το κεσκέκ είναι πιλάφι με κότα), δεν είχε απολύτως κανένα άλλο σοβαρό έξοδο. Οι προσκλήσεις έγιναν προφορικές (δηλαδή όχι με πολυτελή έντυπα), στην εκκλησία πήγαν με τα πόδια (δηλαδή όχι με μερσεντές), δεν υπήρχε διακόσμηση με λουλούδια κλπ., δεν υπήρχε βιντεοσκόπηση ούτε άλμπουμ φωτογραφιών, παρά μόνο μια και μοναδική οικογενειακή “εβδομαδιαία” φωτογραφία, ούτε πολυτελής δεξίωση όπως γίνεται σήμερα, ούτε ταξίδι του μέλιτος (την επόμενη μέρα όλοι πήγαν κανονικά στη δουλειά στα χωράφια).
Και τα δώρα που έκαναν οι προσκαλεσμένοι στους νεόνυμφους ήταν πρακτικά, πρωτόγονα και απολύτως απαραίτητα για το καινούργιο νοικοκυριό τους: μια κατσαρόλα, ένα τηγάνι, κουταλομαχαιροπήρουνα, μια λάμπα πετρελαίου, μια κουβέρτα, μια σκάφη για να ζυμώνουν ψωμί ή να λούζονται κλπ.
Μου φαίνεται ότι στο εξής η λίστα γάμου αυτών που θα παντρευτούν θα είναι κάτι παρόμοιο: Ένας τενεκές λάδι, 10 βάζα μαρμελάδα, 10 κιλά τραχανά, 4 ζωντανές κότες, μια σκάφη…
